Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
20 augustus 2018 in Opvoeding en gezin

‘We konden even met ons drieën gezinnetje zijn’

Een dagje naar de Efteling klinkt als een leuk uitje voor het gezin. Maar voor Astrid leek dit een te grote stap als moeder alleen met haar twee zoons, waarvan één met epilepsie had en de ander een vorm van autisme. Totdat het kinderziekenhuis waar haar zoon onder behandeling was, een mooie verrassing voor hen had. ‘We konden even met ons drieën gezinnetje zijn.’

“Ik ben moeder van een jongetje dat chronisch ziek was. Zijn naam is Jarell. Hij lag veelvuldig in het ziekenhuis vanwege zijn epilepsie met progressief beeld. Hij is hier ruim vijf jaar geleden aan overleden. Mijn andere zoon heeft een autistische stoornis. Hij kan er nu goed mee omgaan, maar destijds was hij een stuiterballetje. Het was destijds lastig om iets met hen te doen.”

Voorrang in de Efteling
“In 2003 kregen wij een verblijf bij Villa Pardoes aangeboden. Het kinderziekenhuis had dit voor ons geregeld. Dat was echt een cadeautje voor ons. De luxe van de villa is dat je ook gebruik mag maken van de voorzieningen van de Efteling. Mijn oudste zoon, destijds tien jaar, vond dat een hele belevenis. Daarnaast mochten we ook de attracties in via een andere ingang. Daardoor zat mijn oudste zoon alleen in de Python. Pas zei hij nog glunderend tegen mij: ‘Mama, het is vijftien jaar geleden, maar ik vergeet het nooit.’ We konden even met ons drieën gezinnetje zijn.”

Verblijf in de villa

“Het verblijf in de villa was ook erg bijzonder. We hadden de kans om even lekker met elkaar te genieten en even niet aan ziek-zijn te denken. We konden even opladen tussen de ziekenhuisopnames door. Wij hadden ons eigen appartement daar, maar er waren ook andere families met zieke kinderen. Het fijne was dat we elkaar niks hoefden uit te leggen. We zorgen met elkaar voor elkaar. Als de kinderen op bed lagen, namen wij als ouders nog een stukje gezelligheid. Met een glaasje en een hapje. Het is nog steeds een prachtige herinnering die ik koester. Ik heb met één van die moeders nu nog steeds contact en we zijn vijftien jaar verder. Je bouwt in zo’n week echt wat op.”

Lastig deze week
“Epilepsie tergde mijn zoon jarenlang. Ook in die week liet Jarell dat ook zien. Maar omdat je dichtbij het huisje was, konden we iets ondernemen wat normaal niet mogelijk is. Alleen met twee kinderen. Want je wil de jongetjes natuurlijk ook gewoon kind laten zijn.”

Afsluiting

“Als afsluiting gingen we naar een plaatselijke bakker. We gingen een taart maken en later met zijn allen opeten. Ook hebben we broodjes gebakken. Dat was natuurlijk een hele mooie afsluiting van zo’n geweldige week.”

Nu
“Voor nu blijft het een prachtige herinnering. Ik kijk nog weleens naar de foto’s, dat geeft mij een grote lach op mijn gezicht. Het trieste is, is dat er waarschijnlijk nog maar twee van de zes kinderen in leven zijn. Je behoort natuurlijk wel tot een bepaalde doelgroep, maar we hebben er een week niet aan hoeven denken.”

Tekst: Liza Vroling