Eva Logo
terugplaatsing embryo
11 maart 2019 in Lijf & leven

Janneke liet al haar ingevroren embryo’s terugplaatsen

Na twee geslaagde vruchtbaarheidsbehandelingen was de kinderwens van Menno en Janneke vervuld. Toch kozen ze ervoor om al hun overgebleven ingevroren embryo’s terug te laten plaatsen.

Janneke (38): “In mijn vroege tienerjaren heb ik een infectie opgelopen die volgens de artsen mogelijk van invloed zou zijn op mijn hormonale ontwikkeling. Toen ik inderdaad geen menstruatie leek te krijgen, liep de spanning bij mij dan ook hoog op. Dat ik uiteindelijk toch ging menstrueren, was gebedsverhoring, en een markeerpunt in mijn leven. 

Geloofsreis

Mijn cyclus was volkomen normaal, dus maakte ik me niet zo veel zorgen toen ik na mijn huwelijk niet direct zwanger werd. Ik zag het uitblijven van een zwangerschap als een test van God, of ik Hem wel vertrouwde. Maar toen ik na een paar jaar nog steeds niet zwanger was, begon ik ruimte te ervaren om naar de dokter te gaan. Die stuurde me door, en in het ziekenhuis bleken mijn eileiders verstopt. Doorspuiten gaf helaas niet het gewenste effect. Mijn vertrouwen maakte plaats voor teleurstelling, boosheid en bitterheid. Ik was er vanbinnen altijd zo zeker van geweest dat God ons kinderen zou geven en nu gebeurde dat niet! Het heeft veel gebed gekost voordat ik die gevoelens kwijt was en me weer aan God kon overgeven. Die periode was een geloofsreis in mijn leven.

'Het verlangen naar een tweede kindje werd verscheurend.'

Na verloop van tijd startten we met iui (intra-uteriene inseminatie). Hierbij wordt bewerkt zaad zo dicht mogelijk bij een vrijgekomen eicel in de baarmoeder ingebracht. De eerste twee pogingen mislukten, maar de derde keer ging het goed en raakte ik zwanger van ons zoontje. We waren ontzettend blij met zijn komst en wilden heel graag nog een kindje. Er wordt vaak gezegd dat je al dankbaar moet zijn dat je er eentje hebt – en dat was ik zeker, maar het verlangen naar een tweede werd verscheurend.

Vragen

Tot ons verdriet lukte het niet meer via iui. Na lang nadenken, besloten we om voor ivf te gaan. Er kwamen toen een hoop vragen op ons af. Een briefje van God uit de hemel kwam er helaas niet. Al biddend en openstaand voor Gods leiding zijn we het traject ingegaan. 

Paniek

Acht eicellen bleken succesvol bevrucht te zijn. Toen wij na de terugplaatsing van het tweede embryo een prachtig dochtertje kregen, waren wij ontzettend blij. Maar ondanks dat kon ik ’s nachts soms niet slapen van paniek. Ik voelde me hoogst verantwoordelijk voor de overgebleven, levensvatbare, bevruchte eicellen. Maar wat als de zes overgebleven cryo’s allemaal een zwangerschap zouden opleveren? Dat we in totaal acht kinderen zouden krijgen? Kon mijn lijf dat aan? Mijn man? Mijn gezin? Ikzelf? Ook nu bracht ik steeds weer alles in gebed. Ik wilde iedere stap van het proces voor God openleggen, steeds transparant voor Hem zijn, maar ik zei ook eerlijk tegen Hem: ‘Heer, ik heb geen idee hoe het verder moet.’ 

Eenzaam

Mijn man stond er in die tijd wel iets anders in dan ik. Ik denk dat hij het allemaal niet zo van tevoren doordacht had en er ook sowieso wat rationeler naar keek. Dat gaf soms een gevoel van eenzaamheid. Er waren maar heel weinig mensen met wie ik erover sprak. Maar in alle vragen en verwarring stond voor mij één ding vast: ik ben ervoor gegaan, en ik blijf ervoor gaan, want dit is de enige manier om mezelf en God recht in de ogen te kunnen kijken.

'Ik was heel dankbaar, maar toch voelde het raar en definitief'

De weken na de terugplaatsingen van de embryo zaten vol dubbele gevoelens. Enerzijds was er nog wel een verlangen naar een derde kindje, anderzijds hoopte ik dat er geen zwangerschap volgde (al mocht ik dat niet denken van mezelf). Na de laatste terugplaatsing, die evenals de eerste en tweede, ook mislukte, werd dat dubbele gevoel nog sterker. ‘Dit was het dus,’ dacht ik. Het was net alsof er een cirkel om ons gezin van vier personen was getrokken en deze nu gesloten werd. Hoe dankbaar ik ook was voor wat er binnen die cirkel stond, het voelde toch raar en definitief.

Vertrouwen op God

Inmiddels is er enige tijd voorbijgegaan en kan ik in rust terugkijken. Toen in het begin van ons huwelijk het zwanger raken niet lukte, dacht ik dat het vertrouwen vroeg om met lege handen te staan. Maar de beslissing om alle cryo’s terug te laten plaatsen, was misschien wel een grotere uitdaging in vertrouwen. En ik waardeer enorm wat ik in dit proces heb geleerd: alles voor God openleggen, me te laten kennen in al mijn motieven, zowel de heilige als de minder heilige, en zo stap voor stap verdergaan.”

Tekst: Marianne Grandia

Dit artikel is een verkorte versie van een eerder verschenen artikel in ons magazine (Eva 5, 2018). Meer van dit soort verhalen lezen? Vraag dan hier jouw proefnummer aan!

Lees ook: Moeder van velen... maar wat als je zelf geen kinderen hebt?