Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
25 januari 2019 in Hoofd & hart

‘Ik wil mensen niet wegsturen zonder hoop’

Wilke de Blois (30) zegde in april haar baan en huis op en vertrok naar het eiland Lesbos in Griekenland. Nu doet ze hier vrijwilligerswerk in vluchtelingenkamp Moria.

“Wat me raakt, is het lijden dat ik hier op Lesbos zie. Mensen komen vaak uit oorlogsgebieden en zijn veel kwijtgeraakt. Of ze zijn getraumatiseerd door de reis. Bijvoorbeeld door het oversteken van de Middellandse Zee of door de verliezen die ze hebben geleden. Griekenland moet een beetje het beloofde land zijn. Maar de situatie hier is ook vaak onveilig. Er is veel sprake van diefstal, geweld en seksueel geweld tegen vrouwen en kinderen. Het is echt overleven voor de mensen, hier in kamp Moria. Aan de ene kant zijn ze niet meer in oorlogsgebied, maar tegelijkertijd gaat het lijden door. Het raakt me ook enorm als ik de wanhoop van mensen zie.”

‘Je betekent nooit genoeg’

Op Lesbos werkt Wilke als coördinator bij Euro Relief, een non-gouvernementele organisatie die vluchtelingen op Lesbos opvangt en helpt. Vanaf 2015 is de situatie op Lesbos al problematisch.

Wilke: “We betekenen veel voor mensen, maar we betekenen nooit genoeg. Zo zijn de tenten waarin we mensen huisvesten veel te klein. Mensen kunnen net liggen en ze kunnen hun tas kwijt, maar dat is alles. Een van de tenten die we vaak gebruiken, is vier bij vier meter. Hier brengen we vaak vier families in onder. Ook hebben mensen nauwelijks privacy. Het is echt zwaar onder de maat, maar tegelijkertijd bieden we mensen in elk geval een plek.”

(tekst loopt door onder de banner)

Nederland achterlaten

Wilke werkte als maatschappelijk werker bij het Leger des Heils en had een leuk huisje in Nederland. In maart 2018 ging ze in haar vakantie voor een paar weken aan de slag als vrijwilliger op Lesbos. “Al snel merkte ik dat ik helemaal niet weg wilde. Ik vond het afschuwelijk om de mensen in het kamp en het team hier achter te laten. De drang om te blijven was groot. Het was bizar om te merken dat mensen in Europa onder zulke omstandigheden moeten wonen en ook worden vastgehouden.” 

Toen ze terug was in Nederland, hakte Wilke na veel nadenken en bidden de knoop door: ze ging terug naar Lesbos. “Ik zegde alles op en vertrok. Dit kon omdat ik ontzettend veel steun kreeg en krijg van familie, vrienden en mijn kerk. Op financieel, maar ook op mentaal gebied.” 

‘Als we dit niet doen, slapen mensen letterlijk op straat’

“De vluchtelingen op Lesbos hebben geen keus. Het is mensonterend en de omstandigheden zijn soms levensbedreigend. Een moeilijk moment is bijvoorbeeld als je moet discussiëren met mensen in het kamp om plaats te maken, zodat er nog een familie bij kan in hun tent. Hier zijn we dagelijks uren aan kwijt. Met dit werk bezig zijn, levert soms strijd op. Aan de andere kant merk ik dat als wij dit werk niet doen, de situatie veel erger zou zijn. Dan zouden mensen letterlijk op straat slapen.”

Doorzettingsvermogen

“Tegelijkertijd zie ik het doorzettingsvermogen en de veerkracht van de mensen in het kamp. Zo lijkt de weg van de ingang tot ons kantoor wel een markt. Mensen starten een winkel door op een kleedje kleding te verkopen of gaan aan de slag met een koffie- of kapperszaakje. Ook zijn ze erg behulpzaam. En soms word je opeens uitgenodigd voor thee door een familie met wie je hebt gediscussieerd over het plek maken voor een nieuwe familie. Gastvrijheid is enorm groot en bijzonder om zo te ervaren.”

‘Ik wil een lichtpuntje zijn’

“Gods opdracht is om Hem te eren en je naaste lief te hebben. Dat kan overal, maar hier is er echt volop de gelegenheid voor. Naasten om me heen hebben hulp en ook liefde nodig. Mijn missie is dan ook om een lichtpuntje te zijn voor mensen om me heen. Als mensen bij me komen met hulpvragen, moeten we vaak ook ‘nee’ verkopen, omdat we iets niet hebben. Tegelijkertijd wil ik mensen niet wegsturen zonder hoop. Zo wil ik toch een lichtpuntje voor hen zijn. In iets praktisch of door een luisterend oor te bieden en er gewoon te zijn voor mensen.” 

Hulp voor Lesbos

Wilke: “Ook vanuit Nederland kun je deze mensen op Lesbos helpen. Dit kan door financiële steun voor directe hulp in het kamp of door het inzamelen van spullen. Ook kun je hier als vrijwilliger aan het werk. Met een groep kan dit al vanaf een week. Verder is gebed ook echt belangrijk. Bid voor verandering in dit systeem. En zet het op de politieke en kerkelijke agenda.”

Wil je meer over Wilke en werk op Lesbos lezen? Je kunt haar volgen via haar blog sparklesoflight.wordpress.com of de Facebookgroep ‘Wilke in Moria’.

Hoe kun je in Nederland praktisch gastvrij zijn voor je naasten? Hier lees je 5 handige tips!