Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
depressie
8 maart 2019 in Lijf & leven

‘Alsof er een zware deken over je heen hangt, die je naar beneden duwt’

Haar baby was altijd vrolijk, behalve als hij moest slapen. Het putte Elizabeth* (54) helemaal uit. “Op een gegeven moment stond ik met mijn handen op zijn nekje. Ik dacht: ‘Als ik nu doordruk, is het stil’. Toen gingen de alarmbellen rinkelen. Dit was niet goed!”

Tot haar kindje ruim anderhalf jaar was, moest Elizabeth er zo’n tien keer per nacht voor hem uit. “Het putte mij volledig uit. Ik had nergens zin in en zag als een berg op tegen de dagelijkse zorg voor mijn kindje en het huishouden,” vertelt ze. “Al een paar keer kaartte ik bij de dokter aan dat ik moe was, maar het duurde zo’n anderhalf jaar voor er serieus iets mee gedaan werd en eruit kwam dat ik een postnatale depressie had.”

Zware deken

Ondanks goede begeleiding tijdens haar tweede zwangerschap, raakte Elizabeth na de geboorte van haar tweede kindje weer depressief. Ze vertelt hoe dat voelt. “Het is net of er een zware deken over je heen hangt, die je naar beneden duwt. Je moet alle kracht in je gebruiken om overeind te komen en te blijven. Je ziet geen toekomst en geen licht aan het einde van de tunnel. Ik had ook suïcidale gedachten. Als je het zelf niet meemaakt, kun je je niet voorstellen hoe het voelt. Gelukkig maar, want dit wens je niemand toe,” vertelt ze. “Om me heen zag ik niemand anders die hieraan leed en ik voelde me erg alleen. Die mateloze moeheid vond ik ook heel erg. Het was net of ik tien keer zo zwaar was als mijn lijf. Zelfs over zoiets simpels als boodschappen doen twijfelde ik oneindig wanneer ik zou gaan. Meestal ging ik vlak voor etenstijd, terwijl ik de hele dag de tijd had gehad.”

(Het artikel gaat verder onder de banner)

In de periode van depressie had Elizabeth veel steun aan het geloof. “Als ik in de kerk was, was het goed. Hoe rot ik me ook voelde. Daar mocht ik mezelf zijn. Ik vond het heel lastig dat niemand mij begreep, maar God wist wat er vanbinnen speelde,” legt ze uit. “Wel voelde ik me schuldig richting God over de gedachte dat ik dood wilde. Aan een hulpverlener vertelde ik op een dag dat ik niet meer kon bidden. Ze vroeg waarom en ik legde uit dat ik toch niet kon bidden of God me wilde helpen om dood te gaan? Toen ze vroeg wat ik het liefste zou willen, drong tot me door dat ik niet dood wilde, maar dat ik rust wilde. Dat was een eye-opener. Toen begon ik om rust te bidden.”

Schuldig

Pas toen haar oudste kind 8,5 jaar was, kwam Elizabeth bovenop de depressies, dankzij goede hulp en medicijnen. Als ze terugkijkt, vindt ze het allermoeilijkste dat ze zich weinig herinnert van de vroege kindertijd van haar kinderen. “Daar voelde ik me lange tijd schuldig over. Tot een therapeut me vroeg of ik het met opzet deed. Dat was uiteraard niet zo. Hij zei dat het geen zin heeft om je daarover schuldig te voelen, want dat trekt je nog meer naar beneden. Daar had hij gelijk in.”

Inmiddels gaat het al een aantal jaren heel goed met Elizabeth. “Ik gebruik redelijk zware medicatie. Daar kom ik nooit meer vanaf, maar dat heb ik aanvaard. De één heeft een pilletje tegen hoge bloeddruk, ik heb dit. Ik probeer de tekenen aan de wand eerder te zien. Als ik voel dat het me te veel wordt, schrap ik wat in mijn agenda en neem ik meer rust.”

* I.v.m. privacy is deze naam gefingeerd. De vrouw op de foto is niet Elizabeth.

In Eva 2, het maartnummer van ons magazine, vind je een uitgebreid artikel over depressie. Gratis proefnummer aanvragen? Dat kan hier.