Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
droom
15 februari 2019 in Liefde & relatie

‘Ik verloor mijn dochter vlak voor ze werd geboren’

Het zal je maar gebeuren. Jarenlang krijg je dezelfde nachtmerrie en uiteindelijk wordt deze werkelijkheid. Dit overkwam Bianca (45). Ze droomde dat ze vlak voor de geboorte haar eerste kindje zou verliezen en deze nachtmerrie kwam uit. Ze vertelt over haar ervaring - en de hoop die zij blijft vasthouden.

“Toen ik twaalf jaar oud was, kreeg ik voor het eerst een droom. In deze droom bevond ik mij eerst in een flat met een trap naar beneden. Ik moest deze trap af, waarna ik ineens in het ziekenhuis lag en te horen kreeg dat mijn kind was overleden. Ik moest alsnog bevallen. Ik had deze droom zo’n één tot twee keer per week.”

Eerste zwangerschap

“Op mijn vijfentwintigste was ik zwanger van mijn eerste kindje en nog steeds overviel de droom mij. Dit keer kreeg ik hem iedere nacht, negen maanden lang. Het was exact dezelfde droom als in mijn puberteit. Hij was heftig en joeg mij angst aan. Zou dit wel of niet gaan gebeuren?, vroeg ik me af. Ik voelde dat er iets niet klopte, maar medisch gezien was er niks mis.”

De nachtmerrie die werkelijkheid werd

“Uiteindelijk is de droom uitgekomen. Ik ging met mijn vriend wonen in een appartement, dat ik overigens niet herkende als de flat in mijn nachtmerrie. Ik was drie maanden zwanger toen we er gingen wonen. De zwangerschap verliep voorspoedig. Er was geen enkele reden om me zorgen te maken. Tot het einde van de zwangerschap aanbrak. Op een nacht moest ik nodig naar het toilet. Vlak nadat ik had geplast, braken mijn vliezen. Ik belde de vroedvrouw, die vlug kwam kijken. 'Ik hoor geen hartje,' zei ze. In volle vaart snelden we de trap af en reden naar het ziekenhuis. Maar het was te laat. Mijn dochtertje was vlak voor de geboorte overleden. Ik moest alsnog bevallen. Ik mocht bevallen met een ruggenprik, zodat ik er niks van zou voelen. De ziekenhuiskamer was exact hetzelfde als in de droom.”

Muziekdoosje

“We noemden haar Chelsea. Na de bevalling mochten wij haar meenemen naar huis. Daar hebben wij haar in haar bedje gelegd. Ik heb haar nog regelmatig geknuffeld en ingesmeerd met babyolie. Ondanks dat ik erg verdrietig was, was ik blij dat ik haar nog even bij mij had. Ik heb haar vervolgens zelf in het kistje gelegd. Tijdens de begrafenis hadden we een muziekdoosje aan met Memory van Barbra Streisand. Na de begrafenis voelde ik mij erg verloren en alleen. Toch heb ik mij getroost gevoeld door God. Temidden van alle verdriet, ervoer ik een diepe rust.” 

'Ik was uitgerekend op de dag van de begrafenis van mijn dochter'

“Met mijn toenmalige vriend heb ik het nooit kunnen delen, want hij zat zo vol met zijn boosheid en verdriet. Hij kon er niet mee omgaan om viel terug in een verslaving die hij hiervoor had gehad. Toen ik twee maanden zwanger was van ons tweede kindje, zijn we helaas uit elkaar gegaan. De tweede zwangerschap volgde vrij snel na de eerste. Ik was heel blij, maar tegelijkertijd bleef in mijn achterhoofd de angst hangen dat het nog een keer zou gebeuren. Daarom ging ik ook elke week naar de huisarts en de gynaecoloog. Het werd dubbelop gecheckt. Die extra zekerheid vond ik erg prettig. Ik was uitgerekend op de dag van de begrafenis van mijn dochter. Dat vond ik bijzonder.”

Afscheid na tien jaar

“Ik heb er nooit een geheim van gemaakt tegenover mijn zoon Xander (20 jaar). Hij mocht weten dat hij nog een zusje had die in de hemel is. Ik denk dat het voor mij lastig was om echt afscheid te nemen. Tien jaar later, heb ik voor mijn gevoel pas echt afscheid genomen. Ik heb toen een kistje gemaakt en samen met mijn zoon hier knuffels in gelegd. Dit kistje heeft een paar weken in de huiskamer gestaan. Vervolgens heb ik het kistje verbrand. Ik moest huilen en had het gevoel dat God ook huilde. Ik heb Chelsea overgegeven aan God. Toen heb ik de as van het kistje uitgestrooid in de zee. Daarna hebben wij haar graf nog één keer netjes gemaakt en opnieuw ingericht. Hierna kon ik het pas afsluiten.”

'Het is geen straf'

Het schilderij dat Bianca maakte.

“Vervolgens heb ik samen met een vriendin al biddend een schilderij gemaakt. Op het schilderij zie je mijn eigen handen. Het schilderij hangt op mijn kamer. Het is een deel van mij, God en Chelsea. Ooit zal Xander het schilderij krijgen.”

Houd  hoop

“Ik ben nu getrouwd met André (49 jaar). We hebben samen nog een zoon gekregen: Noël (7 jaar). Tijdens de zwangerschap is André altijd rustig gebleven. Hij heeft om mij gerust te stellen een doppler (hartjesluisteraar) voor mij gekocht. Nu staan we elk jaar nog stil bij Chelsea op haar verjaardag en halen we taart. Daarna gaan we weer verder.”

“Tegen de vrouwen die iets soortgelijks hebben meegemaakt, wil ik graag zeggen: houd hoop. Ondanks dat het kindje overleden is, mag je weten dat het kindje bij God in de hemel is.”

Geen straf

“Ik vond het lastig dat ik geen christelijke boeken over dit onderwerp kon vinden. Wat ik vooral van andere christenen hoorde, was dat het verlies van een kindje zo had moeten zijn of dat het een straf is. Dat is erg pijnlijk en jammer. Ik wil anderen hiermee bemoedigen: het is geen straf. Hoewel het kindje niet in leven is gebleven, blijft het wel voor altijd je kind en daarmee deel van het gezin. Daarom zet ik Chelsea’s naam ook altijd nog op kerstkaarten.”