Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
Annie Boevé anorexia
8 mei 2019 in Lijf & leven

Annies dochter had anorexia: 'Ik kreeg dat eten er echt niet in'

De dochter van Annie stond drie keer per dag op de weegschaal, at steeds minder, raakte kilo na kilo kwijt en kwam zelfs in het ziekenhuis terecht. Wat doe je als je kind anorexia heeft? Annie (51): “Ik heb het uitgeschreeuwd naar God. Ik dacht niet: ‘Het komt goed’, maar wel: ‘God is erbij, wat er ook gebeurt’.”

“Het begon met een verslaving aan de weegschaal. Soms stond mijn jongste dochter (nu 22) er wel drie keer per dag op. Dat hielp natuurlijk geen biet, maar het werd een obsessie voor haar. Ze had net een jaar op kamers in Zwolle gewoond en woonde nu weer thuis. Het was een zwaar jaar voor haar geweest. Mijn dochter is een vrolijke meid, maar ook heel gevoelig en perfectionistisch. Ze pikt veel signalen op van anderen en trekt het zich snel aan. Door haar dyslexie was havo-vwo te hoog gegrepen voor haar. Ze wilde het allemaal zo goed doen, dat ze op haar veertiende al een burn-out had en een stapje terug moest doen naar vmbo-tl. Heel moeilijk voor iemand met perfectionisme.

‘Ook al zei ik dat God haar nog steeds mooi vond, het kwam niet binnen’

Het ontbijt overslaan, steeds minder eten, steeds meer afvallen: dat was iets wat haar wél perfect lukte en waar ze wél controle over had. Ze wist precies hoeveel calorieën in elk product zaten. Vanaf de zomer van 2015 begon ze steeds meer kilo’s kwijt te raken. Wat we ook zeiden of probeerden; het werkte niet. Haar zelfbeeld was zo negatief en ze dacht dat zelfs God haar niks zou vinden. Ook al zei ik dat God haar nog steeds mooi vond, het kwam niet binnen. Het zat in haar hoofd.

Toen ze een keer naar stage moest, maar ze zo moe en overstuur was dat het haar niet lukte, ben ik naar de gang gelopen en bad ik: ‘Wat moet ik nu?’ Ik voelde me zo machteloos. Ik kreeg dat eten er echt niet in en zag mijn dochter steeds verder wegzakken. God maakte me duidelijk: ‘Ik houd haar wel vast, maar ze zakt nog dieper’.”

(lees verder onder de banner)

“Toen haar menstruatie stopte, gingen bij mij alle alarmbellen af. In oktober verwees de huisarts haar door naar een kliniek en kwam ze op een wachtlijst te staan. Toen ze eindelijk aan de beurt was voor de intake, was ze al zo verzwakt, dat ze net na Kerst in het ziekenhuis werd opgenomen. Ze had zwaar ondergewicht. Ze wilde niet dat we aan anderen vertelden over haar anorexia. Haar twee oudere zussen wisten ervan, maar verder niemand. Toen ze in het ziekenhuis terechtkwam, zei ik tegen haar: ‘Ik moet nu iemand benaderen, want ik heb gebed nodig’.

Ik heb het uitgeschreeuwd naar God, ik kon het niet meer alleen. We spraken erover met de dominee en zochten gebedsmaatjes. Ik zat in een appgroepje met twee vrouwen uit de kerk, mijn man met twee mannen. Het was heerlijk om mijn hart te kunnen luchten en concrete gebedspunten te noemen. Ik heb me in die periode heel dichtbij God gevoeld. ‘Vraag God wat u nodig hebt en dank hem in al uw gebeden, dan zal de vrede van God, die alle verstand te boven gaat, uw hart en gedachten in Christus Jezus bewaren’, staat er in Filippenzen. Die vrede heb ik echt gevoeld. Het was niet dat ik dacht: Het komt goed, maar wel: God is erbij, wat er ook gebeurt.”

Te veel calorieën verbranden

“In het ziekenhuis kreeg ze de keuze: of zelf eten, of sondevoeding. Ze koos voor het eerste. Met pijn en moeite werkte ze iets naar binnen. Toen ze na een week iets was aangesterkt, mocht ze naar huis. Ze kreeg medicatie tegen depressie en een eetlijst waaraan ze zich moest houden. Ook kregen we een rolstoel mee, omdat ze niet te veel mocht bewegen, anders zou ze te veel calorieën verbranden. Dat vond ze vreselijk.

Gelukkig kreeg ze heel goede hulp van een psycholoog en diëtiste in een instelling bij ons in de buurt. Ik bracht haar altijd en voordat we gingen, baden we samen om wijsheid voor haar behandelaren. Ik geloof dat God door hen heen werkte. Het eten ging met pieken en dalen: soms at ze makkelijk, dan vond ze het weer lastig om te eten. In juni zat ze weer op een gezond gewicht en na de zomer werd ze weer ongesteld.

‘We moesten haar de hele tijd in de gaten houden’

Met het eten ging het goed, maar langzaamaan werd ze depressiever. Ze durfde nergens meer heen en vroeg soms of ik alle scherpe dingen wilde weghalen, zodat ze daar niet naar kon grijpen. Na aandringen bij de psychiater mocht haar medicatie omhoog. Weer hadden we een moeilijke Kerst. Ze kon niet alleen zijn en we moesten haar de hele tijd in de gaten houden. Achteraf denk ik dat ze als kind al depressieve gevoelens heeft gehad, door een bepaald stofje in haar hersenen. Ik denk ook dat een depressie haar in de richting van anorexia heeft geduwd.”

Rouwen

“Na die twee zware jaren, toen het weer beter ging met mijn dochter, ben ik met Compassion op reis gegaan naar Indonesië, om mijn sponsorkindje op te zoeken. Ik wilde gewoon even helemaal alleen zijn. Mijn man nam vrij om er voor onze dochter te zin. Pas daar kwam de verwerking. Natuurlijk had ik tussendoor uitgehuild bij vrienden, maar ik wilde er zo graag zijn voor mijn kind, waardoor ik geen tijd had om zelf te rouwen en te verwerken. Op een avond, na een gebedswandeling, brak ik. Ik moest ontzettend huilen, vooral omdat mijn dochter al die tijd niet meer aan het avondmaal ging. Een reisgenoot kwam naar me toe en zei: ‘Waar jij zo veel verdriet van had, dat komt goed en wordt nog veel mooier dan je denkt.’

‘Mijn reisgenoot had gelijk gekregen’

Niet veel later kreeg ik een appje van mijn dochter, waarin stond dat haar therapie was afgerond. Daarna begon ze de opleiding tot gastouder en in augustus 2017 besloot ze om weer aan het avondmaal te gaan. Ik vond het zo mooi! In de kerk heeft ze haar getuigenis gegeven, over God die ver weg leek, maar die haar nooit heeft losgelaten. Vorig jaar ontmoette ze via internet haar vriend en nu zijn ze volop bezig met de voorbereidingen van hun huwelijk. De weegschaal is het huis uit, ze heeft een gezond gewicht en het gaat echt goed met haar. Mijn reisgenoot had gelijk gekregen: het werd allemaal mooier dan ik dacht.”

Patatje of snoepje

“Tegen ouders die iets soortgelijks meemaken, wil ik zeggen: blijf je kind zien buiten de anorexia om. Dat ze niet willen eten is puur psychisch en er zit vaak iets achter. Ik heb geleerd dat je moet opletten wat je tegen kinderen zegt. We leven in een wereld van gezond, gezonder, gezondst. Maar het is niet erg om af en toe een patatje of snoepje te eten. Ieder mens heeft een gewicht dat bij hem of haar past, je hoeft je niet te meten aan een ander. Wat ik ook heb geleerd is dat God erbij is, ongeacht de uitkomst. En hoe dicht je ook bij God leeft, je hebt gebedsmaatjes nodig. Je kan en hoeft het niet alleen te doen.”

Lees hier ook een interview met Ilse, die een eetstoornis had. "Mijn vader zei: 'Maar Ilse, je bént toch ook dik?'"