Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
11 augustus 2018 in Uit & thuis

'De baas begon tegen me te schreeuwen'

Jurjen groeide op in een omgeving met veel tuinbouw: één van zijn grootste interesses. In plaats van zijn vrije tijd op het voetbalveld door te brengen, koos hij voor een natuurvereniging. Maar na verloop van tijd wilde hij in zijn vrije tijd geld verdienen en ging op zoek naar zijn eerste vakantiebaan.

Jurjen ten Brinke : “Als veertienjarige jongen ging ik met een vriend verschillende boerderijen af, op zoek naar een baantje. Ik wilde graag wat centen verdienen en in Kampen-IJsselmuiden, waar ik ben opgegroeid, zijn veel boerderijen. De vriend en ik werden aangenomen bij een komkommerteler, waar we mochten helpen in de kas. Eerst werkte ik er alleen op de zaterdag, maar daarna ook in de vakanties. En het grappige is… ik lustte niet eens komkommers.”

'Soms deed ik het alleen voor het geld'

“Ik kom uit een gezin waar het werd gewaardeerd als je werkte voor je eigen centen. Ik wilde graag een stereotoren met flinke boxen kopen. Die heb ik van mijn eerst verdiende geld gekocht. Voor de rest spaarde ik al vroeg voor mijn rijbewijs. Ik vond het werk in de kassen niet altijd leuk. Soms deed ik het alleen voor het geld. In de zomer moesten we soms eerder dan 06:00 uur beginnen, omdat het anders te heet werd in de kassen. Als tiener vond ik dat vroege tijdstip helemaal niets.”

Rechtvaardigheidsgevoel

“Op het werk bij de komkommerteler kreeg ik steeds meer verantwoordelijkheden. Uiteindelijk was ik de eindverantwoordelijke voor de inpakmachines. Op één dag liep het werk helemaal in de soep, omdat er te weinig mensen aanwezig waren. De baas begon tegen me te schreeuwen en gaf me de schuld van alles. Op dat moment kreeg ik een groot rechtvaardigheidsgevoel en ging tegenover hem staan. Ik zei: ‘Als je me dit werk met te weinig mensen laat doen, lukt dat niet. Ik kan mijn werk pas doen met meer personeel.’ Dat heeft kennelijk indruk op mijn baas gemaakt. Niet lang daarna stond er meer personeel bij de inpakmachines. Dit moment heeft me laten inzien, dat als mensen kritiek op me hebben, ik fel kan worden. Mijn rechtvaardigheidsgevoel is heel groot.”

'Ik geloof niets van die prijsverschillen'

“Na mijn baantje bij de komkommerteler, heb ik nacht- en vakantiediensten gedraaid bij een aardappelfabriek. Ze gaan daar hygiënisch te werk en elke dag worden de machines gereinigd. Dit moest ik soms ook doen. Ik kreeg een pak aan, een hogedrukspuit in mijn handen en ik moest de machine inkruipen. Als ik klaar was, zat ik onder het zweet en zetmeel. Dit werk was zo zwaar. Dan vroeg ik mezelf wel eens af wat ik daar nou deed en waarom andere mensen daar al zo lang werken. Sommige werknemers staan al twintig of dertig jaar, met een walkman op, de slechte aardappels van de band te halen. Maar zij doen dit graag. Ze vertelden me dat ze blij zijn met een gestructureerde baan, waarin ze geen verantwoordelijkheden hebben. Ik heb geleerd dat ik geen waardeoordeel moet hangen aan iemands functie. Maar ook dat ik zelf het beste presteer als ik leidinggevende ben. Daarnaast geloof ik niets van de prijsverschillen van producten in de winkels. Als je denkt dat een komkommer bij de ene winkel beter is, omdat het product duurder is, kan ik je uit die droom helpen. Het is allemaal één pot nat, want onze komkommers en aardappelen gingen naar verschillende winkelketens.”

Bekijk hier de vakantiebaan van Bert van Leeuwen.