Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
10 september 2018

"Ik heb spijt van mijn vrijwilligerswerk in India"

Vrijwilligerswerk in een weeshuis in het buitenland: dé ideale werkvakantie voor een hoop jongeren. Je spaart al je geld bij elkaar, vliegt naar een land met arme kindjes en steekt een paar maanden lang al je liefde en tijd in deze schattige, hulpeloze koters – de likes op Instagram zijn mooi meegenomen. Ook Daisy vertrok op 19-jarige leeftijd naar India met ditzelfde doel, maar kreeg hier uiteindelijk spijt van.

 

“Vrijwilligerswerk leek me perfect”

“Op mijn 19de had ik – zoals zoveel jongeren op die leeftijd – nog geen idee wat ik wilde doen. Ik was klaar met mijn middelbare school, kon geen studie kiezen en besloot te gaan werken. Mijn bijbaan werd een fulltimebaan, ik verdiende veel geld en had geen vaste lasten. Ik besloot met dit geld een mooie reis te maken, maar dan wel één waarbij ik iets kon teruggeven aan de mensen van dat land.

Via de website van een vrijwilligersorganisatie zag ik dat je Engelstalige les kon geven in weeshuizen. Ik sprak goed Engels, dus dat leek me perfect. Mijn keuze voor India was eigenlijk willekeurig, het leek me gewoon een bijzonder land.”

 

“Hier is je klas, succes”

“Ik vertrok naar India met de gedachte dat ik écht iets ging veranderen in het leven van die kinderen. Daar aangekomen werd ik overvallen door een enorme cultuurshock. Ik zat in een gastgezin waar ik eventjes kon acclimatiseren, maar na een week moest ik toch echt beginnen met lesgeven. Ik werd compleet in het diepe gegooid en moest zonder enige begeleiding aan de slag. ‘Hier is je klas, succes.’ Daar stond ik dan, ik had geen ervaring, geen opleiding, niks. Met mijn eigen Engels-docent in mijn achterhoofd, besloot ik maar wat te proberen.

Het lesgeven was één grote chaos. De kinderen in de enorme klas waren ontzettend druk en ik had geen ervaring om ze onder controle te krijgen. Ik kreeg geen lesmateriaal, dus kocht ik zelf een lading schriften die ik volschreef met sommetjes en opdrachten, zodat ze een ‘boek’ hadden. Ik wist niet eens bij welke lesstof mijn voorganger was geëindigd. De leeftijden van de kinderen varieerden van vijf tot twaalf, dus de niveauverschillen waren ook nog eens heel groot.

 

"Daar stond ik dan, geen ervaring, geen opleiding, niks"

 

“Er klopt iets niet”

“Natuurlijk heb ik alsnog een bijzondere tijd gehad. De kinderen waren ontzettend lief, dankbaar en verwonderd over die blonde vrouw voor in de klas. Ondanks de chaos heb ik daar geen slechte tijd gehad, die klap kwam pas later. Het afscheid met de kinderen viel ons allemaal zwaar, omdat we in die korte tijd al zo aan elkaar gehecht waren. Toen ik thuiskwam, had ik niet direct spijt, maar ik voelde al wel dat er iets niet klopte. Dit kon toch niet goed zijn voor kinderen?”

Lees het complete interview hier bij BEAM: "Ik heb spijt van m'n vrijwilligerswerk"