Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
gevangenis
28 mei 2019 in Geloof

Saskia kwam tot geloof in een Surinaamse gevangenis

De Surinaamse Saskia Wirodikromo (43) belandt in 2004 in de gevangenis vanwege het plegen van fraude. In de gevangenis komt ze tot bekering en nu is ze secretaris van de organisatie Prison Fellowship. Ook begeleidt ze zelf vrouwen in de vrouwengevangenis.

Saskia: “Op een avond in de gevangenis lag ik op bed muziek te luisteren. Opeens voelde ik m’n benen en tenen koud worden en het koude gevoel kroop omhoog door mijn lijf. Ik dacht: dit is niet normaal. Toen keek ik naar de Bijbel die naast m’n bed lag en kwam het Onze Vader in me op. Dat gebed had ik op mijn Katholieke basisschool geleerd. Keer op keer bad ik dit gebed en voelde een warme gloed van boven naar beneden gaan. Vanbinnen werd ik zo warm en moest ik huilen. Ik viel op m’n knieën en wilde deze ervaring meteen delen met de geloofszuster (de pastoraal counselor die wekelijks op bezoek komt, red.). De eerste twee bezoeken kon ik alleen maar huilen bij haar. Bij de derde keer vertelde ik wat er gebeurd was en nam ik Jezus aan als mijn Heer.”

'Ik zou voor 12 maanden in de gevangenis belanden'

“Voor ik in de gevangenis terecht kwam, leefden mijn man en ik al zeven jaar langs elkaar heen in ons huwelijk. We waren vrij snel getrouwd, omdat dat moest van mijn opa, een strenggelovige moslim in die periode. Toen kort op elkaar onze vier kinderen werden geboren, begon ik met mijn casinobezoeken. Het begon als een leuke afleiding (met mijn vriendinnen). Ik verdiende goed, dus het kostte me geen enkele moeite mijn geld daar uit te geven. Maar hoe meer ik speelde, hoe meer geld ik verloor. Je hoopt toch elke dag dat je wint. Je hebt altijd een kans, maar daardoor verlies je steeds meer.”

Nachtelijke casinobezoeken

“Achteraf gezien zocht ik hierin compensatie voor een bepaalde leegte in mijn leven. Tegen mijn man vertelde ik niks. Ik zei alleen dat ik uitging met vrienden. Mijn nachtelijke casinobezoeken werden een routine in mijn leven en zo kon ik het verschil tussen goed en kwaad niet meer goed onderscheiden.”

‘Ik kon de handtekening van mijn baas makkelijk namaken’

“Ik werkte in die periode als secretaresse voor een zelfstandig ondernemer en was belast met zijn financiële zaken. De handtekening van mijn baas kon ik makkelijk namaken en ik raakte in verleiding om te gaan frauderen. Maar mijn fraude kwam vrij snel aan het licht. Op een vrijdag riep mijn baas me bij zich met de boodschap dat ze het ontdekt hadden. Hij vroeg: ‘Hoe zullen we dit oplossen?’ Ik was in de greep van de verslaving en probeerde het te ontkennen. Ik zei: ‘Als u vindt dat ik dat dit heb gedaan, kunnen we een contract opstellen over hoeveel ik moet terugbetalen.’ Ik voelde me stoer en probeerde me eruit te bluffen.”

Jezus in de gevangenis

“Na die afspraak stonden er maandagochtend twee agenten in burger voor de deur. Ik zag aan hun houding dat het agenten waren. Dit gaat niet goed, dacht ik. Mijn man en kinderen zagen hoe ik werd meegenomen door de politie. Op het bureau zeiden ze: ‘Er is aangifte tegen u gedaan, gaat u meewerken of ontkennen?’ Ik wist dat alles toch boven water zou komen en besloot mee te werken. Uiteindelijk was mijn straf 12 maanden gevangenis – minus de 4 maanden die ik in voorarrest had gezeten. Dat is best kort vergeleken met soortgelijke zaken. Ik wist dat ik mijn tijd gewoon moest uitzitten.”

“In de gevangenis leerde ik Jezus kennen. Ik besefte daar dat ik niets onder controle heb. Je bepaalt daar namelijk niets zelf, dat doen anderen voor je. Hierdoor leerde ik dat mijn stoerheid niets voorstelt en dat ik me niet sterker hoef voor te doen dan ik ben.” 

(Lees verder onder de banner)


‘Mijn man en ik leerden elkaar na 7 jaar echt kennen’

“Ook ging ik brieven schrijven met mijn dochter en met mijn man. In het cellenhuis waarin ik aanvankelijk verbleef, werden die brieven gesmokkeld, zodat ze niet door de politieagenten werden gelezen. Toen ik werd overgeplaatst naar de Santo Boma-gevangenis, mocht ik openlijk met mijn man corresponderen, nadat de brieven door de leiding werden gecensureerd. Ook van familie en vrienden kreeg ik regelmatig bemoedigingen opgestuurd, maar elke week kreeg ik er eentje van mijn man. Mijn man en ik hebben elkaar toen voor het eerst sinds 7 jaar echt leren kennen. De stapel met brieven tussen ons heb ik nog steeds. Als we aan het kibbelen zijn, pakken we die brieven er even bij.”

Fulltime voor God

Als Saskia’s straf in de Santo Boma-gevangenis erop zit, keert ze terug naar huis. Door haar bekering komen ook haar man en kinderen tot geloof. Ze is nu re-integratie consultant en verleent vrijwillig fulltime haar diensten aande organisatie Prison Fellowship. “De Heer legde het op mijn hart om te stoppen met betaald werken. Ik zeg dan: ‘Ik werk niet fulltime voor mezelf, maar fulltime voor God. Ik heb geleerd om tevreden te zijn en besef nu hoe gezegend ik ben.”

Letterlijk of geestelijk gevangen: iedereen heeft kansen

“Door mijn tijd in de gevangenis leerde ik dat iedereen recht heeft op gelijke kansen. Ook wanneer je letterlijk gevangen zit of misschien geestelijk gevangen. Deze mensen wil de Heer bevrijden, daarom wil ik mensen hoop en kansen geven door zelf een levend teken van hoop te zijn. Zo kun je denken aan de hoop die God ons geeft.”

Begin 2020 hopen we als Eva-vrouwen op reis te gaan naar Suriname. Tijdens het programma gaan we zelf ook een dag aan de slag in de gevangenis. Lees hier meer over deze reis.

Lees ook het verhaal van Hermine: zij en haar man zaten onschuldig in dezeflde gevangenis als waar Saskia zat.

Foto: Ruben Timman
Met toestemming van het Nederlands Bijbelgenootschap.