Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
27 juni 2018 in Uit & thuis

Column: ‘Voor mij is reizen met de trein echt een oase in de drukte van alledag’

Ik reis ontzettend veel. En dan niet naar verre landen en stranden met witte palmbomen, maar gewoon binnen Nederland. En vanwege mijn student-zijn reis ik niet met de auto, maar met de trein. Treinen zijn fijn. Want geef toe, ook al is er zo nu en dan wat vertraging, je beleeft genoeg avonturen wanneer je forens bent.

Terwijl ik deze column schrijf, zit ik in de trein van Den Haag naar Amersfoort. Ik mag blij zijn dat ik kan zitten, want het is hier erg druk. Maar eigenlijk vind ik dat wel leuk. Iedereen die hier bij mij in de trein zit, heeft zijn eigen verhaal en maakt zijn eigen reis. Een man met een zonnebril drinkt gulzig uit zijn flesje water, terwijl een paar vrouwen van middelbare leeftijd vrolijk kwebbelen in de vierzits voor me. Een andere vrouw is diep in gedachten verzonken. En ik ben lekker aan het typen.

Voor mij is reizen met de trein echt een oase in de drukte van alledag. In de trein hoef ik even niks en kan ik ook even niks, behalve van het uitzicht genieten of stiekem gesprekken afluisteren. En dat maakt me rustig. Ik hou ervan om te bedenken wat voor dag mijn medereizigers gehad hebben. Waren ze een dagje uit, of was het weer zo’n saaie dag op kantoor? Ik kan er alleen maar over fantaseren.

Natuurlijk zijn er ook momenten waarop ik liever niet zou willen dat alle medetreinreizigers daar ook mee te maken krijgen. Zoals die keer dat ik kwetterend en snaterend mijn levensperikelen aan het vertellen was aan een klasgenoot en we er na een kwartier achter kwamen dat we in een stiltecoupé zaten. Of die andere keer dat een vriendin het op de één of andere manier voor elkaar kreeg om haar kauwgompjes over de hele vloer van de coupé te verspreiden. Of die keer dat het zó druk was dat ik me nergens aan vast kon houden en twee keer achter elkaar op de voet van de conducteur stampte. Nee, zulke momenten zijn niet altijd even flatterend, maar ze laten wel zien dat treinreizen absoluut niet saai is. Saai is het ook niet wanneer er vertraging is of wanneer je noodgedwongen een halfuur moet staan. Ik ben namelijk niet de enige die met de trein reist, zeker niet in de spitsuren. Soms mogen we als treinreizigers ook wel even zielig zijn, hoor, en klagen over de NS hoort daar ook wel een beetje bij. Toch prijs ik ons gelukkig met al die vele treinen die ons in de meeste gevallen gewoon van A naar B brengen.

De stem van de conducteur schalt door de trein: ‘Beste reizigers, we naderen station Amersfoort.’ Met een tevreden gevoel stap ik van dat enge trapje af en het perron op. Ik sluis mezelf door het OV-poortje en bedenk me dat ik morgen weer mag. Leve het treinreizen!