Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
27 april 2019 in Geloof

Stilte in de storm: op zoek naar God in een retraitecentrum

Het was onrustig in het leven van Marianne Molenaar toen een vriendin haar tipte om eens wat dagen door te brengen in retraitecentrum De Spil. Het werd een belangrijke plek voor haar. “Als ik merk dat ik behoefte heb aan rust, kom ik hier om ‘gewoon even te zijn".

“Ik was 18, woonde net op kamers in Utrecht en mijn ouders waren net uit elkaar. Daarbij was mijn studie theologie ook nog eens pittig. Als vrijgemaakt gereformeerd meisje was ik opgegroeid met een duidelijke, rationele geloofsleer en de studie theologie bracht al mijn ideeën over God en de Bijbel aan het wankelen. Gelukkig had ik me ook aangesloten bij studentenvereniging De Navigators. Ik ontmoette er leuke mensen door wie ik weer een andere kant van het geloof ontdekte: een persoonlijk geloof waarbij het draaide om de relatie met Jezus. Dit inspireerde me, maar was net zo goed nieuw voor me. Al met al was het een stormachtige periode in mijn leven. Ik was een beetje ontworteld denk ik.

De Spil

Dankzij een tip van een vriendin pakte ik de buurtbus naar Giessenburg waar Retraitecentrum De Spil toen nog was. Iedere dag waren er drie gebedsmomenten. De hele setting raakte me: de gastvrije –herbergachtige - sfeer en de ‘vieringen’ in de kapel. Bij zo’n viering was het na een Bijbellezing vaak lange tijd stil. Dat was voor mij een openbaring: er werd niets voor me ingevuld.

'Ik kon er gewoon even zijn'

Vanuit mijn opvoeding, en ook door mijn studie, was ik gewend om altijd iets te moeten vinden; er was altijd die verstandelijke kant van het geloof. En hoewel dankzij de studentenvereniging ook de emotionele kant van mijn geloof was aangewakkerd, werd ook hierin een beroep op mij gedaan: ik voelde dat ik moest groeien in mijn geloof en Jezus nog beter moest leren kennen. Maar in de stilte bij De Spil hoefde ik niets. Ik kon er gewoon even zijn, bij God, bij mezelf. De rake vragen en gekke grappen van gastheer en oprichter Victor van Heusden waren daarbij een grote steun.

Na dit eerste bezoek ging ik regelmatig naar De Spil terug. Op een bepaald moment vroeg oprichter Victor van Heusden tussen neus en lippen door ‘kom je de volgende keer helpen?’. Ik begeleid nu zo’n twee keer in het jaar een weekend. Ik kook, bereid thema’s voor, praat en bid met mensen. Laatst was ik er weer, voor het eerst sinds ik moeder was geworden. Tijdens een van de vieringen zat ik achterin de kapel. Ik keek naar de ruggen van de gasten en zag voor me hoe ik daar zelf tien jaar geleden had gezeten: huilend, zoekend. Nu was het zo anders, nu mocht ik zelf de zegen uitspreken! Deze gedachte bepaalde me bij de trouw van God, Hij heeft me altijd vastgehouden.

Dit artikel heeft ook in ons magazine gestaan (Eva 5, 2018). Wil je meer mooie verhalen lezen? Vraag dan nu een gratis proefnummer aan via deze link!

Meer lezen over retraitecentrum De Spil, klik dan hier.