Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
6 augustus 2019 in Geloof

Vrouwenrechten volgens Job

Vrouwenrechten zijn niet het eerste waar Paulien aan denkt als het gaat over de wederkomst van Jezus Christus. Zij is een ware ‘gelegenheidsfeminist’. Maar wanneer ze het laatste boek van Job leest, ontdekt ze dat zelfs de rechtvaardige Job een geheel eigen visie op vrouwenrechten had.

“Misschien…” mijmert de elfjarige dochter terwijl ze in de ochtendspits haar veters strikt, “is Jezus op dít moment wel bezig om zich klaar te maken om naar de aarde te komen. Dat Hij vanavond ineens voor ons staat...” Ik sta omringd door gymtassen en broodtrommels en op-de-valreep-te-overhoren huiswerk net het huishoudelijke spitsverkeer te regelen. Wat zal ik eens zeggen? Iets over de relativiteit van tijd en ruimte? Dat Jezus er vast geen hele dag voor nodig heeft? Ze wacht niet eens op antwoord. ‘Ik bedoel’, gaat ze verder, ‘het wou wel fijn zijn voor ons. Er is hier op aarde zóvéél te doen, we krijgen dat nooit allemaal zelf voor elkaar. Ziekte, oorlog, onderdrukking, geweld, onrecht, vrouwenrechten..."

Onrechtvaardig

Vrouwenrechten? Van alles wat op deze wereld opgelost moet worden zijn ‘vrouwenrechten’ niet de eerste prioriteit die in mij opkomt. De dochter wil het wel even toelichten. Op school ging het over kiesrecht voor vrouwen en dat had haar aan het denken gezet. Niet zozeer het feit dat vrouwen kiesrecht krégen, maar vooral dat ze dat dus blijkbaar daarvoor al die tijd helemaal niet hadden. Wat een onrechtvaardig gedoe!

‘Ik bedoel.. er is hier op aarde zóvéél te doen… ziekte, oorlog, geweld, vrouwenrechten..’

Haar vader haakt vrolijk in: “Het enige recht van de vrouw dan ook het aanrecht”. Daar moet ze hard om lachen. Ze vindt het taalkundig echt een supergoed grapje, maar inhoudelijk natuurlijk grote onzin. “Het enige recht van de vrouw is het ónrecht, zul je bedoelen,’ kopt ze terug. Daar moeten wij dan weer om lachen. En even over praten. Want vrouwenrechten zijn in ons land al grotendeels normaal, en een deel daarvan is mede door mannen mogelijk gemaakt. 

Aletta Jacobs

Maar dat is nu juist haar punt. In Néderland is het nu wel goed geregeld. Zijkan een opleiding doen, en haar eigen boterham verdienen. Maar op andere plaatsen in de wereld heb je als vrouw soms geen enkel recht. Trouwen is daar het enige wat erop zit. En zelfs dán mag je hopen dat je man of de gemeenschap je niet op een dag verstoot. Want dan is er geen bijstand en geen baan, en zit er niets anders op dan bedelen. 

Een paar dagen later, tegen de tijd dat we Aletta Jacobs en de huishoudschool en onderdrukking van de vrouw in andere tijden en andere plaatsen goed en wel besproken hebben, lezen we aan tafel het allerlaatste hoofdstuk van Job. Over recht en onrecht gesproken.

Geëmancipeerde Job

Job kreeg, lezen we, na een onwaarschijnlijk leven van lijden en verlies opnieuw kinderen, samen met zijn vrouw. Tien. Weer zeven zonen en drie dochters. We lezen over die dochters dat ze mooi waren. Dat was vast niet alleen uiterlijk schoon, veronderstellen we voor alle zekerheid even. Maar  ook een kwestie een uitstraling die de diepten van een rijke ziel weerspiegelde. Goede partijen voor rijke huwelijkspartners, zou je in die tijd denken. Maar zo staat het er niet. Er staat niets over hun huwelijken, net zomin als er iets over de huwelijken van hun broers staat. Er staat niets over aanrechten. Nee, sterker nog: er staat dat Job hen een erfdeel gaf dat gelijk was aan dat van hun broers. Deze vrouwen werden de gelijken van hun broers. Ze werden financieel onafhankelijk van welke man dan ook. Ze waren ineens vermogensbeheerder, CEO en politica.

Job, die oudtestamentische, rechtvaardige Job, was een geëmancipeerd mens.

De kinderen vinden dat van die dochters verder niet zo interessant. Ik ben geloof ik, de enige die er echt van onder de indruk is. Job, die oudtestamentische, rechtvaardige Job, was een geëmancipeerd mens. Hij doorbrak de traditionele orde om zijn dochters een goed leven te geven. Is dat misschien wat leed met een mens kan doen? Dat je eigenzinniger wordt? Dat je oog krijgt voor onrecht, soms tegen de gewone orde in? 

Het verhaal is pas af bij de wederkomst

Alles kreeg Job in tweevoud terug, behalve de kinderen. Job kreeg er weer tien. “Maar die oude tien, die kreeg hij nooit meer terug,” zegt ons jongste kind terecht. 

“Daarom staat het diepste van het boek Job nog uit,” zegt prof Van de Beek*. Job is in ere hersteld, maar voor het verdriet om zijn eerste tien kinderen helpt geen enkele theologie. Het boek Job is aan tafel bijna uit. Maar het verhaal van Job, en al die andere Jobs, dat is pas echt af bij de wederkomst.

De wederkomst… Misschien vanavond al, mijmer ik met de dochter mee.  

 

* Beek, Dr. A. van de, (1992). Rechtvaardiger dan God. Nijkerk: Callenbach. (niet meer verkrijgbaar)

Lees ook: Job, hoezo en waarom?