Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
Job
13 mei 2019 in Geloof

Hoezo en waarom

We lezen Job. Na het avondeten. En we vinden het ingewikkeld. Want Job is een boek waarin de alledaagsheid van onze blije christelijke overtuiging even hardgrondig op de kop gehouden wordt.

Job is rechtvaardig, maar wordt door de duivel beproefd. (’Hoezó?’ vragen de kinderen). En God, die alles in Zijn hand heeft, geeft de satan daarvoor de ruimte. (‘Waaróm?’ vragen de kinderen.)

Goede vrienden

En dan komen Jobs vrienden. Goede vrienden. Samen met Job zwijgen ze zeven dagen en zeven nachten. Wie doet dat nog in deze tijd, zwijgen met zijn vrienden? Ze zeggen goede, christelijke dingen. Als ik maar een klein beetje heiliger was zou ik ze zomaar zelf kunnen zeggen. Vriend Elifaz zegt: ‘Ik zou naar God vragen en aan God zou ik mijn zaak voorleggen’. En Bildad: ‘Wij zijn toch van gisteren en weten niets; want als een schaduw zijn onze dagen op aarde....’ . Maar God rekent het hen zwaar aan. (‘Hoezó?’ Vragen de kinderen, alweer. En ik ook, in mijn hart).  

God antwoordt

En Job doet dan juist weer wat ik niét in mijn hoofd zou halen. Hij is verbolgen. Hij beklimt de berg van de eeuwigheid om oog in oog met de Eeuwige zijn zaak te bepleiten. Las ik niet laatst ergens dat boosheid op God een vorm van geestelijke onvolwassenheid is?  Job is op zijn minst toch zwaar verontwaardigd en vol onbegrip. Er zit passie in de manier waarop hij zijn leven neerlegt voor God. Hij scheurt zijn hart open, en stort alle beweegredenen en emoties ongefilterd voor God uit. En God neem hem serieus. En antwoordt hem.

Job & Kinga

Het probleem van het lijden is voor Job geen abstracte discussie. Hij komt er niet met praten óver. Hij vecht het uit met God. Hij trekt elke lijn uit zijn leven door tot aan de voeten van de Eeuwige en vraagt Hem naar het waaróm. Hij neemt zijn lijden niet voor lief. Hij vecht zich, langs alle dogmatische zekerheden en waarheden heen, een weg terug naar de God op Wie hij vertrouwt.

Job doet me denken aan Kinga Bán. Aan hoe ze steeds weer, zingend, haar weg terugvocht naar haar God.

‘Al maken duizend vragen me bang,

als stamel ik, op zoek naar woorden..

Als tijd alleen mijn pijn niet heelt,

dan nog blijf ik op U vertrouwen (..)

In het donkerst van de nacht

leert U mijn ziel te zingen,

U geeft wonderlijke kracht

en vrede diep vanbinnen.

Ook in mijn verdriet,

vindt mijn lied een weg naar U..’

Als ik de prachtige stem van Kingá hoorde – hoor- , denk ik soms als vanzelf aan engelenkoren. Aan het hemelse Jeruzalem. In gedachten zie ik David op het strand bij de gouden zee zijn harp pakken en de eerste melodielijn tokkelen. Is dat niet Bach daar, naast hem? Job en Jesaja zoeken samen de woorden voor een nieuw lied. En Salomo en Johannes maken met die woorden liedteksten die van elke ‘hoezo’ en ‘waarom’ een nieuw lied weven dat alle aardse onbegrip ontstijgt. En dan zet Kinga in. Zuiverder dan ooit, over alle tijden en plaatsen heen reikt haar stem tot aan die laatste dag. En dan hoor ik de heiligen duizendstemmig invallen en hun hart openscheuren voor hun God. En luister! Hij antwoordt.

Luister het lied hier: