Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
rolstoel
28 april 2019 in Lijf & leven

‘Ik kon met mijn rolstoel vrijwel geen winkel binnen’

Sjanine is 33 jaar en geboren met spina bifida, een open rug. Gedurende haar schoolperiode kon ze nog lopen, maar sinds een paar jaar is ze afhankelijk van een rolstoel. Sjanine merkt dat elke levensfase weer andere problemen met zich meebrengt. “Mijn werkplek zit op de eerste verdieping van het gebouw en er is geen lift…”

“Ik zie vriendinnen trouwen, kindjes krijgen; dat is allemaal niet zo vanzelfsprekend voor mij. Ik moet dus heel goed kijken hoe ik mijn vriendschappen kan onderhouden als we zulke verschillende levensstijlen hebben. Ook dat zijn dingen waar ik rekening mee moet houden.

Anders behandeld

Wat ik altijd heel vervelend heb gevonden, is dat mensen zo naar me kunnen staren of me anders behandelen. Maar als ik heel reëel ben, doe ik dat zelf ook wanneer ik iemand op straat tegenkom die er net wat anders uit ziet dan ‘normaal’. Het hoeft dus niet iets negatiefs te zijn. Als ik er wel last van blijf houden dat ik anders behandeld word, is het aan mij om dat aan te geven. Ik heb het volledig zelf in de hand. Zo probeer ik ook meer verbinding te krijgen tussen mij en de ander.

'Mijn werkplek is boven en er is geen lift in het gebouw'

Het is in Nederland niet altijd makkelijk om je in een rolstoel te verplaatsen. Een paar maanden geleden ging ik een weekend weg naar een klein dorpje in Zeeland. Ik kon vrijwel geen enkele winkel binnengaan. De oude stenen en architectuur van zo’n dorpje zijn natuurlijk prachtig, maar die weerhouden mij ervan om dingen te doen die mensen zonder rolstoel kunnen doen zonder erbij na te denken. Dat kan ik heel lastige momenten vinden.

Arbeidsongeschikt

Andere dingen zijn wél goed geregeld. Er wordt steeds meer op de toegankelijkheid gelet. Een tijdje terug moest ik naar de opticien en de mensen van de winkel zaten zelf niet in een rolstoel, maar een aantal familieleden van hen wel. Dus hebben ze de winkel helemaal rolstoeltoegankelijk gemaakt. Ze hoeven het niet te doen, maar toch hebben ze ervoor gezorgd. Dat kan ik enorm waarderen.

Ik had een baan in het onderwijs, maar na zeven jaar werd ik arbeidsongeschikt verklaard. Vijf jaar geleden ben ik begonnen met mijn opleiding maatschappelijk werk en dienstverlening. Inmiddels ben ik voor tien uur in de week werkzaam als GGZ-agoog in een GGZ-instelling. Mijn werkplek is echter boven en er is geen lift in het gebouw.

(tekst gaat verder onder de banner)

Wat ik dan dus elke keer doe, is mezelf optrekken aan de leuning. Ik kan met moeite nog traplopen, maar dan gebruik ik meer mijn armen dan mijn benen. Nu staat er boven een tijdelijke rolstoel, zodat niet iemand steeds die stoel naar boven hoeft te slepen. Als ik dan uiteindelijk op mijn plek zit, is even simpel een kop koffie halen al een hele uitdaging. Ik vraag iemand anders om hem voor me te halen, of ik wil niet lastig zijn en laat het maar zitten.

Vliegtuig

Qua reizen is het Openbaar Vervoer al steeds beter geworden. Bussen hebben een lagere instap, waardoor het makkelijker is om in te stappen, bijvoorbeeld. Maar de fijnste manier voor mij om te reizen met een rolstoel, is toch het vliegtuig. Niet heel milieubewust, maar je wordt gewoon geholpen vanaf de aankomsthal tot je op je plek in het vliegtuig zit. Het is ontzettend goed geregeld, heel fijn.

'Ik had het idee dat ik niet boos mocht zijn'

Ik ben een tijdje boos geweest op God om mijn lichamelijke beperkingen en het ‘anders zijn’. Ik had het idee dat ik dat niet mocht zijn, maar ik was het wél, dus ik wist niet goed hoe ik daarmee moest omgaan. In die periode ben ik erg depressief geweest. Een dominee zei toen tegen me: ‘Ga de Bijbel eens goed lezen en kijk hoeveel mensen er depressief waren.’ Dat heeft me ruimte gegeven om boos te mogen zijn, om te rouwen. Zo voelt het namelijk ook echt voor me, als een rouwproces.

Troost

De Paasperiode die we net hebben gehad, heeft altijd extra betekenis voor me. Jezus is aan het kruis gestorven voor mij, daar voel ik me ontzettend verbonden door. Het geeft een groot stuk troost. Soms lijkt God wat ver weg, zou ik een arm om me heen willen hebben van Hem, maar dat overkomt iedereen. Of je nou een handicap hebt of niet.”

Hoe ziet Europa eruit door de ogen van mensen met een lichamelijke handicap? Daar komen we achter in Rolstoel Roadmovie. Deze EO-serie is te zien op woendag 15, 22 en 29 mei 2019 om 20.25 uur op NPO 2.

Headerfoto: Puur & Uniek Fotografie

Is de kerk rolstoelvriendelijk genoeg? Lees daarover deze column.