Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
6 augustus 2018 in Geloof

Jaël wordt tijdens haar zwangerschap geopereerd en noemt haar zoon Ezechiël: God maakt sterk

Jaël Verheij was twintig weken zwanger toen er werd geconstateerd dat haar zoontje een open ruggetje had. “Ik heb m’n werk losgelaten, m’n sociale leven, alles, zodat hij geopereerd kon worden. Het duurde twee en een half jaar voordat ik weer een beetje mezelf was.”

“Mijn ouders hadden juist die dag in de krant een stukje gelezen over een operatie bij kindjes met een open ruggetje, waar we nog nooit wat over gehoord hadden. We hebben gelijk gevraagd in het ziekenhuis of we voor die operatie in aanmerking konden komen.

Perfecte match

Er werden een aantal eisen gesteld waaraan we moesten voldoen, voordat de operatie plaats kon vinden. Het defect in de rug mag niet te hoog zitten en onze andere zoon moest worden opgevangen, want ik zou er tot zijn geboorte uit zijn. Zo waren er nog meer technische en praktische eisen, maar we voldeden aan allemaal. Wij bleken een perfecte match te zijn voor de operatie.

Deze operatie heb ik maar mooi voor hem kunnen dragen.

Bij 25 weken vond de operatie plaats in Leuven, België. In principe was het een soort keizersnee, waarbij de artsen zijn hoofdje in het vruchtwater lieten. Ze legden hem zo neer dat ze bij zijn ruggetje konden en hebben het als een soort origami dicht gevouwen. Daarna hebben ze kunstmatig vruchtwater toegevoegd, zodat hij rustig verder kon groeien.

Wat voor mij heel belangrijk is, is dat ik mijn zoon kon ondersteunen bij deze operatie. Hij zal in zijn leven waarschijnlijk nog genoeg operaties moeten hebben, deze heb ik mooi voor hem kunnen dragen.

Uitjes naar het ziekenhuis

Ik heb daarna nog een week in het ziekenhuis gelegen. Het voelde alsof ik door een vrachtwagen was overreden. Ik kreeg een epidurale, een soort ruggenprik, die ze een week lieten zitten. Al die tijd voelde ik mijn benen niet. Ik kreeg een doorligplek op mijn hiel en dagelijkse injecties tegen trombose.

Ik ging een keer per week naar de kapper, om m’n haar te laten wassen. Dat kon ik zelf niet, want dan moest ik te lang staan en dat mocht niet. Qua energie kon ik dat ook niet aan. Van dat uitje moest ik dan drie dagen bijkomen. Het andere uitje was elke week naar het ziekenhuis in Nijmegen.

Geboorte

Een veel voorkomend probleem bij kinderen met een open ruggetje is dat er te veel vocht in het hoofd zit: een waterhoofdje. In week 34 kwamen ze in het ziekenhuis erachter dat bij ons kindje het vocht flink begon op te hopen. Het werd te gevaarlijk om hem te laten zitten, zijn hersenen konden dan beschadigd raken. Mijn man zit echter op de Internationale vaart en hij zou net voor de 37e week terugkomen. De maandag dat Ezechiël geboren werd, zat hij in Egypte.

Mijn man kwam zaterdag thuis en is gelijk door zijn broer naar het ziekenhuis gebracht. Ezechiël mocht na elf dagen weer naar huis, omdat het zo ontzettend goed met hem ging. We zijn daarin zo gezegend; als ze ons in het ziekenhuis niet zo hadden onderzocht, dan was Ezechiël bij 38 weken gehaald. Hij heeft geen hersenbeschadigingen opgelopen, daar zijn we ontzettend dankbaar voor.

Ook met zijn naam willen we God eren: God maakt sterk.

Ezechiëls voeten zijn wel verlamd en zijn onderbenen hebben veel minder gevoel. De zenuwen die daarnaartoe leiden zijn defect door het open ruggetje wat hij had. Hij zit echter vol levensvreugde en hij is ontzettend slim. Natuurlijk zijn er dingen die hij niet kan, maar we zien juist ook de dingen die hij wél kan. Hij leert lopen, hij is aan het ontwikkelen, hij heeft een woordenschat waar je u tegen zegt voor een driejarige. Hij bewijst het tegendeel van alles waar we voor werden gewaarschuwd. 

We hebben God aan het werk gezien door al die ‘toevalligheden’; het artikel wat we lazen over de operatie, dat we een perfecte match waren voor de operatie, het paste allemaal precies. We hebben Ezechiël daarom bewust ‘Ezechiël’ genoemd: God maakt sterk. Ook met zijn naam willen we God eren. Hij heeft Ezechiël gemaakt en bedacht en wij mogen zijn papa en mama zijn. We zijn ontzettend dankbaar dat Hij ons die kans heeft gegeven.”

Headerfoto: Regina van de Munt (RCreations.nl)


Hester verloor haar zoontje in week 36 van haar zwangerschap. Lees hier haar verhaal over haar zoontje Maxx.