Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
3 June 2018 in Uit & thuis

Smartphone-afkicken in een Mongoolse yurt

Marlies duikt in een Mongoolse yurt op een ecologisch permacultuurterrein, met haar telefoon in een ikmisje-kistje. Wat levert zo’n tweedaagse in de middle of nowhere op?

Daar staat hij dan. Middenin de woonkamer. Een grenen plank uit de garage, met vier blauwe sokken eraan gespijkerd. Ons eigen telefoonhotel, in elkaar getimmerd door mijn dochter, tijdens een moment van goede voornemens. Dat de telefoon in ons huis een belangrijke rol speelt, valt niet te betwijfelen. Niet alleen de kinderen, ook ikzelf zit eraan vastgeklit als een hond aan een sappige biefstuk.  Als ik niet aan het werk ben, kijk ik filmpjes, speel een spelletje Wordfeud met mijn moeder of lees – jaja – een YouVersion-bijbeltekst. Ik ben afhankelijk geworden van mijn smartphone. Té afhankelijk. Dat moet anders.

Overdosis dopamine

Je telefoon kan zich ontpoppen tot een van de grootste stressfactoren in je leven, blijkt uit onderzoek. Bij elk piepje maakt je hersenpan een dosis dopamine aan, die ervoor zorgt dat je als een pavlov-hond op scherp staat, en na verloop van tijd niet meer zonder kan, maar ook overprikkeld raakt. Het gevolg: tijdens je werk ben je minder geconcentreerd en gaan je intellectuele prestaties achteruit. Een aantal wetenschappers deed onderzoek naar de prestaties van pubers in combinatie met hun telefoon en ontdekte dat zij die er beter vanaf kunnen blijven, ook beter presteren tijdens hun examens. Ze waren bovendien gelukkiger en productiever.

Helaas, de voornemens zijn mooi, maar de praktijk blijkt anders. Al snel belandt ons telefoonhotel op de gang. En in plaats van de telefoons in de sokken te stoppen, leggen we ze ernaast, want, dan kun je er sneller bij. Kort daarop liggen de mobieltjes weer gewoon op tafel. En staat het hotel in de garage.

Ikmisjekistje

Ik besluit dat het tijd is voor een afkickmomentje. En zo kom ik (ja, toch weer via mijn telefoon) op de website van natuurhuisje.nl terecht. Het jaarmotto van deze rustieke huisjessite is ‘rust en stilte’, en dat wordt bekrachtigd door een ikmisjekistje dat een aantal huisjes tot zijn beschikking heeft. In dat kistje kun je je telefoon opbergen, zodat je pas écht kunt genieten van een onbezorgd verblijf. Elk vakantiehuisje ligt weg van de massa en middenin de natuur, zodat bezinning niet moeilijk is. Weifelend bekijk ik de verschillende opties (‘in the middle of nowhere’, ‘helemaal alleen’, of misschien allebei?) en beland bij een Mongoolse yurt op een ecologisch permacultuurterrein van ruim een hectare groot. Er zijn paarden, een groenten- en kruidentuin, een pluktuin en je kunt koken op het houtvuur. Meer terug naar de basis kun je het niet hebben.

Het is oorverdovend rustig, hier in het Brabantse grensland. Voor Anouk en haar gezin dé ultieme reden om hier te gaan wonen, vertelt ze wanneer ze me een rondleiding geeft. Hun huis staat op steenworp afstand bij de yurt vandaan. “Af en toe, als we als gezin te veel doorrazen, zegt onze achtjarige dochter: ‘Mam, het is weer even tijd om even naar de yurt te gaan. En dan wonen we hier voor een paar dagen.”

Saai

Vanaf hier wordt mijn verhaal eigenlijk hopeloos saai. Ik lig op een stapel schapenvellen te lezen (ik verslind maar liefst drie boeken in twee dagen!) terwijl de regen gezellig op het dak tikt. Ik blader door een magazine, dat me nog eens extra bevestigt in mijn stap (‘wie zich af en toe terugtrekt, wordt empathischer en kan zich beter in anderen verplaatsen. Het bevordert bovendien de creativiteit,’ lees ik). Ik zet een pannetje soep op, staar naar de pruttelende rode drab en stop het ene houtblok na het andere in het vuur, terwijl het ikmisjekistje hermetisch afgesloten blijft. 

 

Het scheelt dat ik van tevoren alle nabije collega’s en familieleden heb ingelicht dat ik twee dagen niet bereikbaar ben. Daardoor lukt het me goed om van mijn telefoon af te blijven. Sterker nog, ik voel me echt opgelucht. Af en toe schrijf ik een snelle opkomende gedachte in een opschrijfboekje. En hoewel ik verwacht had dat ik me snel zou vervelen in mijn eentje, blijk ik er uitstekend tegen te kunnen. Ik snap ook opeens Anouks verhaal over een Noorse stel dat hier wilde bevallen. Reden was aanvankelijk het feit dat in Noorwegen een thuisbevalling niet vergoed wordt, maar ze genoten ook een aantal heerlijke dagen van hun  gezinscoconmoment, zonder overload aan apps, telefoontjes en onverwachte bezoeken.

Twee dagen later ontvangt mijn gezin een ontspannen moeder en echtgenote, met meer creativiteit. Die daarna vervolgens wel weer even haar mobieltje opent en haar berichtjes checkt. Want ja, na twee dagen blijk je toch ook een aantal interessante dingen gemist te hebben. Zo is het dan ook wel weer.

Ook tijd doorbrengen in een yurt of een ander fraai plekje middenin de natuur (wellicht mét ikmisje-kistje?) Kijk op www.natuurhuisje.nl. Voor elke geboekte nacht wordt ook een boom geplant, hoe fijn is dat.

Thuis op telefoonretraite? Deze tips helpen!

  • Uit eten? Leg de telefoons op een stapeltje en zet ze uit.
  • Zet de pushberichten van de meeste apps uit.
  • Zet je telefoon af en toe in de nietstoren-modus.
  • Kies een moment waarop je je telefoon niet gebruikt. Blok bijvoorbeeld de vrijdagochtend of een ander dagdeel.
  • Breng kennissen op de hoogte dat je minder gebruik maakt van je telefoon. Stuur bijvoorbeeld een appje naar je vrienden: komende twee dagen ben ik offline.
  • Eindig en begin de dag zonder telefoon. Eerst rustig ontbijten, pak dan pas je telefoon.

Foto header: stoika.nl