Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
1 oktober 2018 in Getuigenissen

'Ik zie Jezus, nota bene boven het toilet'

De ‘bad mama van Dieren’ werd Grace Ellens genoemd. Vanuit haar huis verhandelde ze drugs. Totdat ze in een gevangeniscel beland. Ze krijgt hier een bijzondere ontmoeting met Jezus. Daarna gaat ze broodjes uitdelen aan daklozen, drugsverslaafden en psychiatrisch patiënten.

“Ik krijg te horen dat ik naar de rechter moet. De angst grijpt me naar de keel. Ik sta er alleen voor, weet ik. Opeens, heel gek, borrelt een gedachte aan Jezus in me op. Jezus, degene tot wie mijn zus Mona, die christen is, bidt. Ook voor mij. Ik heb er nooit in geloofd, maar het voelt als een laatste strohalm, een laatste persoon tegen wie ik het kan uitschreeuwen.

‘God, als U bestaat, laat U zich dan zien,’ fluister ik in het niets. Opeens is alles licht. Wit. Ik zie Jezus, boven het toilet nota bene. Uitgespreide armen. Een liefdevolle blik. ‘Doe dit nooit meer,’ zegt Hij. Mijn mond valt open. Tranen wellen op. Totaal in verwarring verlaat ik de cel."

'Doe dit nooit meer'

"De ontmoeting met de rechter is zo kort, dat ik niet weet wat mij overkomt. Na te hebben vastgesteld dat ik in drugs heb gehandeld, vraagt hij of ik berouw heb. Ik denk aan James en Priscilla en aan het visioen en knik woordeloos. ‘Doe dit nooit meer,’ zegt de rechter dan. Een echo van de woorden uit de cel. Voor ik het weet, sta ik op straat. 

Kort daarop sluit ik James en Priscilla in de armen. Ze waren bij mijn moeder. In de maanden erop probeer ik een nieuw bestaan op te bouwen. Ik leef van een bijstandsuitkering, maak kantoren schoon en werk in de weekends in restaurants. Mijn moeder en een vriendin passen op de kinderen. Dirk zit nog vast, hij heeft negen maanden cel gekregen.

Voor het eerst stap ik een kerk binnen. Er is een spreker uit Engeland. Hij preekt over pijn en lijkt precies te snappen hoe klote ik me voelde in de cel. Ik ga naar voren en ontvang Jezus in mijn leven. Samen met de voorganger ga ik ook bij Dirk op bezoek in de gevangenis. ‘Ik heb ook een ontmoeting met Jezus gehad,’ zegt hij. Een jaar nadat we zijn opgepakt, komt Dirk weer thuis wonen.”

"Wij en drugs, dat gaat niet samen"

Scheiding 

“Dirk en ik laten ons dopen. Tijdens de doop spreekt iemand een visioen over me uit: ‘Jij gaat iets betekenen onder verslaafden.’ Maar waar ik geen drank of drugs wil aanraken, is Dirk er niet los van. Hij valt terug, en ook het drie maanden afkicken helpt niet. Mijn zwarte leren handtas met portemonnee houd ik dicht bij me. Wanneer ik op een dag aan het koken ben, sluipt Dirk de keuken in en grijpt de tas. In een reflex pak ik het broodmes en steek Dirk, die zich net heeft omgedraaid, in zijn rug. Trillend sta ik achter hem, verbijsterd over wat ik zojuist heb gedaan. De leren jas die Dirk aanheeft, is mijn redding. Het mes is niet dieper gekomen dan de jas zelf. ‘Het kan niet langer zo, Dirk,’ zeg ik. ‘Wij en drugs, dat gaat niet samen.’ Ik vraag scheiding aan van tafel en bed."

Broodjes en bijbelstudies

"Jaren verstrijken. Het is 1999. Mijn zus nodigt me uit in de Victory Outreach, een kerk waar veel verslaafden komen. Dat trekt me aan. Ik ontmoet daar Albert. Na een halfjaar krijgen we een serieuze relatie. In 2000 trouwen we."

"Dit is wat God wil dat ik ga doen"

"Albert is anders dan Dirk. Ook hij heeft een verslavingsverleden, maar voelt de drang om mensen te helpen die hier nog aan vastzitten. Hij gaat werken bij een stichting die activiteiten organiseert voor daklozen, drugsverslaafden en psychiatrisch patiënten. Elke avond komt hij enthousiast, maar bezorgd thuis: ‘Er wordt tijdens de activiteiten gedeald. Er ontbreekt ook eten. Grace, als wij eens broodjes en koffie brengen? Hoe mooi zou het zijn als we deze mensen ook naar de kerk kunnen brengen.’ In mijn hart kriebelt iets. Dit is wat God wil dat ik ga doen. 

Ik begin broodjes uit te delen bij de Zandbak, een plek waar verslaafden slapen op natte matrassen. Het stinkt er naar poep, maar we gaan door. We zoeken meer plekken. In 2011 beginnen we voor onszelf in verschillende buurthuizen. 

Door de week organiseren we Bijbelstudies. Op zondag een laagdrempelige kerkdienst met een avondmaaltijd – en om de week karaoke. Hier kan ik mijn liefde voor muziek in kwijt. Ik heb een donker leven geleid, maar God heeft me genezen en veranderd. Ik ben vergeven.”

Beeld: Inge Kooiman Fotografie

Benieuwd hoe Grace überhaupt in de gevangenis belande? Je leest het hier.

Grace Ellens was ook te gast bij De Verandering. De complete uitzending kan je hier terugkijken.