Eva Logo
rolstoel
29 maart 2019 in Lijf & leven

Is de kerk rolstoelvriendelijk genoeg?

Marike merkt dat vrijheid om te gaan en te staan waar je wilt, met een rolstoel niet altijd eenvoudig is. Ook niet in de kerkelijke gemeente.

Het Eva-jaarthema is ‘Op weg naar Vrijheid’. Hierbij moest ik ook denken aan de vrijheid om te gaan en te staan waar je wilt. Dat is voor mij niet vanzelfsprekend. Het meest slechte voorbeeld is een congres voor revalidatiepsychologen. Van tevoren informeerde ik of de locatie rolstoeltoegankelijk was. Dat was zo. Maar bij aankomst bleek er een trap van twintig treden naar de congreszaal te leiden. Er was wel een goederenlift, maar dan moest ik met mijn rolstoel buitenom, naar de achterkant van het gebouw rijden. En zo ook weer terug voor toilet en lunch. De organiserende revalidatiepsycholoog, gewend aan revalidanten in een rolstoel, vond het gênant. Ik ook. 

Hoe toegankelijk is je kerkelijke gemeente?

Oké, onze samenleving is dus niet overal vrij toegankelijk voor rolstoelers. Maar laten we eens dichterbij kijken, in onze eigen kerkelijke gemeente. Hoe toegankelijk is jouw gemeente? Kunnen rolstoelers naast hun partner of begeleider zitten, tussen de gemeenteleden in? Of is hun plek achter in de kerk, omdat dat de enige plek is die de brandweer goedkeurt? En het invalidentoilet? Het is apart, maar vaak moet ik hiervoor de sleutel halen bij een koster of beheerder. Bovendien wordt dit toilet vaak gebruikt als opslagruimte voor schoonmaakspullen en een brancard. Niet veel ruimte dus voor een rolstoeler. Stel je voor dat dit voor alle toiletten zou gelden. Binnen no time zou er forse kritiek komen. 

Toegankelijk kerk-zijn betekent meer dan rolstoeltoegankelijk zijn. Houden we rekening met mensen die graag op een hoekje zitten, omdat zij vaker naar de wc moeten of angstig worden als zij tussen de mensen zitten? Is het lettertype van beamer en liturgie geschikt voor mensen die slechtziend of dyslectisch zijn? Zijn de microfoon en ringleiding in orde voor slechthorende mensen? Hebben wij oog voor de talenten van alle gemeenteleden, ook als zij een chronische ziekte of stoornis hebben? Mogen mensen meedoen, ook als zij niet voldoen aan het beeld van het energieke, talentvolle type? 

Meedoen in eigen tempo

Het is mooi als we elkaar kunnen zien als gemeenteleden met specifieke vaardigheden en levenservaring, die kunnen bijdragen aan het welzijn van de gemeente. Iemand die hersteld is van een hersenbloeding kan best taken vervullen. Maar hij of zij kan misschien geen hele vergadering bijwonen. En een gemeentelid met reuma kan zijn of haar kennis en ervaring prima delen, maar misschien wel in een eigen tempo, of op bepaalde dagdelen. 

Betrokken bij de gemeente

Gelukkig hoor ik regelmatig mooie voorbeelden van toegankelijk kerk-zijn. Van een ligbed in de kerkzaal, een aangepaste taak als kerkenraadslid tot meeluisteren van de dienst bij een kerkluisteraar. Zo kunnen ook mensen met een chronische ziekte betrokken blijven bij de gemeente. Je kent vast wel meer voorbeelden en ik hoor ze graag. Misschien kunnen we met elkaar letten op de toegankelijkheid van onze kerkelijke gemeente, zowel wat betreft het gebouw als de omgang met elkaar. 

Voor een gemeente van Christus lijkt me dit vanzelfsprekend, hoewel ik besef dat de werkelijkheid weerbarstiger is. 

Lees hier ook een interview met Marike de Reuver over haar chronisch ziek-zijn: "Mijn lichaam is beperkt, maar mijn hoofd gaat gewoon door."

 

Rolstoel roadmovie

Hoe ziet Europa eruit door de ogen van mensen met een lichamelijke handicap? Om een antwoord te krijgen op die vraag maakt filmmaker Mari Sanders, die als gevolg van Cerebrale Parese afhankelijk is van een rolstoel, in een driedelige documentaireserie een ongewone reis door Europa. De serie wordt uitgezonden vanaf woensdag 15 mei om 20.25 uur NPO 2.