Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
gestrest op vakantie
9 juli 2019 in Uit & thuis

Column: prikkelmijder op vakantie

Hanneke houdt van nieuwe dingen, maar toch ook niet. En dat is op vakantie best lastig. Hoeveel nachtjes nog tot haar eigen bed?

Ergens in mijn archieven, weggestopt in een doos op zolder, ligt een ingelijst certificaat dat herinnert aan mijn eerste parachutesprong. Tevens mijn laatste overigens. Gek genoeg is parachutespringen nogal duur (je zou verwachten dat je ervoor betaald krijgt), dus een tweede sprong zat er niet echt in. Op dat moment (ik was zestien), was ik anders zonder de geringste twijfel opnieuw uit een vliegtuig gesprongen als ik de kans had gehad.

Toen ik nog wat jonger was klom ik in de hoogste bomen, genoot ik het meest van het strand bij windkracht 10 en bleef ik bij voorkeur drie rondjes achter elkaar in de achtbaan zitten. Gevaar stond niet in mijn woordenboek.

Ik steigerde bij het idee weggehaald te worden uit mijn geboortedorp

Ik heb het over hetzelfde meisje dat ontroostbaar huilde toen haar ouders ergens in het begin van haar tienertijd opperden om naar de andere kant van Nederland te verhuizen. Weg van alles wat vertrouwd was. Het idee alleen al liet alle aanwezige traanreservoirs rijkelijk overstromen. Ik steigerde bij het idee weggehaald te worden uit mijn geboortedorp. Ik vermoed vaag dat het niet om die reden was, maar de verhuizing ging niet door en inmiddels ben ik uit eigen beweging al bijna 12 jaar uit mijn geboortedorp weg en drie woonplaatsen verder.

De lust tot parachutespringen is mij sinds het baren van mijn kroost enigszins vergaan en de klimboom uit mijn kindertijd lijkt ook ineens meters hoger en vele malen gevaarlijker. Toch blijf ik van uitdagingen en gekkigheid houden. Van verrassingen, verkleedpartijen, creatieve acties. Ik ontdek graag nieuwe dingen en de schoonheid van andere plekken.

Maar verandering is nog altijd niet bepaald mijn hobby.

Het is een vreemde tegenstelling in mij. Ik ben gek op uitdagingen en speciale dingen, ik houd enorm van nieuwe en frisse dingen, maar tegelijk ben ik doodsbang voor het onbekende, voor het proces, de verandering zelf.

Ik ben thrillseeker en prikkelmijder in één.

Psychologisch gezien het meest interessante onderdeel van het jaar is daarom de zomervakantie. En dan met name het onderdeel ‘op vakantie gaan’.

Manlief en ik maken enthousiast plannen en boeken vol overtuiging een vakantie, maar terwijl ik een paar maanden later de lievelingsonesie van zoon 1 in een tas prop en de knuffels van zoon 2 bij elkaar zoek, geassisteerd door dochterlief die alles met evenveel liefde en toewijding weer uitpakt, denk ik al: waarom doen we onszelf dit ieder jaar weer aan?

Hebben we wel toiletpapier mee?

Eenmaal op de bestemming ben ik alles kwijt. Waar zijn de luiers die ik zo zorgvuldig bovenop had gelegd, dacht ik? Waar is de tas met speelgoed om het nageslacht te vermaken tijdens het inrichten van ons vakantieverblijf? Waarom ligt mijn toilettas niet waar ik dacht dat hij lag? Hebben we wel toiletpapier mee?

’s Nachts lig ik wakker, te moe om te slapen en luister naar alle rare geluiden die horen bij een andere omgeving. Na een nacht of vier ben ik daar min of meer aan gewend, maar tegen die tijd begin ik thuis te missen. Terwijl ik overdag geniet van de rust, spelende kinderen en de natuur, tel ik de nachten af tot mijn eigen bed.

Ik snap weer eens weinig van mijzelf. Kan ik, mag ik op vakantie, zit ik de helft van de tijd alsnog naar thuis te verlangen.

Met mijn tenen in het zand, een boek op schoot en nog zes nachtjes tot mijn eigen bed gluur ik naar manlief, die nergens beter bij gedijt dan bij nieuwigheid, ik zie hem glimmen van vakantiepret en met iedere cel genieten van alles wat er in de wereld te ontdekken valt. Een blik dan nog op ons nageslacht dat zich op onnavolgbare wijze de hele middag vermaakt met wat water, zand, een emmer en een schep en ik weet weer waarom ik dit allemaal jaarlijks doorsta. Liefde kent nu eenmaal geen grenzen.

Ruzie in de tent: wat als de kids elkaar in de haren vliegen op de camping? Lees hier 3 hemelse tips.