Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
18 december 2018 in Lijf & leven

Hanna heeft de ziekte van Crohn: ‘Ik moest leren nee zeggen’

Hanna Cremer Eindhoven (36) heeft een chronische darmziekte, die een zware wissel trekt op haar dagelijks leven. Toch ervaart ze Gods nabijheid. “De stippen voor de stoma waren al op m’n buik getekend, toen bleek dat mijn ontstekingswaarden opeens met 30% gedaald waren.”

Hanna heeft sinds 2015 de ziekte van Crohn. Dit is een chronische ontsteking aan de darmen. Ze is net bevallen van haar dochter als ze klachten krijgt. Een aantal weken later wordt ze opgenomen in het ziekenhuis. Hanna: “Ik lag een week in het ziekenhuis. Ik kreeg zware medicijnen en moest stoppen met borstvoeding.” Het is eerst onzeker of het om de ziekte colitis ulcerosa gaat of om de ziekte van Crohn. Bij colitus ulcerosa is alleen de dikke darm ontstoken; bij de ziekte van Crohn ook de dunne darm. Later wordt duidelijk dat het om de ziekte van Crohn gaat. 

Nee zeggen

“Ik ben continu bezig met wat ik wel en wat ik niet kan. Ik moet op m’n energie letten en dat is met een jong gezin best lastig. Ik heb echt geleerd om om hulp te durven vragen. Bijvoorbeeld of iemand op de kinderen kan passen als mijn energieniveau heel laag is. Dat kon ik eerst niet. Ik kon ook moeilijk ‘nee’ zeggen en dat kan ik nu beter.” 

‘U zal er wel een reden mee hebben, ik geef me over’

In het voorjaar van 2018 gaat het echt niet goed met Hanna. Ze ligt uiteindelijk vijf weken in het ziekenhuis. Hanna: “Toen ik in het ziekenhuis lag, zijn er momenten geweest dat ik dacht: ik ben langzaam aan het doodgaan, dit gaat niet goed. De artsen konden toen niks doen om mijn darmen weer rustig te krijgen. Toen ik drie weken in het ziekenhuis lag, zeiden ze: ‘Waarschijnlijk moet je geopereerd worden. We koppelen je dikke darm deels los van je dunne darm en leggen een stoma aan.’”

 

‘Waarom ben ik niet thuis bij mijn kinderen?’

 

“Hier was ik heel bang voor. Die avond ontstonden er allemaal gebedsgroepjes. In het hele land waren er familieleden en vrienden aan het bidden. Ik kon al een poos niet voor mezelf bidden. Ik vroeg me af: Waarom lig ik hier in het ziekenhuis? Waarom ben ik niet thuis bij mijn kinderen? Waarom is er geen verandering? Die nacht gaf ik me over aan God. Ik bad: ‘Als dit de bedoeling is, dan zal U hier ook een reden mee hebben. Ik geef het over.” 

Gods leiding

“De volgende ochtend werden de stippen voor de stoma al op m’n buik getekend. We hadden nog één familiegesprek met de artsen, toen bleek dat mijn ontstekingswaarden opeens met 30% gedaald waren. Dit was genoeg om niet geopereerd te hoeven worden. De arts zei: ‘Dit is heel bijzonder en onverwachts.’ Ik kon alleen maar huilen en besefte: dit is God geweest. Ik denk dat God wachtte op het moment dat ik me overgaf. Tegelijk is het een getuigenis voor alle mensen die voor mij gebeden hebben. Dat was zo bijzonder, want ik kon zelf niet meer bidden omdat ik zo bang was.” 

Loslaten en genieten met de ziekte van Crohn

Hanna leert door de ziekte van Crohn meer los te laten en ook te genieten. “Soms voel ik wel dat er van alles moet. Ik vraag mezelf dan af: ‘Hoeveel moet ik nu écht?’ Als ik mensen op bezoek krijg, wil ik het liefst het huis spic en span hebben, maar dat hoeft helemaal niet. Er wordt geleefd en dat mag ook. Door de ziekte van Crohn leer ik om los te laten, maar ik moet het wel tegen mezelf blijven zeggen. Ik heb leren genieten. Als mijn dochter na een wandeling zegt: ‘Mama, dit was zó gezellig’, weet ik waar ik het voor doe. Mijn focus ligt op mijn gezin.

Hanna heeft ook een paar blogs geschreven over leven met de ziekte van Crohn. Lees ze op https://www.promisecoaching.nl/the-promise-blog/.

 

Marike heeft de ziekte van Graves en schrijft binnenkort columns voor Eva over chronisch ziek zijn. Lees hier een interview met haar. “Een chronische ziekte draag je 24/7 mee en is letterlijk lijden, aan pijn en vermoeidheid. Mag dat lijden, dat verdriet er ook gewoon zijn?”