Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
21 juli 2018 in Lifestyle

Dieren redden in Sri Lanka

Op haar twaalfde ging Rachel Rosier met haar ouders naar Sri Lanka om daar te helpen in een kindertehuis. “Ze wilden natuurlijk dat ik met die kinderen ging spelen, maar daar had ik helemaal geen zin in. Die kinderen boeiden me geen reet. Ik wilde daar al die dieren gaan redden,” vertelt Rachel lachend.

Rachel: “Ik was een enorme dierenfan. Ik nam honden die ik vond op straat mee naar huis. Of ik bestelde een kat via internet die ik ergens gratis kon ophalen. Voor mijn twaalfde verjaardag heb ik guppy’s uitgedeeld aan de kinderen uit mijn klas. Ik was heel erg met dieren bezig. Zo ook toen ik met mijn ouders in Sri Lanka was. Het eerste dier dat ik onder mijn hoede nam, was een zwerfhond die in het hotel was waar wij verbleven. Die eigende ik me toe en gaf ik eten van het hotel.

Puppy smokkelen

Een Britse mevrouw wees mij later de weg naar een pasgeboren hondje, een puppy, die net buiten het hotel lag. Ooo, een puppy!, dacht ik. Die heb ik meegesmokkeld naar mijn hotelkamer. Dat beestje had melk nodig, maar ik had natuurlijk geen hondenmelk, dus gaf ik hem wat ei en melk. Geen wonder dat mijn bed vervolgens helemaal onder de diarree zat van dat hondje.

Toen we naar het kindertehuis gingen, mocht de hond helaas niet mee, in verband met gevaar voor hondsdolheid. Dat betekende dat ik de puppy achter moest laten. Mijn ouders hebben toen geloof ik geld gegeven aan een man die ervoor zou zorgen. Dat laatste is natuurlijk nooit gebeurd. Die mensen denken: ik ben niet gek, ik ga mijn geld niet uitgeven aan een stomme hond, waar er hier miljoenen van rondlopen. Ik ga m’n kind te eten geven, dat is toch nog net iets belangrijker. Maar op die manier was mijn geweten in ieder geval een beetje afgekocht en was ik gerustgesteld.

‘Van ellende sprong hij van het balkon’

Mijn volgende project was een eekhoorn die was aangevallen door zwerfhonden. Het was echt zo’n Knabbel en Babbel-eekhoorn. Die heb ik opgepakt, hij was een beetje versuft, en meegenomen naar mijn hotelkamer. Aangekomen op de hotelkamer bij mijn ouders kwam hij weer een beetje bij en beet hij me in mijn vinger. De eekhoorn hing dus op een gegeven moment aan mijn vinger. Mijn vader heeft toen heel hard aan dat beest getrokken om hem er weer af te krijgen. Achteraf heeft mijn vader me verteld dat hij hem weer heeft vrijgelaten op het balkon. Het beestje is toen, omdat ik helemaal doordraaide, van ellende van het balkon gesprongen. Als de val hem toen niet gedood heeft, hebben de zwerfhonden dat gedaan die hem toen alsnog aanvielen. Echt heel erg. 

‘Het meisje was arm, maar ik zag vooral de cavia’

Ik hield me dus niet zo bezig met die kinderen van dat kindertehuis, die het allemaal harstikke leuk vonden dat ik er was. Als kind voelde ik me ongemakkelijk omdat ik hun taal niet begreep en er culturele verschillen waren. De meiden van mijn leeftijd gingen allemaal aan me zitten en pakten mijn hand vast. Dat vond ik verschrikkelijk. Op de dieren was ik wel helemaal gek; die vond ik veel zieliger dan die kinderen.

Heel bizar hoe je als kind dingen anders categoriseert in je hoofd. Zo was er op een klein marktje een meisje dat broodjes en cola verkocht. Het meisje en haar gezin waren harstikke arm, maar ik had vooral aandacht voor de cavia die ze had. Die cavia zat namelijk in een hokje zonder goede bodem, hij stond op de tralies. Ik dacht: potverdorie, ik ga die cavia kopen en redden. Alleen wilde dat meisje haar cavia niet verkopen. Ik weet nog dat ze zei: : ‘He is like my  baby. He is like my baby.’ Ze wilde hem niet wegdoen, dat vond ik heel erg.

‘Het perspectief is op je twaalfde nog ver te zoeken’

Later die vakantie gingen we naar een ander kindertehuis, waar een hele grote wurgslang op het terrein was gespot. Die wurgslang was harstikke gevaarlijk, want die kon de kinderen daar doden. Ze moesten van dat beest af. Dus wat hadden ze gedaan: ze hadden een zwerfhond opgesloten in een hok om te dienen als lokaas. Zodat de wurgslang die hond zou opeten en zij de slang konden vermoorden. Ik was in alle staten toen ik dat hoorde. Hoe haalden die Sri Lankanen het wel niet in hun hoofd om die zwerfhond te gebruiken om die slang te vermoorden. Laat die slang lekker.”

Terugkijkend op haar dierenreddingsacties kan Rachel er hard om lachen: “Ik was echt 12, het perspectief is dan nog ver te zoeken. Dan denk je nog dat dieren belangrijker zijn dan mensen.” Een paar jaar later, op achttienjarige leeftijd, kijkt ze hier toch iets anders tegenaan:

‘Dan zie je een omkeer in je eigen denken’

“Toen was ik met mijn man, toenmalige vriend, naar vrienden in Roemenië. We gingen daar naar een kindertehuis. Kinderen die gehandicapt zijn, of waar iets mee is, die worden gewoon gedumpt bij dat tehuis. Er wordt helemaal niet naar die kinderen omgekeken, dus die hadden allemaal hechtingsproblemen, persoonlijkheidsproblemen en fysieke problemen. Ik weet nog dat we in zo’n kamertje kwamen en dat al die kinderen hun hoofd tegen de muur aan het stoten waren. Ze vallen je ook allemaal aan, omdat ze geknuffeld willen worden. Het was zo tragisch.

Er waren daar ook organisaties die naar Roemenië gingen om zwerfhonden op te halen en deze naar nieuwe baasjes in Nederland brachten. Er werd dus veel geld opgehaald voor die zwerfhonden. Ik weet nog dat ik daar heel verbolgen over was en dacht: ga je met al dat geld naar Roemenië toe voor een paar van die zwerfhonden, terwijl er kinderen liggen te verpieteren in een kindertehuis en baby’s in urine doordrenkte broekjes in een wieg liggen te huilen. Dat vond ik heel afschuwelijk. Dus daarin zie je dan wel echt een omkeer in je eigen denken.”

Lees hier over de zomervakantie van TimZingt, die in Italië onverwacht werd overvallen door noodweer.