Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
4 april 2019 in Lijf & leven

Column: 'Volgens haar ben ik nooit goed genoeg'

Hanneke heeft een afspraak met iemand van wie ze weet dat ze altijd kritiek heeft. Zo'n vrouw die altijd wel wat aan te merken heeft. Dit keer barst de bom.

Hoewel ik al aan de late kant ben, trek ik traag mijn schoenen aan. Lusteloos strik ik mijn veters. Met een zucht pak ik mijn jas van de kapstok, trek hem aan, doe de rits dicht. Ik kan er niet onderuit, dus ik ga toch maar. De bijpassende druilerige regen in. Voor deze ene keer ben ik blij dat mijn fiets tegenspartelt bij het verlaten van de schuur. Nog even uitstel van executie. Met het zweet in mijn handen en een zwaar hart draai ik de krakende trappers van mijn brakke fiets moeizaam rond.

Intussen maalt het bezoek dat ik ga brengen bij voorbaat al door mijn hoofd:
Waar richt haar kritiek zich dit keer op?
Wat zal ze dit keer voor ongerechtigheden bij mij aantreffen met haar scherpe blik?
Zal het dit keer genoeg zijn, zal ik voldoende mijn best gedaan hebben?
Kan ik nu dan eindelijk hopen op een tevreden glans in haar ogen?

Ik weet het niet. De resultaten uit het verleden bieden maar bar weinig hoop voor de toekomst. Alle dagelijkse inspanningen, alle moeite, alle tijd die ik eraan besteedde om haar gunstig te stemmen, ze bleken de vorige keer niet voldoende. Ondanks alles vond ze ook toen nog iets om mij op aan te spreken. Iets dat beter moest. Dat haar goedkeuring niet weg kon dragen.

En ik weet het. Ik voel het aan mijn samengeknepen billen: ook nu zal het niet genoeg zijn.

Ook nu zal ze mij weer confronteren met mijn onvolmaaktheid. Mijn diep en intens verlangde volmaaktheid wordt door deze vrouw zonder enige vorm van genade tot niet bestaand verklaard. Hoezeer ik ook mijn best doe, in hoeveel bochten ik mij ook wring, deze vrouw is nooit tevreden.

Voor ik het weet, barst ik in tranen uit, voor haar neus

Wat verlang ik ernaar dat ze naar mij kijkt en zegt dat ik het goed gedaan heb. Dat ze niets nadeligs heeft kunnen vinden. Dat ik op de goede weg zit zo, lekker bezig ben, mooi zo door moet gaan.

Maar ze zegt het niet. Integendeel.

En voordat ik het weet, barst ik daar, voor haar neus, in tranen uit. Gevoed door een stevige dosis toevallig passerende menstruatiehormonen en een diepe teleurstelling in mijn eigen kunnen, kan ik mij niet langer inhouden. Vanbinnen raast het en als het daar maar hard genoeg raast, doet het vanbuiten vanzelf mee. "Het is gewoon echt nooit goed genoeg!," klaag ik. "Ik had zo mijn best gedaan, en toch ben je nu nog steeds niet tevreden," snif ik in een haastig aangedragen tissue.

Verkeerde ogen

Heel mijn verlangen naar goedkeuring komt er als een plotselinge vloedgolf uit.
Dom mens dat ik ben.
Ik zocht een milde blik. Een waar tevredenheid en waardering in doorblonk.
Maar ik keek in de verkeerde ogen.
Ik moest in de ogen van die Ander hebben. Die ogen die vol mildheid en goedheid naar mij kijken. Op die ogen moet ik mij richten.
De volgende keer laat ik haar mooi kletsen. Mij krijgt ze niet meer in tranen met haar kritiek.
De volgende keer fiets ik dapper en zonder getreuzel naar haar toe. Ik vrees haar blik niet meer.

Tot gauw, mevrouw de mondhygiënist!

Waar leeg je je volle hoofd als iemand zijn hart bij jou heeft gelucht? Lees hier nog een column van Hanneke.