Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
11 mei 2018 in Lifestyle

Paulien staat op de verkeerde dag op het schoolplein

Paulien raakt de weg kwijt in haar agenda. Hoe combineer je werk, sportclub, het kinderinstopmoment én het Ontdekkasteel op school? "Natúúrlijk raakte ik oververmoeid. Ik moest leren de tijd te nemen. En ik niet alleen."

Daar stond ik. Bij het schoolplein met drie kinderen. Het was studiedag en ik was het vergeten. Over een half uur werd ik geacht in mantelpak op hoge hakken een gepassioneerde presentatie te geven over mijn heerlijke werk. En naast mij stonden drie kinderen hun zegeningen te tellen.

Mijn agenda had het af laten weten. In de app lachten andere moeders mij hard uit. Echt iets voor mij. Ik was veel te druk. Dat wist ik natuurlijk ook wel, maar het was nu even niet anders.

“Over een maand wordt het echt rustiger,” zei ik tegen mijn moeder, die mij zoals altijd rugdekking bood. Ze keek me betekenisvol aan.

Verwende prinsesjes

Het duurde natuurlijk langer dan een maand. Het werd helemaal niet rustiger. Want de juf had ook hulp nodig bij het Ontdekkasteel. En ik wilde ook mijn verantwoordelijkheid bij de sportclub niet ontlopen. Want, ja… 

Sommige vriendinnen foeterden tegen mij op al die part-time werkendeverwende prinsesje die op kosten van hun man lekker thuis zaten te hobbyen.(Deed ik dat ook niet? Met mijn paar daagjes werken?). En andere vriendinnen foeterden op die fulltime werkende harteloze carrière-vrouwen die hun kinderen of maatschappelijke taken verwaarloosden. En oververmoeid raakten. (En wat deed ik? Al die dagen dat ik haastte om de kinderen om bed te leggen zodat ik nog snel even met de laptop op schoot mijn laatste klussen af kon ronden?)

Oververmoeid

Natúúrlijk raakte ik oververmoeid. Ik moest leren de tijd te nemen. En ik niet alleen. Ik zag om mij heen de ene na de andere vrouw geheel of gedeeltelijk kraken en omvallen.

“Over een maand wordt het echt rustiger,” zei een vriendin. Ze stond met zweetdruppels op haar voorhoofd bij mij op de stoep. Naast haar twee kinderen die hun zegeningen telden. Studiedag. Vergeten. Ik keek haar aan. Ik wist ineens: er is geen recept voor het juiste leven. Er is alleen dit: solidair zijn. Elkaar eruit helpen. Samen zoeken naar de handleiding van elke vrouw op haar unieke plaats. En steeds opnieuw terug naar de Bron. Dat voorop.

(Me)zelfhulpboekje

Ik schreef er een boekje over voor mezelf. Een (me)zelfhulpboek(je). Wie weet zijn er meer vrouwen die op zoek zijn naar tijd. En rust. Rugdekking. En: de Bron.

Voor een link naar de pdf-versie van het boekje: Veertien keer stil
En voor wie liever stuk voor stuk leest: In de vorm van veertien blogs: Neem tijd.