Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
10 juli 2018 in Opvoeding en gezin

‘Ik heb na 19 jaar weer contact met mijn stiefbroer’

De familie van Frederika* (35) valt uiteen door de scheiding van haar ouders. Later hertrouwt haar vader weer, maar een paar jaar daarna overlijdt hij. Hierdoor valt het contact met haar stiefbroertje Bas* weg. Tot deze maand. “God heeft hem opnieuw in mijn leven gebracht.”

“Rond mijn tiende jaar scheidden mijn ouders. Als kinderen gingen wij in die periode allemaal een andere kant op. Mijn zus was al naar een internaat gegaan, ik kwam bij mijn moeder te wonen en mijn oudere broer trok bij mijn vader in. Mijn jongste broertje woonde eerst een aantal jaren bij ons, en later bij mijn vader.

'Ik zag hem echt als mijn broertje'

Mijn vader hertrouwde stiekem toen ik veertien was. Als kinderen kregen we dit pas achteraf te horen. We vonden het heel erg dat we niet uitgenodigd waren, maar we zagen onze vader per slot van rekening ook maar om de week, in het weekend. Ik kreeg er niet alleen een stiefmoeder, maar ook stiefbroertje Bas* bij. Hij was een jaar of vier. Op zijn achtste kreeg hij de achternaam van mijn vader. Ik zag hem echt als mijn broertje. Mijn vader vond het belangrijk dat we hem zo zagen en op die manier met hem omgingen. Ik kan me alleen nog maar zijn communie herinneren, en dat we samen speelden.”

'Binnen één dag moesten we afscheid nemen'

“Toen ik zestien was, kreeg mijn vader een herseninfarct. Hij werd na drie dagen uit zijn coma gehaald en was vanaf zijn nek verlamd. Hij kon niet zelfstandig ademen, maar was wel bij bewustzijn. Zes weken later kreeg hij opnieuw een herseninfarct en een hartaanval. De dag erna overleed hij. Binnen één dag moesten we afscheid nemen. Dat was voor mij heel onverwacht, want ik zag hem beetje bij beetje opknappen na het eerste herseninfarct. Bas speelde tot zijn negende een rol in mijn leven. Het laatste moment dat we elkaar zagen, was aan de koffietafel na de crematie. Hij ging met zijn moeder mee en wij gingen met onze moeder verder.”

Eigen wereldje

“Het was voor ons als kinderen een heel zware periode. Na de dood van mijn vader moest mijn jongere broertje bij onze moeder gaan wonen, maar dat ging niet goed. Hij kon de dood van mijn vader heel moeilijk verwerken en kwam in de criminaliteit terecht. Het begon met vandalisme, maar mondde uit in drugs dealen en later in verslaving. Na heel wat ruzies en problemen met de politie ging hij het huis uit. Ik ging met mijn studie verder en creëerde langzaamaan mijn eigen wereldje. Iedereen worstelde op zijn eigen manier met de dood van mijn vader.”

'Het gezin viel uit elkaar'

“Het gezin was al uit elkaar gevallen door de scheiding van mijn ouders, maar viel hierdoor nog verder uit elkaar. Mijn oudste zus was al vóór de scheiding naar een internaat gegaan. Toen mijn vader nog leefde, kon ik altijd naar hem toe als ik ruzie had met mijn moeder. Die veilige uitvalbasis viel toen weg voor mij. Ook had mijn moeder een nieuwe man leren kennen, en dat boterde niet met ons als kinderen. Mijn zus en moeder hadden al weinig contact. Vroeger wilde iedereen zichzelf op de eerste plek zetten en dat botste. Nu we ouder worden, wordt het makkelijker. We hebben geen zin meer in gedoe en doen vooral aardig tegen elkaar.”

Bekering

“Na mijn vaders dood was ik zoekende. Ergens wist ik wel dat God bestond, maar hoe ik hier invulling aan moest geven, was voor mij onbekend. Op mijn 23e kwam ik tot bekering door een vriendin. Ze nam mij mee naar een evangelische kerk en ik voelde mij daar meteen thuis. Kort hierna heb ik mij laten dopen. In deze kerk leerde ik mijn man kennen. Het was liefde op het eerste gezicht en we trouwden acht maanden later. Mijn moeder vond het te snel gaan en stond er niet achter. Uiteindelijk is ze wel naar de bruiloft gekomen.”

Mijn stiefbroertje nam contact op

“Jaren later probeerde ik mijn stiefbroertje Bas op Facebook te vinden, maar dat lukte niet. Ik vroeg me af hoe het hem zou gaan. Vier weken geleden nam hij contact op met mijn broer. Bas verweet hem dat hij ooit als kind had gezegd dat hij niet bij de familie zou horen. Mijn broer vond het maar raar en wilde er niets van weten. Ik had al die jaren aan Bas gedacht en als ik langs het huis van zijn oma reed, keek ik altijd even of ik hem zag. Het werd voor mij duidelijk waarom ik hem al die jaren niet kon vinden. Hij gebruikte de achternaam van zijn biologische vader. Ik stuurde hem een berichtje en daarna duurde het even voordat ik een reactie kreeg.”

Geen fijne jeugd

“Bas en ik spraken elkaar afgelopen juni voor het eerst op Messenger. Ik was benieuwd naar zijn leven. Hij gaf aan bloedverwanten te missen. Bas had alleen zijn moeder en ook geen neefjes of nichtjes. Hij had geen fijne jeugd, omdat zijn moeder na mijn vaders dood was ingestort en psychische problemen had gekregen. Dit veroorzaakte veel problemen tussen Bas en zijn moeder.”

'Hij moet weten dat hij wél waardevol is'

“We zouden een paar weken geleden afspreken, maar Bas zegde af, omdat hij bang was dat mijn broer mij op hem afstuurde. Ik gaf aan dat ik contact heb gezocht, omdat ik dat zelf wilde. Niet omdat mijn oudste broer dat had gezegd. Een paar dagen geleden hebben Bas en ik voor het eerst op Facetime met elkaar gesproken. Het was een leuk, fijn en vooral emotioneel gesprek. Er kwamen veel tranen bij kijken. We bespraken het moment van na mijn vaders dood en de jaren erna. Het ging over Bas’ moeilijke jeugd, maar ook over leuke herinneringen, zoals het kietelspelletje dat mijn vader vroeger met ons speelde. Dat noemden we dan ‘krokodillen’. Om deze herinneringen hebben we erg gelachen.”

Open armen

“Bas is blij dat we elkaar terug hebben gevonden. We blijven op deze manier contact houden en bouwen het langzaam een beetje op. Hij weet dat ik hem als mijn broertje zie en hem ook op die manier in mijn leven wil. In augustus ga ik naar Bas toe, samen met mijn jongere broertje. Ook hij is blij met het hernieuwde contact. Zelf ben ik ervan overtuigd dat dit van God afkomstig is. Ik bid hier veel voor en dat blijf ik doen. Ik wil niet de persoon zijn die hem persoonlijk uit het dal haalt, maar bid dat God dit door mij heen mag doen. Voor nu hoop ik Bas met open armen in mijn gezin en familie te mogen ontvangen, zodat hij oom van mijn kinderen kan zijn. Hij moet weten dat hij wél waardevol is en ertoe doet.”

*De namen zijn gefingeerd wegens privéredenen