Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
24 mei 2019 in Geloof

Help, ik ben een Thomas

Gerrianne komt tot de ontdekking dat ze een kei is in het in de grond praten van andermans plannen en dromen. Waar haalt ze dat pessimisme vandaan?

Stralend kijkt ze me aan. Glimmende ogen, een scheef lachje. Ze weet het zeker; God heeft gesproken. 21 jaar is ze. Vol van geloof en vertrouwen. En toen God sprak, luisterde ze en twijfelde niet.

En ik? Mijn alarmbellen rinkelen. Want oh, wat als ze zich vergist. Ik denk aan de momenten in mijn leven dat ik dacht dat God gesproken had, en dingen tóch anders verliepen. Wat als het niet waar is en ze wacht op iets dat niet komen gaat? En dus ga ik op missie. Om haar te bekeren van haar heilloze weg. Op missie om het rotsvaste geloof van een kind van mijn Vader, eigenhandig af te breken.

'God, die niet meer spreekt, we komen tot u om deze waanideeën uit het hoofd van mijn zusje weg te halen'

Met grote woorden, teleurstellende ervaringsverhalen en angstige doemscenario’s schilder ik haar toekomst. Het gevaar van de eindeloze wachtkamer waar het leven aan voorbij gaat. In plaats van naast haar te staan en met haar mee te kijken naar die verre horizon, schilder ik haar het leven met een belofte af als een cel. Langzaam zie ik de lichtjes in haar ogen verdwijnen. Ze verweert zich voorzichtig. Ik praat door en ze wordt steeds stiller. Aan het einde vraag ik om voor haar te mogen bidden. Ze knikt. Stemt toe.

Moderne mens

Terwijl ik mijn hoofd buig vraag ik me af wat ik ga zeggen. ‘God, die niet meer spreekt, we komen tot u om deze waanideeën uit het hoofd van mijn zusje weg te halen. Laat haar zien dat u een zwijgende God bent. Dat u geen wonderen meer doet, niet meer iemand bent die het wachten waard is. Laat haar de ironie van het leven met u zien, dat je altijd verliest wat je hoopt. Heer, dank u wel voor wie u bent. Dat u veranderd bent. Niet meer de God van de Bijbel, maar de God van de moderne mens die het zelf moet regelen’ 

Een uur later, na een maaltijd die stilletjes verloopt, gaat ze naar huis. Bleek snoetje, vermoeide tred. Een droom armer. Gelukkig maar.

Ik ben Sara. Ik ben Petrus. Ik ben de zondaren van de zondvloed

Als ik de deur achter haar dicht trek zit er een knoop in mijn maag. Echt? Was dit dan écht mijn taak voor deze dag? Ik denk aan de verhalen uit de bijbel van mensen die geloofden. Geloofden voor een ark. Voor een zoon na je honderdste. Voor een land aan de overkant van de woestijn. Voor een kind uit een maagd. En voor een Man die de dood versloeg.

Ik denk aan de mensen die hen vertelden hoe dwaas ze waren. En dat ik dat ben.
Ik ben Sara, ik ben Petrus. Ik ben de zondaren voor de zondvloed, ik ben Jakob. De spotter aan het kruis, dat ben ik. Ja, ik ben Thomas, de domste van allemaal.

Schaamrood op mijn kaken

Drie dagen later komt er een berichtje. Dat ze toch wel wat teleurgesteld is en eigenlijk had gehoopt om steun te krijgen. En ik kan niet anders dan haar gelijk geven. Met een knoop in mijn maag vraag ik om vergeving. Aan haar. En ook, snotterend, aan de Vader van alle beloftes. Als Zijn woorden waar worden, zal ik met het schaamrood op mijn kaken juichen om de God van mijn Verlossing. De genade die ik steeds opnieuw niet lijk te kunnen verstrekken, met bakken uit de hemel. Zelfs voor Thomas.
 

Worstel je met geloofstwijfel? Misschien helpen deze tips van Bram Beute je verder.