Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
7 augustus 2018 in Psychologie

Ik ga op reis en ik neem mee... mijn depressie

Zin in de zomer? De meesten onder ons waarschijnlijk wel. Lekker even er tussenuit, een dagje kunnen niksen, misschien lekker thuis lanterfanten of dat ene uitje waar je al maanden naar uit kijkt. De zomer met haar zon heeft iets vrolijks, maar dat geldt helaas niet voor iedereen. Door Henrikes depressie hoopt ze eigenlijk dat de zomer gewoon zomaar voorbij gaat.

Als ik mezelf zou omschrijven, zou ik zeker zeggen dat ik in ben voor avontuur en houd van reizen. Niet overgoten worden met luxe, maar even back to the basics. Gewoon puur genieten van natuur, cultuur en het leven. Helaas gaat er iets behoorlijk mis. Als ik mezelf al zover krijg om iets te gaan ondernemen en mijn spullen pak om er tussenuit te gaan, dan moet ik altijd mezelf meenemen. Het verdrietige daaraan is dat ik mezelf het allerliefst thuis zou laten. Mijn somberheid, negatieve gedachten, gebrek aan eetlust, behoefte aan slaap, mijn wanhoop en suïcidale gedachten, die stop ik het liefst in een doos onder mijn bed. Als iemand me kon vertellen hoe ik dat voor elkaar kan krijgen, dan zou ik daar misschien wel al mijn spaargeld voor over hebben. De realiteit is dat ik mezelf overal mee naar toe moet slepen. Ik kan er niet voor kiezen een stukje van mezelf achter te laten. De keuze is op stap gaan met mijn depressie of thuis blijven.

'HOU OP! Stop met al die negatieve gedachten'

Precies dat eruit gaan voelt als een onmogelijke opgave. Van te voren maak ik me druk zo druk om allerlei verschillende factoren. Ik hoor dan al honderd stemmetjes in mijn hoofd: ‘maak je niet druk’, ‘het wordt heus wel leuk’, ‘stel je nou eens één keer niet zo verschrikkelijk aan’, ‘doe het anders voor de ander’, ‘misschien toch beter alleen in bed, zodat de ander geen last van me heeft’. Nadat alle gedachten de revue gepasseerd zijn, wil ik wel tegen mezelf schreeuwen: HOU OP! Stop met al die nare negatieve en niet-helpende gedachten. Misschien is dat een klein begin te beseffen dat de gedachten niet helpend zijn. Al frustreert het me dat ik het niet veranderen kan. Dat ik die depressie niet weg kan stoppen, terwijl ik er zo zat van ben om al die narigheid met me mee te sjouwen.

Vorig jaar zat ik de hele zomer in een kliniek. Hoewel ik af en toe een zonnestraaltje mee pikte in de tuin, was er geen zomergevoel, geen geluk en ook vrijwel geen gelach. Er was geen periode om naar uit te leven, mezelf op te laden, om daarna weer de gewone dingen van het leven op te pakken. Momenteel volg ik een intensieve dag klinische therapie. Voor mij betekent dit dat ik deze zomer opnieuw niet de vrijheid heb om op reis te gaan of om echt op te kunnen laten. We krijgen tussendoor één weekje vrij. De week zal zich vullen met achterstallig huishoudelijk werk, veel slapen en bijkomen van alle heftigheid waar ik dagelijks mee geconfronteerd wordt en misschien ga ik er een dagje tussenuit.  

Het wordt geen zomer zonder zorgen. Het wordt een zomer met onmacht, verdriet en het vechten van mijn strijd. Toch gun ik mezelf een zomer met lage eisen, een ijsje in de zon, de zonnestralen op mijn huid. Hoe zwaar jou zomer ook is, hoe zwaar mijn zomer ook is, de zon gaat elke ochtend weer op, zodat elke dag weer een kans is voor een glimlach. Fijne zomer!


Henrike houdt een eigen blog bij over haar ervaringen met depressie. Klik hier om naar haar blog te gaan.