Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
Elise Lengkeek
14 september 2018 in Getuigenissen

Elise Lengkeek: ‘Ik moest leren zijn’

“Ik raakte de grip op mijn leven kwijt. Kon ten slotte niets meer. Moest terug naar af, naar leren zijn.” Toen schrijfster en journalist Elise Lengkeek (60) letterlijk niets meer kon, ontdekte ze het allermooiste in haar leven: het hart van God.

“In 2002 woedde er een brand in onze schuur, waar ik mijn bedrijfsback-up had staan. Ik dacht dat ik die nog wel kon redden en ademde giftige dampen in. Mijn luchtwegen en auto-immuunsysteem raakten beschadigd. Maar ik had boeken geschreven over mensen die oorlogen, martelingen en kanker hadden overleefd, dus dacht ik na een aantal jaar van ziekte en pijn: wat nou brand, wat nou kapotte luchtwegen. Ik kies voor het leven!”

De dood op de hielen

Dat jaar schreef ze twee boeken, in beide gevallen rondom een hoofdpersoon die in haar werk als journalist op haar pad was gekomen in het echte leven stervende was. Elise: “De dood zat mij dus letterlijk op de hielen. Ik schreef van 6.00 tot 24.00 uur met alleen pauzes om te eten en af en toe even te wandelen om mijn hoofd leeg te maken. Op de dag van de presentatie van het boek Niemand weet waar ik ben werd ik erg ziek. Ik kon niet meer.”

Het leven van Elise viel in duigen. Zo diep, dat ze in 2011 in de Zwitserse bergen belandde voor een zeer pittige revalidatie van vier maanden. Elise: “’Je hebt je bijna dood geschreven,’ zei mijn behandelend arts, daar in Astmacentrum Davos. Om daarna de genadeklap te geven aan mijn schrijverscarrière. Ik zou nooit meer kunnen schrijven.”

“In plaats van dat ik opknapte, ging ik verder achteruit. Mijn kamer werd een soort kloostercel. Van het kastje naar de muur was te ver lopen. De kaarten die ik kreeg, bezorgden mij zoveel prikkels dat ik ze in een la moest leggen. Ze aan de wand hangen, zou ervoor zorgen dat ik van mijn stokje ging. Weet je, dan maakt het niet meer uit hoeveel boeken je hebt geschreven, of wat je verder hebt gedaan. Alles was ik kwijt. Ook God. Zo ver kan een mens komen. Ja, het licht ging bijna uit.”

God ademen

Alleen maar zijn om het zijn. Dat bleef over voor Elise. “In die periode herinnerde ik mij een van mijn eerste boeken, Hartje van glas, dat ging over een meisje met het Syndroom van Down dan slechts negen maanden leefde. Een meisje dat niet eens wist dat ze bestond, niets kon, niets inbracht, maar levens veranderde. Bijvoorbeeld dat van de kinderarts die mij toevertrouwde dat hij haar maar niet kon vergeten. Dat is het dus, dacht ik. Zijn. Zelfs in diepte van ellende.”

“In die periode overleed ook mijn moeder, heel onverwacht. En ik kreeg een boek toegestuurd. Het heette Zoeken naar God. De weg van Benedictus. Op de cover stond een modderig bergpad in the middle of nowhere. Dat was ik. Dáár was ik.” Toen lezen weer ging, greep ook de inhoud van het boek Elise aan. “Er is maar één ding voor alles nodig; leven met een aandachtig hart,” citeert Elise. “Dat was precies mijn opgave. Ik kon dan misschien alleen nog maar ademen, maar ik kon wel God ademen. Ja, ik was boos op Hem. Voelde mij enorm in de steek gelaten. Maar op het punt dat je bijna niets meer kunt beleven zeg je toch: Als U bestaat, houd U mij dan maar vast, ik kan helemaal niets.”

Kostbare tijd verloren

Het was het begin van wat zou uitgroeien tot het boek Mijn Getijdengebed en de workshops nu volgen. Elise: “Op het zoeken van God, heel de dag door, rust zoveel zegen. Dat gebeurde al met de monniken in de kloosters van Benedictus waaromheen een hele beschaving opbloeide. En ook toen ík hardop de getijden ging bidden, raakte ik langzaam weer met het leven verbonden. Ik leefde voor de brand altijd in het ‘even wachten’. Het echte leven stelde ik voortdurend uit. Dat is zo triest! Wat een kostbare tijd heb ik verloren.”

“In de Zwitserse bergen en daarna leerde ik de dingen uit handen te leggen. Dat is moeilijk hoor, want ik ben heel taakgericht. Maar door elke ochtend, middag, avond en nacht bij God te komen, stap ik even uit de tijd in de eeuwigheid en ontmoet ik God. Kom ik op adem bij Hem. Ik heb hem zoals Elia ervaren, in de stilte, tastbaar aanwezig, lijfelijk voelbaar. En het is fantastisch!”

 

Mijn getijdengebed

Elise Lengkeek wil niet anders meer dan elke dag dicht bij Jezus leven door gewoon bij Hem te zijn op het ritme van de tijd. Dat gunt ze ook ieder ander. Dit najaar start ze daarom met de workshop ‘Ik adem, dus ik ben’ naar aanleiding van het door haar geschreven Mijn Getijdengebed, om wie maar wil via eigentijdse gebeden op vaste momenten van de dag mee te nemen naar het hart van God.

Meer informatie over Mijn Getijdengebed – Bidden op het ritme van de dag en voor informatie en data voor de workshops ‘Ik adem, dus ik ben’ vind je hier. Het boek is te koop voor de actieprijs van 19,95 i.p.v. 24,95 euro.