Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo

'Leven in vrijheid begint met het kennen van jezelf'

“Ik word verdrietig als ik zie hoe mensen worden belemmerd in hun psychische gezondheid door eenzijdige Bijbelinterpretaties,” zegt psychologe Michelle van Dusseldorp. “Dat is geen leven in vrijheid. Al jong leerde ik de angst en onvrijheid af te leggen die met mijn geloofsopvoeding verbonden waren. Nu wil ik christenen helpen een psychisch gezond leven te leiden.”

“Een voorbeeld: veel christenvrouwen zeggen moeilijk nee. Ze denken dat God hun vraagt iedereen te helpen, altijd vriendelijk te zijn. Maar daarmee haal je één regel uit een context die voor een specifieke doelgroep is geschreven. Jezus en Paulus waren lang niet altijd vriendelijk. Er zijn genoeg Bijbelse voorbeelden van mensen die grenzen aangeven. Als je dat niet doet, ontstaat er innerlijke druk die tot een burn-out kan leiden.

Van wie is het probleem?

In vrijheid leven begint met het kennen en accepteren van jezelf. Ken je kwaliteiten en beperkingen en accepteer ze. Vrouwen denken vaak dat ze aan de verwachtingen van anderen moeten voldoen, dat geeft onvrijheid. Ontmantel die verwachtingen door te denken: ‘Van wie is dit probleem? Wil ik het zelf? Of wil alleen deze persoon het van mij? Omarm vervolgens het akelige gevoel dat je krijgt als je mensen teleurstelt, en kiest heel bewust wat je doet. Het basisprincipe is: goed voor jezelf zorgen voordat je voor anderen kunt zorgen.”

'Omarm het akelige gevoel dat je krijgt als je mensen teleurstelt'

“Ik help mensen graag om meer vrijheid te bereiken door therapie te geven vanuit het Bijbelse wereldbeeld. Daarmee bedoel ik therapie waarin Bijbelse, psychologische en neurologische principes geïntegreerd zijn. Dat is belangrijk, omdat  ik regelmatig van christenen hoor dat hun seculiere psycholoog hun geloof(sopvoeding) aanwijst als medeoorzaak van hun klachten. Terwijl je relatie met God – met een goede theologische basis – juist zoveel kracht geeft en kan helpen om te helen! Mijn droom is het opzetten van een netwerk van goed opgeleide christelijke therapeuten en coaches in heel Nederland en later in Europa. Goed bereikbare professionals naar wie voorgangers met een gerust hart kunnen doorverwijzen.”

Onveilig

“Mijn persoonlijke uittocht naar vrijheid begon toen ik 21 was en depressief”, zegt Michelle nadenkend, terwijl ze haakt aan een dekentje voor haar tweede kleinkind. “Bij een christelijke psychotherapeut leerde ik de ongezonde familiepatronen in mijn gezin van herkomst te zien, en mijn – toen nog – lage zelfbeeld en zwakke identiteit te versterken. Mijn vader was een gesloten man, mijn moeder lijdt, achteraf gezien, waarschijnlijk aan een psychiatrische aandoening. Zij was grillig in stemming en gedrag. Dat maakte mijn jeugd onveilig. Mijn moeder is nu dementerend – en hoe vreemd het ook klinkt, ik kan beter met haar overweg dan vroeger…

'Mijn geloof werd levend toen ik Jezus ontmoette'

Een langere tocht naar vrijheid was mijn zoektocht naar wat ik ‘gezonde theologie’ noem: geloven had voor mij te maken met veel regeltjes en vooral met angst. Mijn geloof werd pas levend en persoonlijk toen ik op mijn zeventiende Jezus ontmoette tijdens een katholieke retraite.  Toch duurde het lang voordat ik mijn op angst gebaseerde christendom los kon laten. Op mijn rooms-katholieke school heerste veel angst. En bij mijn ouders ervoer ik voorwaardelijke liefde. Ik was altijd bang niet goed genoeg te zijn.

Dat is gelukkig veranderd: ik leg de lat niet meer te hoog, al is de uittocht naar vrijheid nooit af. Het is een levensreis, ik ben er nog steeds mee bezig. Aan de ene kant werk ik aan persoonlijke thema’s als angst en groei, door dingen in mezelf te herkennen, doordenken en accepteren.”

Lees ook: De vier vrijheidsstappen van Michelle van Dusseldorp

Tekst: Petra Butler 
Fotografie: Jeannine Rijsdijk