Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
groepsgebed bidden groep
23 November 2018 in Geloof

38 x Here: struggles met bidden in een groep

Net als iedereen weet ook Maria van Beelen dat gebed het allerbelangrijkste is. De motor van alles. Geestelijk ademhalen. En ook dat bidden tegelijkertijd het lastigste kan zijn om te doen. Met name in een groep.

We kennen allemaal wel die verhalen van die overenthousiaste persoon die, na de drukkende stilte in het begin, zichzelf altijd heel lief als eerste opvoert. En daarbij in één gebed de rest van de groep de mond snoert. Nodeloos moet je aanhoren hoe tijdens het bidden in een groep de ander al jouw zorgvuldig bedachte gebedspuntjes met meer passie dan ooit bij God aan de kaak stelt.

Gewoon amen

Eenmaal aan de beurt raffel je met een verkrampte kaak en een droge tong een klein gebedje af of kom je soms niet verder dan het murmelen van een amen. Dat laatste vond ik als kind trouwens fantastisch; als je tijdens een kinderclubgebed niks wist te zeggen, mocht je gewoon amen zeggen. Lekker bescheiden, tijdbesparend en bovendien zeer prikkelarm. Er wordt tijdens een gebed tenslotte al genoeg gepraat.

Zeveneneenhalve minuut

Niet geheel onbekend, maar toch wil ik ‘m noemen. Het eindeloos herhalen van de naam van God. Mijn vader telde bij iemand eens 38 Here’s in een gebed dat, zo schat ik, zeveneneenhalve minuut duurde. Dat voelde voor ons beiden als een korte bevalling. Ook heb ik eens in het Engels gebeden. In plaats van Lord werd er Here gezegd, keurig in het Engels uitgesproken. Hilariteit alom toen we erachter kwamen dat we onze gebeden hadden gericht tot iemand die Hier heette.

'Het is alsof er een centrifuge aangaat' 

Als schrijver vind ik hardop bidden ook om een andere reden een verschrikking. De woorden die vaak moeiteloos van mijn hoofd door mijn vingers heen op het digitale papier terechtkomen, krijg ik sprekende gek genoeg niet uit mijn strot. Ik verdenk de complete chaos in mijn hoofd hiervan; hierin wordt er naar hartenlust geassocieerd, vergeten, en indien nodig weer opgehaald.

Kronkelende zinnen

Tijdens het typen kan ik deleten en naar boven halen en weer terug naar beneden scrollen wat ik wil. Als ik dat tijdens het bidden doe, is het alsof er een centrifuge aangaat waarbij de zinnen onafgebroken door elkaar heen kronkelen. Tel daar nog wat aangeboren zelfbewustzijn bij op, en dan moet je tijdens deze woordenbrij ook nog eens gaan bedenken wat de ander van jouw gebed vindt. Dus neuh, bidden in een groep is niet per se iets waar ik naar uitkijk.

Kalme pauzes

En toch zijn er genoeg keren dat ik wél kan genieten van bidden in een groep. En niet zo’n klein beetje ook. Als ik weet dat we de tijd kunnen nemen en bidden overvloeit van vragen naar praten en weer terug naar vragen - en er ook stiltes mogen zijn. Geen oorverdovende, maar gewoon kalme pauzes tussen alinea’s en zinnen die meer weg hebben van een gesprek in plaats van een monoloog. Dat we misschien ook kunnen horen wat God tot ons wil zeggen, ook al is dat wat lastig omdat Hij in de regel niet hardop terugpraat.

Een gesprek waarin je als groep naar elkaar luistert, elkaar aanvult, amen roept en dus ook gewoon stil mag zijn. Laten we bidden en naar God en elkaar luisteren. Dan zal ik beloven dat ik stop met Here’s tellen.
 

Meer lezen over luisterend bidden? Lees dan ook dit artikel.