Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
24 april 2019 in Lijf & leven

‘Ik wil een saai leven’

Als Ingeborg (51) na de geboorte van haar twee kinderen ontdekt dat ze Asperger heeft, voelt dat bevrijdend. Het is nog maar het begin van een lange, eenzame omweg. “Ik heb geleerd dat ik saaie dagen nodig heb om mezelf gelukkig te voelen.”

Ingeborgs’ jongste zoon is 2,5 jaar als hij de diagnose klassiek autisme krijgt. Van zijn verstandelijke beperking weten Ingeborg en haar man op dat moment nog niets. “Ik wist niet goed wat autisme inhield, dus ben ik dat gaan uitpluizen. Ik herkende me in wat ik las en maakte een afspraak bij de GGZ. Ik bleek zelf Asperger te hebben. Mijn hele leven liep ik al vast in dingen; nu viel alles op z’n plek. Toch bleef ik doorgaan met werken. Ik stond nou eenmaal in de overlevingsstand.”

‘U lost het maar op'

Totdat de combinatie van haar eigen diagnose, haar complexe gezin en haar baan in 2011 te veel wordt voor Ingeborg. “Ik kreeg een burn-out. Ik kon niet verder. Toen ik op de fiets zat, riep ik tegen God: ‘Of ik fiets hier het water in, of u lost het maar op in mijn leven.’ Mijn hele leven heb ik geloofd, maar dit was de eerste keer dat ik me echt overgaf aan God. Ik ervoer een soort rust. Ik was zo blij met de gesprekken met professionals. Eindelijk kon ik praten over dingen waar ik 44 jaar lang niet over had gesproken. Over dat ik werd gepest op school, omdat ik anders was, bijvoorbeeld. En over het feit dat ik er altijd buiten stond.”

Nog steeds maakt Ingeborg moeilijk contact. “Mensen snappen me vaak niet, omdat ik een andere uitingsvorm heb, zowel face-to-face als via social media. Ik raak overprikkeld als er te veel op mijn bordje komt. Dan overzie ik het niet meer. Vroeger belde ik op zo’n moment in paniek mijn hele adresboekje af en hing ik mezelf als molensteen om de nek van anderen heen. Mijn man vindt het lastiger om met mij om te gaan dan met mijn zoon. Hij heeft thuis ontzettend veel opgepakt. Zonder hem had ik het nooit volgehouden. Mijn oudste zoon houdt mij vaak een spiegel voor, door me na te doen. Van hem kan ik het hebben.”

Claimen

“Veel vriendinnen heb ik niet. Hart tot hart ontmoetingen zijn schaars voor mij. Ook in de kerk heb ik niet veel persoonlijke contacten. Dat doet soms pijn en voelt eenzaam. In het verleden drong ik mezelf vaak op aan anderen. Dat claimen probeer ik mezelf af te leren. Bloggen is nu mijn uitlaatklep. Er zijn mensen die mijn blogs trouw lezen, maar ook hierin snappen veel mensen mij niet.”

In gesprekken met professionals ontdekt Ingeborg patronen waar ze al die tijd blind voor was. “Het was alsof mijn ogen opengingen. Mijn hele leven probeerde ik mensen te pleasen. Omdat ik me aanpaste om het andere mensen naar de zin te maken, verloor ik mezelf. Als je je aanpast, kun je geen echt contact maken met mensen. Het was alsof ik een jas had aangetrokken. Wie ik zelf was, moest ik opnieuw ontdekken. Ik dacht dat mijn burn-out het keerpunt was in mijn leven. Zo van: ik ben bevrijd, nu ben ik er. Maar het kost tijd om te breken met oude patronen en oude pijn. Ik moest – net als het volk Israël na de bevrijding van de farao – een flinke omweg maken.”

'Vroeger was ik veel bezig met gebedsgenezing, voor mezelf en mijn zoon'

Ingeborg is nog steeds onderweg. “Op een gegeven moment ben je uitbehandeld, dan moet je het zelf weer gaan doen. Autisme blijft je leven lang; mensen zijn kort geïnteresseerd en gaan daarna weer over tot de orde van de dag. Vroeger was ik veel bezig met gebedsgenezing, voor mezelf en voor mijn zoon – die nu in een instelling woont –  maar dat heb ik losgelaten. Er zijn weleens momenten dat ik terugverlang naar de vleespotten van Egypte. Dat ik denk: was ik maar niet zo open geweest. Zo zwaar kan de omweg zijn.”

Gelukkig zijn er af en toe oases. “Als ik een dag niet overprikkeld ben geweest, voelt dat als een oase. Een lekkere, saaie dag is goed voor mij. Aan de ene kant is dat eenzaam, zo’n dag met zo min mogelijk contacten en prikkels. Maar het maakt dat ik me niet continu sociaal hoef aan te passen en alles in mijn eigen tempo op mijn eigen manier kan doen. Ik heb geleerd dat ik een saai leven nodig heb om mezelf gelukkig te voelen.”

Eenzame omweg

Vroeger was ik het muurbloempje dat zich overal aan aanpaste, continu vastliep en stug door bleef gaan. Dat ik mijn verhaal nu zo open vertel, is een wonder. Mij aanpassen doe ik niet meer, ook al betekent dat nu dat ik een eenzame omweg loop. Ik houd hoop, omdat ik weet dat er ooit een overwinning komt. Of dat nou in dit leven is of in het leven hierna: dat weet God alleen. Het volk Israël liep 40 jaar door de woestijn, dus misschien dool ik wel rond tot mijn 84e. Het is een enorme les in geduld.”

Lees ook dit interview over moederen met autisme: "Ik ging zelf in therapie."

 

Lees Ingeborgs blogs hier.