Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
22 oktober 2018 in Hoofd & hart

Hilda maakte een gewapende overval mee

Hilda Dirksen (63) komt op maandagavond thuis van de vrouwenavond en krijgt de schrik van haar leven. Als ze de voordeur opendoet, richt een man met bivakmuts een pistool op haar. Haar hele huis ligt overhoop en haar man, die in een rolstoel zit, is vastgebonden. In de keuken staan nog twee mannen met bivakmutsen. Het is een overval. ‘Toen raakte ik paniek,’ vertelt Hilda.

Hilda: “Mijn man was hartpatiënt en zijn ogen lagen toen diep in de kassen. Hij was vastgebonden met tie wraps. Ik zei: ‘Hij moet een tabletje hebben.’ Mijn man had dat eerder ook al gezegd, maar toen mocht het niet. Nu kreeg hij het wel.” De mannen willen weten waar de sleutel van de kluis is. Ze zoeken naar geld. Hilda: “Mijn man wist niet meer waar de sleutel was. Ik wist het wel en nam hen mee naar de slaapkamer. Ook die lag volledig overhoop. Ik kon daardoor niet meteen de sleutel vinden. Eén van de mannen vond hem.” Maar als de kluis wordt opgemaakt, ligt daar niet wat de mannen zoeken. Via een bron hadden ze gehoord dat er een groot geldbedrag zou liggen. Er ligt echter veel minder dan waar ze op hoopten. “Toen werden de mannen kwaad. We dachten: we moeten rustig blijven, we weten immers niet of het pistool geladen is. Nadat ze anderhalf uur in huis waren, gingen de overvallers weer weg. Ze hebben heel veel meegenomen. Ze namen ook spullen met emotionele waarde mee, dat doet pijn.” 

‘Er mag géén politie komen!’

“Hoe de mannen waren binnengekomen? Om kwart voor acht belden ze aan, net nadat ik weg was gegaan naar de vrouwenavond. Mijn man deed de deur open, hij dacht: Hilda is vast haar sleutel vergeten. Hij werd meteen naar binnen geschopt en in elkaar geslagen.” Voordat de overvallers het huis verlaten, zeggen ze dat Hilda en haar man pas na een half uur de dokter mogen bellen, maar geen politie. “We deden het. We waren zo ontzettend bang. En toen het half uur voorbij was, kon ik de telefoon niet vinden. Die hadden ze ergens achter gegooid. En ik wist opeens ook niet meer hoe m’n mobiel werkte. Je kunt dan niet meer normaal nadenken.” Hilda belt een paar vrienden uit de kerk op. “Ze hoorden mij volledig in paniek. Ik zei steeds: ‘Er mag geen politie komen, er mag géén politie komen!’ Een vriend belde de officier van justitie op, die kwam naar ons toe. Bewust zónder politieauto. De officier overtuigde ons er toen van dat we écht aangifte moesten doen.”

Onbevangenheid kwijt

Die nacht zitten Hilda en haar man op het politiebureau. De daders van de overval zijn uiteindelijk niet gevonden. Toch besluiten ze de volgende nacht wel meteen in hun eigen huis te slapen. “We wisten: als we dat niet doen, wordt het steeds moeilijker. Dit hielp wel bij het verwerken.” Hilda en haar man krijgen slachtofferhulp, maar hun onbevangenheid zijn ze kwijt. “Ik doe nu altijd de deuren op slot, we hebben camera’s rond het huis en we doen nooit meer de rolluiken naar beneden. Ik wil altijd zien wie eraan komt. Dat zorgt ervoor dat ik me ietsje veiliger voel.” 

 

‘Dit is niet iets wat je kan afsluiten’

 

Psychisch heeft de overval natuurlijk gevolgen voor Hilda en haar man. “Ik schrik enorm als iemand plotseling achter me staat. En ik ben argwanend als een auto wat langer voor de deur staat. Dit is niet iets wat je kunt afsluiten, je neemt het met je mee. Heel moeilijk is dat. Wel ben ik heel dankbaar dat onze vrienden er voor ons waren. Zij hebben voordat we thuiskwamen ook ons hele huis opgeruimd. Er waren veel mensen die met ons meeleefden. God was er toen ook bij. We zouden nooit vragen: ‘Waarom moest ons die overval overkomen?’ We vragen eerder: ‘Waarom niet bij ons?’ We zeggen ook nu: ‘Hij is altijd bij ons.’” 

Tips bij een overval

“Wat heel belangrijk is, is om de voordeur nooit zomaar open te doen. Dit deden wij niet, maar het is echt heel belangrijk. Kijk eerst wie er voor je deur staat. Of doe de deur eerst op de haak en maak afspraken als mensen ‘s avond langskomen. En heb je een overval meegemaakt? Zoek dan hulp. Dit kan via Slachtofferhulp. Praat erover, zoiets heeft echt impact op je mentale welzijn. En probeer je weer thuis te voelen in je huis. Dit moet groeien, maar laat je huis weer je huis worden.”