Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
Petra Ferwerda man pleegt zelfmoord
1 oktober 2018 in Liefde & relatie

Petra's man wilde niet meer leven

Het gebeurde bijna 25 jaar geleden, maar Petra Ferwerda ziet het nog haarscherp voor zich. Ze ging naar haar werk en zwaaide naar echtgenoot Peter, die babydochter Romee op de arm had. Peter pakte Romees handje en zwaaide daarmee terug. Het was de laatste keer dat Petra hem levend zag.

’s Middags belde ze naar huis. Ze kreeg een politieagent aan de lijn. Er was iets vreselijks gebeurd. Haar man had zijn schoonouders gebeld: hij voelde zich niet goed. Terwijl zij naar hem toe reden, bracht hij zichzelf om het leven, 29 jaar oud.

Avontuur

“Ik was kapot,” zegt Petra. “Peter was mijn jeugdliefde. We leerden elkaar op het vwo kennen en waren onafscheidelijk. Toen hij suïcide pleegde was ik 28.” Peter was haar rots geweest. “Hij zag er leuk uit, was vrolijk en optimistisch. Ik was beschermd opgevoed, Peter durfde juist veel. Hij haalde me over om te gaan backpacken. Hij liep marathons, triatlons, deed aan waterskiën, we gingen parasailen. Het leven was een avontuur met hem.”

'Hij legde de lat onbereikbaar hoog'

Toch zag Petra in de weken voor zijn dood tekenen dat het niet goed ging. “Enkele maanden eerder waren we verhuisd naar een koophuis in een nieuwe woonplaats. Daarna was onze dochter geboren. Peter wilde alles héél goed doen, op zijn werk, maar ook bij het verbouwen van ons huis. Hij werd steeds perfectionistischer. Zo vond hij na het behangen dat de behangstroken van kleur verschilden. Ik zag het niet, maar hij kon er niet mee leven en trok alles van de muur. Zo kende ik hem niet. Ik zei hem het rustiger aan te doen, maar hij werkte juist harder om alles af te krijgen. Hij deed het graag, zei hij, maar legde de lat onbereikbaar hoog.”

Petra raakte bezorgd. Peter vertelde dat hij zich de laatste tijd rot voelde en vroeg haar dat niet met anderen te delen. Soms was hij zelfs levensmoe. Maar hij zei dat ze niet bang hoefde te zijn dat hij ‘gekke dingen’ deed: ‘Dat zal ik jullie nooit aandoen’.

Wanhopig

“Achteraf denk ik: wat moet hij ongelofelijk hebben geleden dat hij het tóch gedaan heeft…”, zegt Petra. “Hij wilde ons niet in de steek laten. Hij is wanhopig geweest.”

Peter vroeg vrienden uit de kerk voor hem te bidden. Dat deed hem zichtbaar goed, maar hij kon dat goede gevoel niet vasthouden. Uiteindelijk raadpleegde hij de huisarts, die zijn gevoelens bagatelliseerde. Waarschijnlijk was dat de druppel.

Hoe had ik dit kunnen voorkomen?

Na Peters dood worstelde Petra met duizenden vragen. “Ik voelde me geamputeerd. En schuldig: had ik dit kunnen voorkomen? Hoe? We waren zo’n twee-eenheid, dat ik me zelfs afvroeg: wie ben ik zonder Peter? Gelukkig dwong Romee me om door te gaan, structuur te houden.”

'God liet me zien dat Hij ook verdriet had'

Naast meeleven ervoer Petra dat mensen haar vermeden, of pijnlijk en zelfs veroordelend reageerden. Haar ouders ondersteunden haar, maar ze wilde hen niet met haar diepste verdriet belasten. Daardoor vocht ze een eenzame strijd, waarin ze uiteindelijk alleen God overhield. “Toen ik worstelde met de waaromvraag, liet God me zien dat ook Hij verdriet had. In zijn afscheidsbrief schreef Peter dat God hem had willen helpen, maar dat hij die hulp niet in zijn hart kon toelaten. De depressie waarin hij was terechtgekomen, kleurde zijn belevingswereld zwart. Hij wist verstandelijk dat hij alles had, maar kon het niet voelen. Toen hij niet meer kon, ving God hem op, zonder veroordeling, maar met liefde en zorg. Dat geloof ik met heel mijn hart.”

'Suïcide is nog steeds een taboe'

Het duurde tien jaar voor Petra een relatie aandurfde. Ze werd opnieuw gelukkig met Jacob, een leerkracht van haar dochter. Samen kregen ze zoon Aron.

Petra’s focus in het leven veranderde. Ze volgde coachingsopleidingen en begeleidt nu mensen bij rouw of verlies. Daarnaast wil ze zelfdoding bespreekbaar maken. “Suïcide is nog steeds een taboe. Dat geeft eenzaamheid bij nabestaanden. Tijdens mijn spreekbeurten en ontmoetingsdagen spreek ik mensen die hun verdriet soms jarenlang niet konden delen. Ik wil hen helpen uit hun isolement te komen, te rouwen en nieuwe hoop te vinden.”

Heb jij zelfmoordgedachten? Dan kun je contact opnemen met Stichting 113 Zelfmoordpreventie via 0900 0113 (24/7 bereikbaar) en 113.nl.

Petra is ook te gast in het programma Ik mis je. De uitzending is te zien op zondag 21 oktober om 8.15 uur, NPO 2. Kijk hier voor meer informatie. Tip: lees ook het artikel over rouw in Eva 8, waarin Petra aan het woord komt. Vraag hier een gratis proefnummer aan! 

 

Boek

Petra Ferwerda schreef een boek over haar ervaringen: Dat zal ik jullie nooit aandoen. Verhaal van een nabestaande van zelfdoding. Binnenkort verschijnt het werkboek Rouwverwerking na zelfdoding. Zie: www.innerlijksterk.nl.

 

Tekst: Petra Butler