Eva Logo
diabetes
5 april 2019 in Lijf & leven

Marina heeft diabetes type 2

Marina Lobelle (55) is vermoeid, moet vaak naar het toilet en ziet steeds slechter. Na verschillende onderzoeken in het ziekenhuis hoort ze dat ze diabetes type 2 heeft; haar lichaam maakt te weinig insuline aan, waardoor er geen suikers meer uit het bloed gehaald worden.

“De internist vertelde me dat ik diabetes heb. Op dat moment drong het nog niet tot me door. Johan, mijn verloofde, was erbij en vertelde me later dat ik erg apathisch was. Ik wist niet goed wat me overkwam. Hij pakte toen mijn hand vast en zei: ‘Het komt wel goed, schatje.’ In het ziekenhuis was ik erg moe, had veel dorst en droge lippen. Mijn bloedsuikerspiegel was op dat moment extreem hoog. Ik moest drie dagen in het ziekenhuis blijven voor observatie.

Flauwvallen

In het begin kon ik niet geloven dat ik diabetes had en dacht ik dat het de uitslag was van iemand anders. Daarnaast maakte de ziekenhuisopname veel indruk, ik lag daar alleen zonder Johan of mijn kinderen. Het voelde als een boze droom; als ik wakker zou worden, dan zou ik in mijn eigen bed liggen. Dat gebeurde niet. Voortaan moest ik gaan letten op wat ik eet, tabletten slikken en bloedprikken om ervoor te zorgen dat mijn bloedsuikerspiegel niet te hoog of te laag is. Dan zou ik bijvoorbeeld kunnen flauwvallen.

Moestuin

Gelukkig heb ik tot op heden niet veel last van schommelingen. Ik weet dat ik van de diabetes af kan komen door mijn leefwijze te veranderen en dat wil ik ook graag. Ik wil niets liever dan gezond leven, maar dat is niet makkelijk. Zo vind ik het bijvoorbeeld lastig wanneer mensen op mijn werk aan het snoepen zijn. Het is dan verleidelijk om mee te eten. Terwijl ik weet dat het belangrijk is dat ik goed let op wat ik eet en veel beweeg. Sinds kort zit ik op een wandelvereniging. De eerste keer was het erg gezellig en hebben we in totaal drie kilometer gelopen. Het is goed om een beetje af te vallen. Ik probeer me aan een dieet te houden. Zo kopen Johan en ik veel groente en fruit en legde Johan een moestuin aan. Nu kunnen wij elk jaar goedkope en biologische groente en fruit eten. Johan kookt graag, hij is kok geweest, en kan gezond koken. Dat is fijn!

Steun

Naast suikerziekte heb ik ook reumatische aandoeningen in mijn ruggenwervel, schouder, arm en heup. Daarnaast heb ik artrose in mijn heupen en twee protheses. Het valt niet mee. Wanneer mensen zeggen dat ik ermee moet leren leven, vind ik dat pure dooddoenerij. Alsof het tussen mijn oren zit en ik me aanstel. Soms stuit ik daarin op onbegrip.

'Sommige mensen vertellen me wat ik wel en niet mag eten'

Wel merk ik dat mijn vrienden en collega’s met mij meeleven. In het begin kreeg ik veel appjes en kaartjes, dat was hartstikke lief. Johan zorgt ook goed voor me. Hij heeft heel veel steun en liefde in zich. Afgelopen Valentijnsdag heb ik hem als dank een doos chocolade gegeven, ook al mag ik daar zelf natuurlijk niet van eten. Aan de andere kant zijn er ook mensen die me soms erg kunnen betuttelen. Zij gaan mij dan vertellen wat ik wel en niet mag eten. Vrienden of collega’s die daarmee denken dat ze me helpen, maar me daarmee het gevoel geven dat ik hun patiënt ben. Dat wil ik niet. Mijn diëtist vertelt mij wat ik wel en niet mag hebben, dat hoeven anderen niet voor mij te beslissen.

Geloof

In het geloof vind ik ook troost. Al voelde mijn ziekte in het begin als een straf van God. In mijn kerkgemeente werd met me meegeleefd en werd mij vertelt dat wel meer mensen last hebben van diabetes. Dat was wel een schrale troost. In de Bijbel staat niets over diabetes, maar wel over ziektes. Jezus is gestorven voor onze zonde, maar ook voor de ziekten en alle andere ellende in de wereld. Wat bij mensen onmogelijk is, is bij God mogelijk. Zeker nu we weer richting Pasen gaan, vind ik het mooi om hierbij stil te staan. Ik vraag aan de Here of ik hierin gesteund mag worden door de Heilige Geest.

‘God maakt vrij, suikervrij’

Mijn tante vertelde mij dat diabetes veel voorkomt aan de kant van mijn vader. Er zijn veel familieleden van mij overleden aan hart- en vaatziekten en aan diabetes. Mijn tante wilde me hiermee niet bang maken, maar ze maakte zich meteen zorgen. Zelf dacht ik: ik ben 55 en ik kan er wel honderd mee worden. Het voelde voor mij een beetje als paniek om niks. Ik zei ook: ‘Ik leef nog steeds, hoor.’

Mijn diëtiste is zeer tevreden over mijn vooruitgang. Inmiddels ben ik drie kilo afgevallen en mag ik minder bloed prikken, maar moet ik nog wel steeds tabletten slikken. Het leven gaat natuurlijk gewoon verder. Ik ben nog steeds dezelfde persoon. Ik werk nog steeds in de wasserij, oefen mijn hobby’s uit zoals tekenen en een beetje schrijven. Zo schrijf ik ook in twee dagboeken. Mijn ene dagboek heet: 'Verdien genade, dan een pak suiker’ en mijn tweede dagboek heet: ‘God maakt suikervrij’. Dat is van dat Opwekkingslied, ik maak er dan van: ‘God maakt vrij, suikervrij.’’

 

Nog een ziekte die soms toch onbegrip leidt: migraine. Lees hier een artikel over dit onderwerp. "Veel migrainepatiënten voeren jarenlang een eenzame strijd tegen hun hoofdpijnaanvallen."