Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
geen contact met ouders
11 juni 2018 in Liefde & relatie

‘Het voelt alsof ik geen ouders meer heb’

Als jong meisje groeit Els op in een warm gezin. Ze is niet de makkelijkste puber, maar heeft respect voor de opvoeding van haar ouders. Maar als de relatie tussen Els en haar man eindigt, betekent dit ook het einde van de band met haar ouders.

“Ik dacht dat ik een nauwe band met mijn ouders had. Ik was niet het makkelijkste kind, maar heb me wel netjes gedragen. Toch denk ik dat mijn ouders altijd hebben gedacht dat er iets niet bij me klopte. Vorig jaar heb ik de diagnose ADHD gekregen. Dit had ik nóóit verwacht, maar nu vallen alle puzzelstukjes op hun plaats. Helaas kreeg ik niet de steun van mijn ouders, die ik hoopte te krijgen. Daarvoor is er de afgelopen jaren te veel gebeurd.”

‘Niemand vroeg hoe het met me was’

“Ik ben getrouwd geweest en heb twee mooie kinderen gekregen. Ik zie mijn zoon en dochter als geschenken uit de hemel en heb alles voor ze over. Helaas is de relatie tussen de vader en ik stuk gelopen. Hij had een verslavingsachtergrond en greep nog regelmatig naar de alcohol en drugs. In het begin vond ik dit niet zo erg, maar uiteindelijk kon ik er niet meer tegen en ging bij hem weg. Mijn ouders stonden totaal niet achter deze beslissing en namen het me zeer kwalijk. Telkens namen ze het voor hem op en regelden zaken die voor mij nadelig uitwerkten. Ik raakte mijn relatie, huis, inboedel en veilige haven kwijt. Daarnaast kreeg ik verwijten naar mijn hoofd geslingerd dat ik was vreemd gegaan. Het deed me zo’n pijn om dit van mijn eigen familie te horen. Na de scheiding heb ik drie maanden lang op de zolder van mijn collega gewoond. Niemand belde, niemand vroeg hoe het met me was. Mijn veilige, warme haven voelde als een leugen. Ik was niet meer welkom.”

Barmhartige Samaritaan complex

“Ik heb regelmatig geprobeerd om contact te zoeken en gevraagd of mijn ouders eens op de koffie wilden komen. Ze zijn natuurlijk wel de grootouders van mijn kinderen. Mijn vader is één keer op het aanbod ingegaan, maar gezellig was het niet. Daarna heb ik geprobeerd een psycholoog in te schakelen, om ons weer dichter bij elkaar te brengen. Maar bij het intakegesprek voelde deze al goed aan dat mijn ouders niet mee wilden werken. De psycholoog noemde het gedrag van mijn ouders het ‘Barmhartige Samaritaan complex’. Zij kiezen ervoor om de zwakkere, hulpbehoevende persoon te steunen. Maar dat ze dan hun eigen kind in de kou laten staan, begrijp ik nog steeds niet.”

‘Het voelt alsof ik geen ouders meer heb’

“Het heeft lang geduurd, voordat ik me bij de situatie kon neerleggen. Ik heb God om rust in mijn hoofd gevraagd. Die heb ik gekregen. Ook houd ik me vast aan wat Jezus aan het kruis zei: ‘Vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen.’ De laatste keer dat ik mijn ouders heb gezien, was in december 2017. Dit was tijdens de verjaardag van mijn neefje, waar mijn zoon bij wilde zijn. Mijn kinderen gaan nog wel naar hun opa en oma. Dat vind ik prima. Het is alleen zo jammer dat er vaak afspraken achter mijn rug om worden gemaakt. Gelukkig heb ik veel lieve mensen om me heen die me steunen en liefde geven. Natuurlijk mis ik regelmatig de liefde of het advies van mijn ouders. Vooral als het met mijn eigen kinderen slechter gaat. Vroeger dacht ik dat ik nooit zonder mijn ouders kon leven. Maar nu weet ik wel beter. Het voelt nu al alsof ik geen ouders meer heb.”

Tekst: Lisanne Doff