Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
15 april 2019 in Hoofd & hart

Alleenstaande moeder Grace is discipel in The Passion

Als alleenstaande moeder zonder dak boven haar hoofd voelde Grace (29) zich ontzettend eenzaam. Dat ze dit jaar als discipel in The Passion de boodschap ‘Je bent niet alleen’ mag helpen verspreiden, had ze nooit durven dromen. Grace: “Ik moet hier van mezelf gewoon heel hard van genieten.”

“Wauw, hoe kan ik dat gevoel onder woorden brengen? Het is een enorme eer,” begint Grace. Ze zit in haar kamer in het vrouwenhuis van het Leger des Heils in Amsterdam, waar ze sinds twee jaar met haar dochtertje woont, samen met nog 11 vrouwen en 5 kindjes. “Toen een medewerker van het Leger des Heils mij apart nam om me iets te vragen, kon ik niet indenken wat het zou zijn. Toen ze zei dat ik mee mocht doen aan The Passion, kon ik even niets meer, behalve heel veel ‘hè?’ en ‘wat?’ uitroepen!”

Ik sta hier gewoon tussen

Grace is zelf een groot fan van The Passion. “Elk jaar ga ik er echt voor zitten. Dat ik nu tussen de BN’ers sta en zelfs mag zingen, had ik nooit durven dromen. Pas toen ik op de repetitiedag kwam en Edwin Jonker, Erik van Tijn en de andere discipelen zag lopen, besefte ik: Wow, ik sta hier gewoon tussen! Ik zei 100.000 keer tegen iedereen hoe leuk ik het vond. Dan ben je echt dat meisje dat niets gewend is, maar ik ga niet doen alsof. Ik moet hier van mezelf gewoon heel hard van genieten.”

(tekst gaat verder onder de banner)

Niet goed genoeg

De eerste keer dat Grace op een podium staat, is tijdens een weerbaarheidstraining. “Ik praat niet graag over mijn jeugd, want die was heel moeilijk. Mijn moeder was gebroken en worstelde met emotionele schade. Ik mocht bij haar in de buurt niet te veel geluid maken en kon niet mezelf zijn. Mijn vader overleed toen ik nog jong was. Ik kende mezelf eigenlijk helemaal niet. Ik was heel stil, geloofde totaal niet in mezelf en voelde me altijd heel eenzaam. Nergens voelde ik mezelf goed genoeg voor. Omdat ik mijn eigen waarde niet kende, begaf ik me tussen mensen die mij ook niet zo waardevol vonden.”

'Ik moest mijn baan zien te behouden, om voor mijn dochter te kunnen zorgen'

Grace wordt gelovig opgevoed. “De mooie verhalen die ik in de kerk hoorde, stonden haaks op mijn thuissituatie. Pas zag ik een oud krantenartikel uit het Leidsch Dagblad, waarin ik als 9-jarig meisje vertel over mijn geloof. Ik zei dat ik de verloren zoon uit de Bijbel niet helemaal snapte; zelf wilde ik helemaal niet weglopen van God. Niet wetend dat ik zelf die verloren zoon zou worden. Op mijn vijftiende liep ik al op straat. Ik woonde steeds tijdelijk in huisjes. Toen mijn dochter net was geboren, kwam ik weer op straat terecht. Ik moest mijn baan zien te behouden, om voor mijn dochter te kunnen blijven zorgen.”  

Het toppunt van eenzaamheid

Als ze in een opvang terechtkomt waar geen ruimte is voor haar dochtertje, worden de twee uit elkaar gehaald. In die periode gaat Grace nog verder achteruit. “Ik voelde de allergrootste pijn die ik ooit heb ervaren. In zo’n situatie is het heel moeilijk om te blijven geloven dat je iemand voorstelt. Ik vond mezelf totaal mislukt. Dat was voor mij het toppunt van eenzaamheid. Er is een verschil tussen alleen zijn en eenzaam zijn. Eenzaamheid is funest. Het is een gebrek aan mensen die bemoedigende woorden uitspreken. Een gebrek aan iemand die je opvangt en knuffels geeft. Ik was de regie over mijn leven helemaal kwijt en besefte ineens: die regie moet ik teruggeven aan de regisseur. Ik besloot dat ik niet meer eenzaam wilde zijn en greep Gods hand vast. Dat veranderde niet ineens mijn situatie, maar ik voelde wel ontzettend veel liefde.”

(tekst gaat verder onder de banner)

Uiteindelijk komt Grace bij het Leger des Heils terecht. “Daar kreeg ik weer knuffels en bemoedigende woorden. Ik leerde tijdens een weerbaarheidstraining dat als ik mijn grenzen wilde leren aangeven, ik eerst mijn eigen waarde moest kennen. Ik vond het heel moeilijk om te benoemen waar ik goed in was. Wel wist ik dat ik blij werd van muziek, dus stelde iemand voor om mee te doen aan het open podium van het Leger des Heils. Ik was bang voor meningen van anderen. Daarom vond ik het zo eng dat ik er misselijk van was, maar het ging goed en ik kreeg applaus. Ik was zo trots op mezelf dat ik iets had gedaan wat ik nooit zou durven. Ik kwam bij de band van het Leger des Heils terecht en zong op podia door heel Nederland. Op een dag mocht ik zelfs optreden voor de koning!”

Grenzeloos dromen

Langzaam maar zeker leert Grace van zichzelf te houden. “Als God mij geschapen heeft, dan vond hij me om welke reden dan ook de moeite waard om te maken. Wie ben ik om zijn creatie niet mooi te vinden en niet lief te hebben? Als Hij van mij houdt, mag ik ook van mezelf houden. In het wereldje van The Passion ben ik eigenlijk een nobody: ik ben geen artiest, geen presentator, geen BN’er. Het is voor mij een dikke knipoog van God, een vet groot cadeau, dat ik mee mag doen. Alsof God wil zeggen: ‘Dit had je niet gedacht, he? The sky is the limit!’ God laat me zien dat ik grenzeloos mag dromen.”

Vriendin van mezelf

“Misschien denken sommige mensen: je zit nog steeds in de vrouwenopvang, wat heb je bereikt? Inderdaad, ik heb nog steeds hulp nodig. Maar ik heb bereikt dat ik eenzaamheid heb overwonnen. Ik houd van mezelf. Nu kan ik alleen in mijn kamer zitten en me toch niet eenzaam voelen, omdat ik een goede vriendin van mezelf ben geworden. Ik ben vrij. Meer heb ik niet nodig. In de toekomst hoop ik als ervaringsdeskundige anderen te helpen om zichzelf te durven laten zien. Het thema van The Passion is dit jaar: ‘Je bent niet alleen’. Dat vind ik zo mooi: voor mij komt alles nu samen.”

Grace is te zien tijdens The Passion 2019 in Dordrecht, op donderdag 18 april om 20.30 uur op NPO1. https://www.thepassion.nl/

 

BEELD: EO / WILLEM JAN DE BRUIN