Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
10 augustus 2018 in Rouwverwerking

‘God wilde onze zoon terug en dat is Zijn volste recht’

Harriët Gombert is samen met haar gezin verhuisd naar Suriname voor het werk van haar man. In de periode dat ze daar wonen krijgen ze nog een derde zoontje. Op zijn eerste verjaardag wordt hij echter ziek. “Zijn longblaasjes hadden veel te verduren gehad. Hierdoor konden zijn spieren verzuren, ook zijn hartspier. En dat gebeurde ook.”

“Een paar jaar nadat we in Suriname waren komen wonen, is ons derde zoontje geboren: Gerson. Op zijn eerste verjaardag werd hij ziek. Hij had een dubbele longontsteking. Daarvoor was hij al wat grieperig, maar ik dacht, dat gaat wel over. Hij werd echter steeds zieker. De huisarts heeft ons gelijk naar de spoedeisende hulp gestuurd, waarna Gerson opgenomen werd.

Toen ik Gerson op kwam zoeken, vond ik hem in zijn bedje met z’n gezicht vol slijm.

Gerson is twee weken op de gewone kinderafdeling van het ziekenhuis in Paramaribo opgenomen geweest, waar hij zware medicatie kreeg. Hij knapte er wel iets van op, maar hij werd niet helemaal beter. Toch mocht hij mee naar huis, maar een week later was hij nog steeds niet helemaal opgeknapt. Bij de kinderpoli hebben ze hem verneveld, er kwam toen heel veel slijm los. Van dat slijm had Gerson erg veel last.

Daarom werd Gerson weer opgenomen op de kinderafdeling. Een paar dagen later, toen ik hem op kwam zoeken, vond ik hem in zijn bedje met z’n gezicht vol slijm. Ze hadden hem vlak daarvoor weer verneveld, maar hadden hem iets te snel weer alleen gelaten, waardoor hij dat slijm niet kwijt kon. Gerson moest daarom naar de intensive care worden verplaatst. Dat was echt een verademing voor ons, er was nu 24/7 iemand die op hem lette.

Zwakke longen

Op de IC kwamen ze ook achter dat het geen gewone longontsteking was die veroorzaakt werd door een bacterie, maar een die veroorzaakt werd door een schimmel. Die schimmel is veel moeilijker te bestrijden, maar nu konden ze wel de medicatie erop aanpassen. Toch gebeurde er steeds weer iets waardoor hij weer slechter werd en hij zelfs aan de beademing moest. Zijn longen waren erg zwak en daardoor kreeg hij een klaplong.

In het ziekenhuis waarschuwden ze ons al; zijn longblaasjes hadden veel te verduren gehad en waren best wel slecht geworden. Het risico kon bestaan dat de longblaasjes wel zuurstof op konden nemen, maar geen CO2 uit konden stoten. Dan ontstaat er verzuring, wat je kan vergelijken met kramp. Die verzuring zou dan in al zijn spieren zitten, dus ook zijn hartspier. 

Het is klaar

Dat is dus ook gebeurd. Zijn bloed werd steeds zuurder en Gerson overleed aan een hartstilstand. Ze belde ons gelijk en hebben Gerson gereanimeerd zodat wij nog afscheid van hem konden nemen. We hebben nog even tegen hem kunnen praten. Op een gegeven moment leek het of hij zuchtte, alsof hij op dat moment bepaalde: het is klaar. Mijn man ziet dat als het moment waarop hij naar de hemel is gegaan, naar Jezus.

Op zijn geboortedag haal ik dan ook altijd roomsoesjes, die we als gezin opeten.

Onze familie kon wonder boven wonder nog precies 13 plekken in het vliegtuig krijgen om naar ons toe te komen. We zien dat echt als een wonder van God. Zij zijn een aantal dagen gebleven, ook nog na de begrafenis van Gerson. 

Een paar dagen geleden was zijn geboortedag. Dat zijn toch gekke dagen. Omdat we zijn eerste verjaardag niet echt hebben kunnen vieren, hebben we tussen de ziekenhuisopnames door een klein feestje gegeven. Gerson zat toen ook ontzettend te smullen van de roomsoesjes. Op zijn geboortedag haal ik dan ook altijd roomsoesjes, die we als gezin opeten. 

Gods almacht

Wij weten dat we hem later weer zullen zien, het afscheid is niet voor eeuwig. Ik heb altijd gedacht, Gerson is niet van ons, hij is van God en wij mogen voor hem zorgen. Als God hem terug wil hebben, dan is dat Zijn volste recht. We vertrouwen op Zijn almacht en plan. Daar heb ik al die tijd aan vastgehouden.”

Harriët en haar man Jan hielden tijdens Gersons ziekte dagelijks een blog bij op hun website Jan en Harriët. Daarin is te lezen hoeveel steun ze ook aan het geloof hebben gehad in die moeilijke periode. 


Hester verloor ook een kindje, maar dan toen ze nog zwanger van hem was. Lees hier haar verhaal.