Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
verlies vader verlies ouders verdriet
14 juni 2018 in Liefde & relatie

Veel liefs dochter, je Vader

Daar sta je dan. Alle grond onder je weggevaagd. Alles wat zo belangrijk leek, is als een speldenprik op de achtergrond verdwenen. "We hebben hem een uur lang gereanimeerd, maar niets leek meer te baten." Leonie verloor in 2016 haar vader.

Anderhalf jaar geleden overleed mijn vader op 55-jarige leeftijd plotseling aan een hartstilstand. Ik was 19, leefde een zorgeloos bestaan en ik kon mij druk maken om dingen als afgebladderde nagellak. Totdat een van de meest vanzelfsprekende personen wegvalt: mijn vader. De grootste supporter aan de zijlijn, de beste kok en oliebollenbakker. We hadden niet altijd de grootste gesprekken. Het was gewoon goed zoals het was.

Na zo’n onwerkelijke boodschap in het ziekenhuis staat je leven in het teken van overleven. Ik kwam terecht in een wazige bubbel, waar weinig mensen bij konden komen. Soms herinner ik me momenten weer haarscherp, maar soms lijken herinneringen als de begrafenis mijlenver van me af te staan.

Vader, onbewust met een hoofdletter V

Qua emoties belandde ik in een achtbaan. Verdriet, woede, frustratie, angst, het simpelweg niet willen en kunnen accepteren dat hij weg is. Het was makkelijker om mezelf in te prenten dat papa op vakantie was. Dat maakte het niet zo rauw en definitief. Maar er komt een moment dat je een stap tot besef zet. Die stap is heftig, maar helpt je wel om weer te leven in plaats van te overleven.

Verwerking vind ik een lastig woord. Daarbij lijkt het alsof je iets afrondt. Maar ik blijf papa missen, elke dag opnieuw. Het voelt voor mij als een soort amputatie. Om hem dichtbij te houden, wil ik onze mooie herinneringen samen vieren. Dat doe ik door ze te verzamelen in een boekje.  

Ook heb ik vorige week een tatoeage laten zetten van een stukje uit mijn oude poëziealbum. Dat tekstje is dertien jaar oud inmiddels, maar raakt me meer dan ooit tevoren. ‘Veel liefs dochter, je Vader.’ Vader, onbewust met hoofdletter V geschreven. Die liefde van God ervaar ik. Net als papa ben ik een echte zonliefhebber. De eerste straaltjes in maart vang ik maar al te graag op. Als ik bij het graf van mijn vader sta, breekt, hoe bewolkt het ook is, de zon voorzichtig door. Elke keer opnieuw.

'Juist door alle pijn en verdriet heen, ervoer ik rust'

Natuurlijk ben ik ook boos geweest op God. Ik ben nieuwsgierig ingesteld, wil alles kunnen begrijpen. ‘Waarom?’ Was een veel gestelde vraag. Maar juist door alle pijn en verdriet heen, ervoer ik rust. Ik hoefde me niet alleen te voelen. Hij is er. Hij heeft een schouder om af en toe even een potje keihard op te janken. Hij zorgt voor mensen om me heen, die zeggen: “Ik heb geen idee wat ik moet zeggen, maar ik ben er. Weet dat.”

Ik ben er achter gekomen hoe kwetsbaar en kostbaar het leven is. Maar samen met mijn moeder, broers, vriend en vrienden kan ik mijn leven nu ten volle leven. En nog het allerbelangrijkst: samen met God mag ik stappen zetten.

Tekst: Leonie van Ark

Afscheid nemen. Mannen beleven dat soms anders dan vrouwen. Lees ook dit artikel.