Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
21 juni 2018

Liefde is niet altijd maar lief

Na de reacties die kwamen op haar column over de Amerikaanse televisiedominee, neemt Paulien nog eens de tijd om in te zoomen. "En dat is niet leuk. Je eigen opvattingen tegen het licht houden is vervelend. Het schuurt, het is beschamend. Ik was juist zó tevreden."

Gehakt. Dat is wat sommige Eva-lezers en lezeressen ervan maakten. Van de gedachte dat je een zichzelf verrijkende televisiedominee zou moeten ‘liefhebben als jezelf’. De gedachte dat je ook bij zo’n twijfelachtig verhaal zou moeten ‘inzoomen’ en het verhaal áchter het verhaal zou moeten begrijpen. Je naaste liefhebben, okay. Maar daarna moest er toch minimaal een in liefde uitgesproken vermaning volgen. En dat was interessant.  

Want daar zat ik met mijn vlammende betoog over ‘inzoomen’. Met alle nieuwe inzichten die de lezers en lezeressen me aanreikten moest ik opnieuw gaan nadenken. Weer opnieuw door voors en tegens grasduinen, de Bijbel op zijn kop houden, bij mezelf te rade gaan. En dat is niet leuk. Je eigen opvattingen tegen het licht houden is vervelend. Het schuurt, het is beschamend. Ik was juist zó tevreden. En nu moest ik gaan schaven aan mijn net verworven diepe overtuiging. ‘De wildernis ingaan’, noemt Brené Brown dat. Of nee, ‘de wildernis wórden’. Zo voelt het. Je ideeën door een zeef halen. Loslaten wat goed aanvoelde. "Heeft naastenliefde grenzen?," vroegen lezers en lezeressen zich eigenlijk af. "Nee!," zei de één. "Ja!," zei de ander. En ik wist het niet meer.

'Witgepleisterde graven!', riep Hij hen toe. Duidelijke taal

Moet je je naaste tegen elke prijs liefhebben? Ik dacht aan mensen die eindeloos over zich heen laten lopen, uit naastenliefde. Ik dacht aan meisjes en vrouwen die weigeren op te staan tegen misbruik en onderdrukking vanuit iets dat voor hen voelt als ‘liefde’. Inderdaad. Het was een goede vraag van de lezers en lezeressen. Kent naastenliefde dan geen grenzen?

Ik dacht aan het verhaal van Jezus, die in blinde woede handelaren uit de tempel smeet. En aan hoe Hij ongezouten de waarheid zei tegen hooggeplaatste herders en leraars uit Zijn tijd. Dat ze de Wet uit hun hoofd kenden maakte Hem niet uit.  ‘Witgepleisterde graven!’ riep Hij hen toe. Duidelijke taal.  

Ik zag ineens voor me hoe die Amerikaanse televisiedominee straks comfortabel over de wereld vliegt terwijl tegelijkertijd ver ónder hem kinderen hard moeten werken om hun avondeten te kunnen betalen. Jezus zou hem vast en zeker scherpzinnig met zijn neus op de feiten gedrukt hebben. Maar ik reis soms óók hoog en comfortabel over de hoofden van de armen heen. Doe ik dan wél genoeg tegen armoede en oneerlijkheid?

Er waren voor Jezus grenzen. Niet aan Zijn naastenliefde, maar wél aan Zijn begrip voor het kwade. Waar onrecht, onderdrukking en huichelarij in het spel waren sprak Jezus zich overduidelijk uit. Toen. Nu. Tegen Amerikaanse dominees. En tegen mij.

De liefde spreekt exact de taal die nodig is om de ander terug te brengen

Wat me altijd zo verrast, en soms ook in de war brengt, is dat Jezus nooit voorspelbaar is. Als ik denk dat ik Hem snap, ontdek ik weer iets nieuws. Bij Hem is zwart nooit zwart en wit nooit wit. Hij foetert op Farizeeën die weduwen en wezen uitbuiten. Maar Hij laat ‘s nachts een voorman van diezelfde Farizeeën bij Hem binnenkomen voor een diep geloofsgesprek. Jezus doorbreekt alle hokjes en karikaturen. Zwijgt op plaatsen waar ik juist knipmessend mijn beste beentje voor zou zetten. Spreekt met mensen die ik links zou laten liggen. Vergeeft een vrouw die op overspel betrapt werd, nog vóór ze sorry heeft gezegd. En neemt een moordenaar zonder aarzelen mee naar het paradijs.  

Kent naastenliefde grenzen? Nee, bij Jezus niet. Mogen wij grenzen hebben? Ja! kijk maar naar Jezus. En als een grens voor ons bereikt is, zit er niets anders op dan opstaan voor onszelf of onze naasten. Ons uitspreken. Dat is punt twee in het boek van Brené Brown: ‘Eerlijk zeggen dat iets onzin is’. Rechtstreeks. Niet tegen vriendinnen en buren, niet via een omweg, niet op afstand. Roddelen en oordelen deed Jezus niet. Nee, de ander opzoeken. Inzoomen. En dan hem of haar de spiegel voorhouden*. Liefde is niet altijd maar lief. De liefde spreekt exact de taal die nodig is om de ander terug te brengen waar hij hoort: onder de vleugels van onze God die Liefde is.

Er zit dus niets anders op. Ik moet naar Amerika. Voor een pittig onderhoud met de televisiedominee. En omdat ik nogal een hekel heb aan vliegen met lijnvluchten overweeg ik een privé-jet aan te schaffen…  Of wacht, misschien is bidden wel genoeg.

 

Lukas 6
27 Maar Ik zeg ulieden, die dit hoort: Hebt uw vijanden lief; doet wel dengenen, die u haten. 28 Zegent degenen, die u vervloeken, en bidt voor degenen, die u geweld doen. 29 Dengene, die u aan de wang slaat, biedt ook de andere; en dengene, die u den mantel neemt, verhindert ook den rok niet te nemen.

 

(* Voor meisjes en vrouwen in situaties van misbruik en onderdrukking werkt het natuurlijk niét zo. Zij mogen (moeten) óók opstaan voor zichzelf. Maar ze hebben er hulp bij nodig. En vergeving, inzoomen en naastenliefde zijn dan geen issues die zomaar zijn toe te passen).