Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
3 oktober 2018 in Uit & thuis

Help! Mijn poes werd ontvoerd!

Ze had geen sporen achtergelaten, geen bloeddruppels op de stoep, geen haarplukken die in de struiken waren blijven hangen, helemaal niets. Alsof ze gewoon ineens van de aardbodem verdwenen was. Er heerste paniek in huis. Wie had haar voor het laatst gezien? Waar zou ze uit kunnen hangen? En niet onbelangrijk: zou ze nog wel leven?

Toen ik acht was kreeg ik haar voor mijn verjaardag. Een zacht, zwart hoopje met witte sokjes. Cindy, mijn poes. Als ze een mens was geweest, had ze vast en zeker een rugzakje gehad. Ze was extreem druk, liep niet maar racete door het huis en ze had een enorme behoefte aan menselijke aandacht. Dat laatste zorgde er bijna voor, dat ze voor altijd uit ons leven verdween. 

‘Is dit niet die kat die jij pas hebt gevonden?’

Op een dag was ze ineens weg, zomaar. We waren er eigenlijk al van overtuigd dat ze een plekje had gezocht en daar een stille dood was gestorven. Maar ergens wilden we dat niet accepteren. Dus plaatsten we opsporingsberichtje in de Facebook-groep van ons dorp. 

Zwerfkat

“Is dit niet die kat die jij pas hebt gevonden?” Een onbekende vrouw werd getagd. Gevonden? We waren verbaasd, we hadden niet verwacht ooit nog iets van Cindy te horen. Een kijkje op de Facebook-pagina van de vrouw gaf heel wat verduidelijking. Cindy was niet dood, ze was ontvoerd. 

De vrouw was langs ons huis gelopen waar Cindy nogal om aandacht had gevraagd. (Languit op de stoep liggen en dat soort dingen, waren haar dagelijkse bezigheden.) Waardoor de vrouw Cindy had aangezien voor een zwerfkat en haar had meegenomen naar haar eigen huis.

‘Het voelt voorbestemd dat wij elkaar ontmoet hebben’

Op de Facebook-pagina van de dame was te zien dat ze nog al weg was van onze Cindy. Tientallen foto’s van Cindy’s schattige kattenkopje sierden haar tijdlijn. De beschrijvingen logen er niet om. ‘Het voelt voorbestemd dat we elkaar ontmoet hebben’ en ‘Ik hou zo van je’. Een beetje ongemakkelijk wel om deze vrouw uit haar droom te helpen.

Een heftig gesprek via Facebook was het gevolg. De vrouw was ervan overtuigd dat we onze kat mishandelden. (Cindy had namelijk wormen en werd daarvoor behandeld, maar had daardoor wel een kale plek op haar rug.) Ze was absoluut niet van plan de poes aan ons terug te geven. Het kon haar werkelijk niet schelen dat Cindy al tien jaar een onderdeel van ons gezin was. Daarnaast beweerde ze in alle talen dat Cindy geen vrouwtje was, maar een mannetje. 

Drama

De conversatie duurde dagenlang. Cindy werd zelfs nog een keer meegenomen naar de dierenarts om te checken of ze wel echt een mannetje was. (Niet dus! Hadden wij ook wel kunnen vertellen.) Na lang aandringen mochten we onze poes eindelijk komen ophalen. 

Naast heel veel drama bracht dit voorval mij ook iets goeds. Ik realiseerde me dat we misschien eerder met Cindy naar de dierenarts hadden moeten gaan. En dat we haar aanwezigheid vanzelfsprekend hadden gevonden, maar haar pas misten toen ze weg was. Dus toen we haar terug hadden, hebben we haar ontzettend verwend en haar op het hart gedrukt nooit meer met vreemde mensen mee te gaan. 

Een paar maanden later hebben we ons zorgkatje moeten laten inslapen. Nu is ze echt voor altijd weg, maar ze laat wel een prachtig verhaal achter. Waar we een jaar later heel hard om kunnen lachen.

Zit je nu helemaal in dierendagstemming? Bekijk dan dit artikel eens.