Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
16 mei 2019 in Geloof

Gevangenis-onderdirecteur Joyce: ‘Op Gods tijd kwam ik op deze plek terecht’

Joyce Pané- Alfaisi is onderdirecteur van de Centrale Penitentiaire Inrichting (CPI) in Santa Boma, de grootste gevangenis in Suriname. Een ongebruikelijk hoge positie voor een vrouw te midden van de heersende mannencultuur. “Vaak kreeg ik van mijn collega’s te horen dat het geen nut had om te studeren.”

“Na de Havo volgde ik een opleiding voor verpleegkundige. Ik had een verlangen in mij om mensen te helpen en dacht dat dit de weg was die God voor mij in gedachten had. Het liep echter anders dan gedacht tijdens mijn opleiding en na verloop van tijd besefte ik dat dit niet Gods plan met mijn leven was. Ik wil elke stap die ik in mijn leven zet, samen met God doen en vraag bij alles wat ik doe om Zijn hulp en leiding. Ik voelde duidelijk dat dit een doodlopende weg was.

In het derde jaar van mijn studie raakte ik zwanger van mijn oudste zoon. God had een mooie manier om mij te laten zien dat ik moest stoppen met mijn opleiding en zette mij op de juiste weg. Ik stopte met mijn opleiding en solliciteerde, toen ik 28 jaar was, bij de grootste gevangenis in Suriname.

Onderaan de ladder

Dit was het begin van een lange, zware, weg. Ik begon helemaal onderaan de ladder, bij de laagste rang, als rekruut. Eén ding wist ik zeker, ik wilde niet in deze functie blijven en zou ervoor vechten om een betere functie te bemachtigen. Mijn vader en mijn pleegvader wezen mij erop dat ik als vrouw in deze maatschappij diploma`s op zak moest hebben. Zij hebben mij gestimuleerd om mijn bachelor in social work te halen.

‘God hielp mij keer op keer in dit soort moeilijke situaties’

Het was niet makkelijk om naast mijn werk een diploma te halen. Tóch opende God deuren op onverwachte manieren. Ik zal nooit vergeten dat de toenmalige directeur, geheel tegen zijn gewoonte in, mij toestemming gaf om alleen de nacht- en ochtenddiensten te werken, zodat ik ’s middags naar school kon.

Deze regeling zorgde helaas ook voor vervelende situaties en scheve gezichten. Ik was een jonge vrouw in een mannenwereld en toen mijn collega`s doorkregen dat ik studeerde, probeerden zij mij op alle mogelijke manieren, te dwarsbomen. Ik werd bijvoorbeeld ingedeeld op de meest onmogelijke posten. Ook moest ik op een dag bij het hoofd van de personeelszaken komen en werd mij gezegd dat ik niet moest denken dat ik de enige was die studeerde. Ik werd vervolgens ingedeeld op een ziekenhuispost tijdens uren dat ik eigenlijk naar school moest. Weigeren zou ontslag betekenen, niet naar school gaan, zou het einde van mijn opleiding betekenen. Het was een zware tijd, maar God hielp mij keer op keer uit dit soort moeilijke situaties en plaatste mensen op mij pad die ervoor zorgden dat ik door kon gaan met mijn studie.

God gaf me een lieve overbuurvrouw

In die periode waren mijn zonen 4 en 6 jaar. Mijn lieve man heeft mij ontzettend geholpen, hij ondersteunde mij tijdens mijn studie op alle mogelijke manieren! God plaatste in die tijd ook een lieve overbuurvrouw op mijn pad. Zij vond het heel belangrijk dat ik mijn studie zou afronden en bood aan om op de kinderen te passen als ik naar school moest. Zonder haar hulp zou ik het nooit gered hebben, want in die vier jaar, van alleen maar studeren en werken, kreeg ik ook nog eens onze derde zoon erbij. Ook hij was welkom bij mijn overbuurvrouw.”

Tijdens de zware zwangerschap van haar derde zoon, stond Joyce bijna op het punt om te stoppen met haar studie. Toen haar klasgenoten echter hoorden dat zij het zo zwaar had, stimuleerden zij haar om door te gaan en haalden zij haar thuis op om haar de lange busrit naar school te besparen. Dankzij hun support zette zij toch door.

“Vaak kreeg ik van mijn collega’s te horen dat het geen nut had om te studeren, want ik zou nooit een leidinggevende positie in de gevangenis bekleden. Er was immers nog nooit een vrouw geweest die zo’n hoge functie, binnen de gevangenis had gehad. Als het aan mijn collega’s lag zou dat ook nooit gaan gebeuren.

Toen ik in 2008 afstudeerde, werd ik bevorderd tot de functie van officier. Dit was bij lange na niet de functie waarvoor ik mijn diploma had behaald, maar ondanks de diploma’s die je hebt, hangt de functie die je krijgt, in de gevangenis in Suriname, geheel af van de minister van Justitie en politie. Voor een vrouw is de kans op een droombaan, dan ook erg klein.

‘Hij gaf de baan aan iemand zonder de juiste papieren. Enkel omdat ik een vrouw was’

Ik bleef echter rotsvast op God vertrouwen en hield voor ogen dat wat God voor mij heeft bedacht, zeker zal gebeuren, wie er ook tegenwerkt en wat er ook op mijn pad zou komen.

Op een gegeven moment kwam er eindelijk een passende functie vrij. Ik solliciteerde op de functie van onderdirecteur, maar tot mijn grote teleurstelling keurde de Minister van Justitie mijn sollicitatie af en gaf hij de baan aan iemand zonder de juiste papieren voor deze functie. Enkel en alleen omdat ik een vrouw was.

Op Zijn tijd

Mensen om mij heen vroegen zich af waarom ik, hoewel ik als vrouw niet werd gewaardeerd, nog zo keihard werkte. Ik hield echter steeds voor ogen wat er in de Bijbel, in 1 Korintiërs 10 vers 31, staat; ‘Of u nu eet of drinkt of iets anders doet, doe alles ter ere van God.’

 In 2014, zes jaar na mijn afstuderen, mocht ik eindelijk onderdirecteur worden, omdat iemand anders uit zijn functie werd ontheven. Achteraf heb ik die jaren nodig gehad om gevormd te worden en de klappen van de zweep te leren kennen. Na mijn aanstelling was ik zelfs in de gelegenheid om door te studeren en behaalde ik mijn Master. God heeft alles laten meewerken ten goede in mijn leven. Ik kwam op Zijn tijd en wijze op deze plek terecht.

God gebruikt Joyce op deze bijzondere plek. Collega’s en gedetineerden kunnen bij haar terecht met hun zorgen en problemen. De diepgelovige Joyce mag hen keer op keer op God wijzen en vertelt dagelijks over de liefde van God voor zondaren.

“Het verwondert mij hoe God mij gebruikt onder mijn collega’s en onder de gevangenen. Ik praat graag en veel over God en iedereen kent mij op mijn werk als een christen. Dit blijft niet zonder gevolg, want ik mag door genade getuige zijn van veel wonderen.

Het maak mij stil als ik zie hoe mensen om mij heen gegrepen worden door God en Hem gaan volgen… Hoe zij hun oude leven achter zich laten en breken met zonden. God heeft mij echt geroepen op deze plek, dat zie ik zo duidelijk door alle gebeurtenissen heen. Ik dank Hem dagelijks voor Zijn genade!”


Begin 2020 hopen we als Eva-vrouwen op reis te gaan naar Suriname. Meer weten over deze reis? Kijk hier. Lees in dit artikel hoe God aan het werk is binnen de Santa Boma gevangenis.