Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
feminisme christenen christenfeminisme
6 september 2018 in Hoofd & hart

Iets minder harmonie, iets meer feminisme

Gerrianne is een beetje bang voor alles wat naar feminisme ruikt. Tot ze het filmpje ziet van dat huilende meisje in het vliegtuig. "Tuinbroek uit de kast, Gilette uit het raam. En smijten maar."

Steeds meer van mijn vriendinnen spreken zich uit voor vrouwenrechten. Niet ineens, niet met zoveel woorden. Maar hier wordt eens een petitie getekend tegen vrouwenuitbuiting, en daar heeft iemand de cijfers paraat over de westerse loonkloof. Het onderwerp kom vaker voorbij in hun gesprekken. Langzaam wordt het een gegeven; ze willen eerlijkheid voor de vrouw.

Bossen okselhaar

Ik daarentegen ben van nature nogal wars van alles dat onrust zaait. In theorie is rechtvaardigheid natuurlijk één van de thema’s die hoog op ons gristen-belangenlijstje staat. Gezien de bergrede enzo. Maar in het echt gaat streven naar rechtvaardigheid vaak samen met het doorbreken van de heersende normen en het verstoren van de zogenaamde harmonie. Kijk, en daar heb ik dus een probleem. Want ik vind harmonie fantástisch. En dus ben ik een beetje bang voor alles dat naar feminisme ruikt. Voor het stereotype in mijn hoofd. Een met bossen okselhaar getooide tuinbroekster die schreeuwend stenen door de ruit van het stadhuis smijt, omdat er maar acht vrouwelijke ambtenaren zijn en tien mannelijke. Vermanend kijk ik haar aan. ‘Doe maar even rustig’. En ik voel me daar behoorlijk goed bij. Vredestichten is uiteindelijk ook van de bergrede.

'Het brilletje op haar neus geeft haar iets liefs'

24 juli. Er gaat een filmpje viraal. Als ik de link open zie ik een jonge vrouw, niet veel ouder dan een jaar of twintig. Huilend staat ze in het gangpad van een vliegtuig. Haar wangen rood, haar engels doorspekt met Zweedse tongval. Het brilletje op haar neus geeft haar iets liefs. Ik denk ‘juf’. Met ingehouden adem kijk ik toe hoe men haar met mooie en boze woorden probeert te overtuigen om te gaan zitten op haar stoel. Ze blijft staan. Stug herhalend wat haar eis is: ‘Ik wil dat deze man van het vliegtuig wordt verwijderd. Dan zal ik gaan zitten.’ Later lees ik dat het haar ging om een uitgeprocedeerde vluchteling, die op deze vlucht werd gedeporteerd naar het onveilige Afghanistan. Zij kocht een instapkaart om hem voor vandaag te redden. Held in juffenkleren.

Rennen achter de jongens

In de dagen die volgen word ik achtervolgd door de beelden van het huilende meisje. Wanneer was de laatste keer dat ik opstond en de meute in de ogen keek? Ik herinner me mijn kinderjaren, waarin ik woedend achter de grote jongens op het schoolplein aan rende omdat ze spinnen martelden. Wanneer is dat gestopt? Oh, die fijne harmonie. Maar hoe ben ik vergeten van de weg die smal is. Die niet leidt naar mezelf, maar naar de koning van de Vrede. Die gek genoeg alles behalve zoetsappig iedereen naar de mond praatte. Lieve vrede kon je hem niet nageven. Maar wel vrede die blijft. Omdat, als Hij dingen op hun plek zet, ze zijn waar ze horen.

En dus ben ik om. Vrouwenemancipatie. Wat krom is, moet recht. Niet langer wegkijken. Niet in het klein, en niet in het groot. Eerlijk is eerlijk. Juist wij die een stem kregen; laten we pleiten voor hen die het zwijgen opgelegd wordt. Tuinbroek uit de kast, Gilette uit het raam. En smijten maar.

Lees ook dit artikel, waarin Eva-redacteur Marlies duikt in de wereld die christenfeminisme heet.