Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
brugklas moeder loslaten kind middelbare school
6 september 2018 in Hoofd & hart

Het überzorgzame brugmoedersyndroom

Marlies’ dochter zit sinds deze maand in de brugklas. En ze betrapt zich erop dat ze zich druk maakt over allerlei triviale zaken. “Het liefst zou ik een camera in de school hangen om mee te gluren. Maar dat mag natuurlijk niet in het kader van de privacywet.”*

Mijn meisje is een pril pubertje, kersvers in de brugklas. Je zou zeggen dat zoiets, met een zoon die al vijf prachtige middelbareschooljaren heeft doorlopen, niet zo’n life event zou moeten zijn, maar toch schaar ik deze dagen onder de Bijzonder Momenten. Sterker nog, het is bij uitstek een moment waarop ik last krijg van het überzorgzame brugmoedersyndroom. Zo’n syndroom heft deze symptomen:

• Het begint al vlak voor de vakantie. De deuren van groep 8 zijn nog maar nauwelijks gesloten, en ik sleur mijn dochter mee naar de schoolafdeling van een van ’s lands grootste warenhuizen, waar ze gratis slush puppies uitdelen om hun kaftpapier- en schriftverkoop tot winstgevende hoogten te doen stijgen. Gretig stapel ik een reeks emoticon-schriften, roze metallic mappen en mintgroene HB-potloden in mijn mandje. Het zijn er vast te veel, maar hé, beter een huishoudelijk schriftenoverschot dan een dochter met een schrift te weinig.

Valt ze niet om met tien kilo boeken op haar fiets?

• De avond voor haar eerste schooldag bewerk ik met een strijkijzer in mijn hand haar mooiste broek. Terwijl de overige kleding jammerlijk in de wasmand moet wachten tot over een paar weken (for the record: ik haat strijken).

• Tijdens de openingsavond, bij het zegen-moment (op zo’n mooie school zit ze) tuur ik ingespannen naar de plek in de aula waar ze zich met haar nieuwe klasgenoten bevindt. Hoe beweegt ze zich? Staat ze niet alleen? Maakt ze al vriendinnen? Pfieuw, gelukkig, het ziet er goed uit. Eindelijk zakt mijn ademhaling naar een acceptabel niveau.

• Elke avond maak ik een momentje vrij om met mijn meisje Het Rooster door te nemen. Heeft ze alle boeken in haar enorm grote Herschel-rugtas zitten? En de schoolagenda? Check. Is de rugtas niet te zwaar? Valt ze niet om met tien kilo boeken op haar fiets? Balans, daar draait het om.

• Dagelijks na schooltijd stroomt er een stortvloed aan vragen uit mijn mond, min of meer samengevat als: hoe was het? Waarop het antwoord is: “Goed hoor.”

Ik: “Wat fijn! Vertel?”

Ik wil gewoon zeker weten dat ze het leuk heeft gehad.

Zij: “Nou, gewoon. Het was leuk.”

Ik, nog niet geheel gerustgesteld: “Mooi zo! Leuke nieuwe kinderen leren kennen?”

Ik wil het gewoon zeker weten.

Zij: “Jahaa.”

'Als je je kinderen loslaat, mag je ze biddend vasthouden' 

En ik realiseer me dat ik het liefst een camera in de school zou hangen om mee te gluren. Maar dat mag natuurlijk niet in het kader van de privacywet. Jammer toch.

Loslaten moet ik. En vertrouwen. Erop vertrouwen dat ze het kan. En dat er Iemand is die altijd bij haar is, ook waar ik niet stiekem met een camera kan gluren. “Als je je kinderen los moet laten, mag je ze biddend vasthouden,” las ik ergens. Dus dat doe ik. Ik grijp naar het medicijn van het gebed. Ik houd op met mijn gevraag, geef haar een knuffel wanneer ze haar loodzware boekentas in haar fietskrat slingert, en laat haar los. Ze is mooi, lief, groot en sterk: ze is er klaar voor.

‘s  Middags hoor ik haar gezellig babbelen. “Morgen na afloop van school met z’n allen naar MacDonalds? Nice!” Ik glimlach. En strijk intussen nog even een hip en trendy T-shirt.