Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
luisteren
11 januari 2019 in Hoofd & hart

Waar leeg ik mijn volle hoofd?

Luisteren naar persoonlijke verhalen is niet altijd even makkelijk, beseft Hanneke. Vooral als haar hoofd voller en voller wordt, net als de inbouwkast in haar kersverse nieuwe huis. Totdat er hulp komt.

Ik houd niet zo van nieuw. Nieuw is zo’n gedoe.

Een nieuwe telefoon, waarbij je dan eerst weer uren moet besteden aan uitvogelen hoe alles werkt. Een nieuwe auto, die je eerst 17 keer laat afslaan voordat je doorhebt wat de verhouding koppeling-gaspedaal precies moet zijn. Een nieuwe theedoek, die voor geen meter droogt totdat je hem een paar keer hebt gewassen. Een nieuwe bril, die steeds afzakt of juist de achterkant van je oren vernielt voordat hij eindelijk perfect staat afgesteld.

Verhuizing bij 34 graden

Of zoals afgelopen jaar, toen ik met mijn man en nageslacht verhuisde naar een nieuw huis. Prachtig, fijn, comfortabel, goed geïsoleerd, maar nieuw. Het huiselijk woordenrepertoire is absoluut uitgebreid in het afgelopen jaar en helaas niet altijd ten goede. Het valt nu eenmaal niet mee om, met de vermoeidheid van een verhuizing bij 34 graden nog in de benen, te koken op inductie in plaats van gas en de flexibiliteit op te brengen om luchtig te reageren als het eten voor de zoveelste keer aanbrandt of overkookt.

Nieuwe dingen zijn soms best vervelend en ook behoorlijk vermoeiend. Maar gelukkig: veel nieuwe dingen wennen, zelfs inductie.

Toch is er ook iets dat niet went, zelfs niet na jaren.

Want wat niet went, zijn de verhalen.

Ik hoor het liefdevol aan, maar mijn hoofd wordt voller en voller

Manlief en ik hebben de gave taak om samen in een kerk te werken. Eerst krap zes jaar elders, nu sinds dik een halfjaar in onze huidige woonplaats (vandaar het nieuwe huis). We vinden het fijn om te weten met wie we werken, dus gaan we al maanden allerlei adressen langs om persoonlijk kennis te maken. En dat is nogal slopend. Wist ik ook niet, daar kom ik gewoon gaandeweg achter.

Al die mensen hebben namelijk een verhaal. Zo gaat dat met mensen. Die hebben een verhaal. En als je daar eens even voor gaat zitten en goed naar vraagt en luistert, dan kan het zomaar ineens gebeuren dat je dat verhaal te horen krijgt.

Ik heb er in ieder geval al heel wat gehoord.

Verhalen over nare lichamelijke en geestelijke ziektes, ook bij jonge mensen. Verhalen over allesvernietigende hartverscheurende verliezen. Verhalen in de categorie ‘me too’. Verhalen over de persoonlijk ervaren gevolgen van misdrijven. Verhalen over leugen, onrecht en geschonden vertrouwen. Verhalen over lang geleden en verhalen over nu.

Ik hoor het liefdevol aan, ben diep onder de indruk, leef intens mee, vraag oprecht door, en langzamerhand wordt het in mijn eigen hoofd voller en voller.

Opruimbeurt

Het is een beetje zoals de inbouwkast in onze woonkamer. Eerst nog maagdelijk leeg, toen geordend ingericht en nu lukraak volgepropt met spelletjes, tassen, verfdozen en weet ik wat voor troep nog meer. Als je er nu een spelletje uithaalt, loop je het risico de hele stapel er uitgespreid op de grond bij te krijgen.

Zo voelt mijn hoofd ook na al die verhalen. Tot de nok toe volgestouwd, haast te vol voor nog meer verhalen, rijp voor een flinke opruimbeurt.

En ik bid en roep de hele zooi naar God.

Voortdurend.

En ik weet dat Hij mij hoort. Maar soms mis ik het zo dat ik Hem niet in de ogen kan kijken om daarin zijn meelevende blik te zien.

Of toch? Was het Zijn blik die ik zag in de ogen van de vrouw met wie ik theedronk? Die naar mij vroeg en luisterde. Even voor mijn verhaal ging zitten. Zodat ik ook even mocht en kon vertellen over de gedachtes die door mijn hoofd dansten als kinderen vlak voor een storm. Natuurlijk vertelde ik niet wat ik allemaal heb gehoord. Dat kan niet, dat mag niet, dat hoeft ook helemaal niet. Ik vertelde gewoon waar ik zelf mee zit, ik vertel over de kinderen en over wat ik lastig vind in een nieuwe omgeving. En langzaam drupte mijn volgeluisterde hoofd weer leeg. De druk was van de ketel. Er was weer ruimte. Ik kon weer op pad. Ik kon weer luisteren. Op naar nieuwe verhalen.

Ik heb prachtig werk. God dank hoef ik het niet alleen te doen.
 

Lees hier ook een column van Hanneke over een ongewenste bezoeker. "Het liefst zou ik hem in de gangkast stoppen."