Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
Vakantieliefdes
20 juli 2019 in Liefde & relatie

‘Ik vond mezelf niet bijzonder genoeg om verkering te krijgen’

In ‘Eva’s Vakantieliefdes’ vertellen Eva-vrouwen over die ene zomer waarin ze zomaar de liefde van hun leven tegen het lijf liepen. Vandaag: Irene (42) ontmoette haar prins in het land waar ze zelf werd geboren: India.


Irene komt in India op de wereld en wordt op 2-jarige leeftijd geadopteerd door Nederlandse ouders.“Ik groeide op in Goes, met twee oudere broers en een jongere zus. Ik kreeg heel veel liefde en heb nooit verschil gevoeld in de manier waarop mijn ouders met ons omgingen. Toen ik 23 jaar was, ontving ik een reisgids, waarin onder andere een jongerenreis naar India en Nepal stond. Ik was wel nieuwsgierig naar het land waar ik vandaan kwam. Mijn ouders stimuleerden me om te gaan en mijn broer wilde met me mee. Dat gaf de doorslag.”

Irene denkt geen seconde na over de mogelijkheid om een vriendje aan deze jongerenreis over te houden. “Van jongs af aan dacht ik niet zo positief over mezelf. Waarschijnlijk speelde het feit dat ik een andere huidskleur had dan de rest van mijn omgeving hierin een rol. Ik vond mezelf ook niet bijzonder genoeg om verkering te krijgen. Het leek me wel leuk, maar het zou mij niet gebeuren, dacht ik.”


‘Ik had er totaal geen feeling mee en voelde me echt Nederlands’


Drukte en chaos

Ruim twintig jaar na haar adoptie zet Irene weer voet in haar geboorteland. “Het voelde als een compleet andere wereld. De warmte, de drukte, het verkeer, de chaos… Ik had er totaal geen feeling mee en voelde me echt Nederlands. Wel vond ik het bijzonder dat ik heel veel mensen zag met dezelfde huidskleur als ik. Hier viel ik niet zo op. We bezochten New Delhi, de stad waar ik vlak voor mijn adoptie verbleef. Toen ik de armoede en de sloppenwijken zag, besefte ik hoe anders mijn leven zou zijn geweest als ik hier was opgegroeid. Ik weet niet eens of ik dan nog had geleefd.”

Als de reisleider de map met A4’tjes doorgeeft waarin iedere jongere zichzelf heeft voorgesteld, valt Irenes oog direct op het A4’tje van Matijs. “Ik zag een aantrekkelijke jongen. Hij stelde zichzelf heel leuk voor en ik las zijn verhaal met veel interesse. Toen onze bus een keer pech kreeg en we moesten wachten op een vervangende bus, kon ik lang met hem praten. Steeds vaker zochten we elkaar op, tijdens maaltijden of als we even vrije tijd hadden, en kletsten dan over van alles en nog wat: zijn stage, mijn werk, zijn nichtjes, ons geloof, de kerk. Ik voelde me bij hem op mijn gemak. Ik maakte me uiteraard geen illusies, maar vond zijn aandacht toch wel leuk.”

 

Vakantieliefdes


Twee knuffelberen

Omdat twee jongeren tijdens de reis verkering krijgen en in het vliegtuig terug naar Nederland van plek wisselen, komen Matijs en Irene naast elkaar te zitten. “Dat vond ik natuurlijk helemaal niet erg!” Op Schiphol namen we afscheid door elkaar een hand te geven, want ik was niet zo van de knuffels. Een week later kreeg ik een schattig kaartje door de bus – met twee knuffelberen die een arm om elkaar heen slaan – waarin Matijs schreef dat hij mede door onze fijne gesprekken enorm had genoten van de reis. Ik was heel verbaasd, maar ook blij! Ik stuurde een brief terug en we spraken samen af in Rotterdam om de vakantiefoto’s te kijken. We gingen gewoon als vrienden met elkaar om, maar ik vroeg hem wel om een foto, waar hij alleen op stond, voor mij bij te bestellen.”

De brieven en telefoongesprekken worden steeds langer en persoonlijker. “Na ongeveer een halfjaar spraken we afwisselend in Goes en Schiedam in de weekenden af. We fietsten en winkelden samen, bezochten christelijke conferenties, maakten samen muziek en gingen met elkaar mee naar de kerk. De eerste kus liet wel even op zich wachten; Matijs voelde dat ik daar nog niet zo aan toe was. Toen ik Matijs op een dag op de trein zette, gaf hij me net voordat de deuren sloten de eerste kus.”


Aanzoek zonder ringen

Op 21 december 2001 vieren Matijs en Irene hun verloving. “Ik wist wel dat het goed zat, maar het aanzoek, in de zomer daarvoor, kwam toch onverwachts. Tijdens een dagje in het Dolfinarium zei Matijs: ‘Ik moet even iets kopen, wacht jij maar hier.’ Op een strandje ging hij op zijn knieën. Hij had geen ring, maar hield een pluche knuffeltje van een walrus vast toen hij vroeg: ‘Lieve Irene, wil je met me trouwen?’ Ik wilde niets liever. De ringen hebben we later samen uitgezocht voor onze verloving.”


‘Matijs helpt me om in te zien hoe bijzonder en rijk mijn achtergrond is’


Hun trouwdienst op 21 juni 2002 wordt geleid door hun reisleider en Irene draagt die dag een sari, een Indiase jurk. “Dat was een wens van Matijs, die sinds onze reis ontzettend geïnteresseerd raakte in de Indiase cultuur, gebruiken, religies en keuken. Hij heeft Indiase kookboeken gekocht en staat met veel plezier urenlang in de keuken om de heerlijkste gerechten te bereiden. Hij verzorgt soms ook lezingen over de verschillen tussen het hindoeïsme en het christelijk geloof. Voor mij had India nog lang een negatieve bijsmaak. Matijs helpt me om in te zien hoe bijzonder en rijk mijn achtergrond is. We zijn samen nog twee keer teruggegaan naar India en deze zomer gaan we opnieuw, samen met onze dertienjarige zoon, die ook enorm geïnteresseerd is in mijn geboorteland. Ik weet zeker dat het onvergetelijk wordt!”


Lees ook over de zomer waarin Lisettes vakantieliefde op Texel uit de lucht kwam vallen: ‘Na al die jaren ben ik nog steeds verliefd’ 

Vakantieliefdes