Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
5 juni 2019 in Hoofd & hart

Waar ben jij slaaf van?

Ook mensen in het vrije Westen kunnen slaaf zijn. Je zit ergens in vast en komt er maar niet los van. Dan heb je, net als vroeger in het Bijbelverhaal, een Exodus nodig. Een uittocht uit wat jou gevangen houdt.

Slaaf van je werk 

Werk is belangrijk. Het eerste wat God van mensen vraagt, is niet lekker te luieren in het paradijs, maar dat te ‘bewerken’ en te ‘bewaken’. Je kunt opbloeien van je werk en God ermee dienen, doordat je anderen verder helpt. Ja, vrije tijd doet er ook toe. Maar je werkt toch hopelijk niet alleen om zoveel mogelijk vrije tijd te hebben. Je baan heeft, als het goed is, echt nut en betekenis. En natuurlijk kun je er dan wel eens helemaal in opgaan en iedereen even vergeten.

Wanneer gaat het dan mis? Als je niet meer vrij bent. Kun je echt nog kiezen of je een bepaalde klus wel of niet doet? Is voor iets anders dan werk kiezen – familie, vrienden, kerk, ontspanning – nog een echte optie voor je, of ‘moet’ je werken? Werk doet ertoe, het kan zelfs het belangrijkste in je leven zijn. Maar niet alles. Doe je naaste omgeving en jezelf niet tekort. Zeg eens nee tegen overwerk, een promotie, een extra klus. Zeg eens ja tegen je naasten. En voel hoe vrij je bent.

Slaaf van je bemoeizucht 

Oei, bemoeizucht, dat klinkt niet zo leuk. Natúúrlijk hebben we daar geen last van, toch? Nou… Soms zijn we wel heel erg bezig met kwesties die eigenlijk niet aan ons zijn. We maken ons vreselijk druk over berichten in het nieuws. Hebben een ontzettende mening over andere mensen. Vinden van alles over het gedrag van onze kinderen. Als iedereen maar naar ons zou luisteren!

We zijn bemoeizuchtig omdat we graag zinvol zijn. Maar we zijn ook beperkte mensen en ieder heeft zijn of haar eigen verantwoordelijkheid. Beperk je tot je eigen terrein en laat ieder zijn of haar terrein ‘besturen’. Loslaten, anders gezegd. Er is zoveel dat je niet weet. Er is zoveel dat goed gaat zonder dat jij je ermee bemoeit. Beter zelfs, als je eerlijk bent. God werkt zacht, subtiel en zonder bombarie. En God weet het echt beter dan jij.

Slaaf van je zorgen

Iedereen heeft angsten, het leven is nu eenmaal onzeker en er kunnen nare dingen gebeuren. Zelfs Jezus was doodsbang toen Hij worstelde in Getsemane. Maar het punt is: toen vluchtte Hij niet, Hij deed wat de bedoeling was en ging door. Zo kun je ook ontdekken of je zorgen je gevangen houden: als ze je belemmeren om te doen waarvan je eigenlijk wel weet dat het goed is. 

Vertel eens iets doms over jezelf, een blunder of afgang… Wat een ruimte ontstaat er dan!

Jezus zei dan ook: “Maak je geen zorgen voor morgen, maar zoek eerst het koninkrijk.” Oftewel, doe gewoon wat goed is, al ben je doodsbang. Ga dat ene gesprek aan met die moeilijke vriend(in), buur, collega, kerklid. Neem die ene stap op je werk. Stel die ene lastige vraag aan je partner of kind. Je weet niet wat de uitkomst is. Misschien valt het mee, misschien valt het tegen – maar jij hebt in elk geval het beste gedaan wat je kon bedenken.

Slaaf van je status

We zijn allemaal ergens goed in. En het is belangrijk dat anderen je daarin bevestigen en je complimenten geven. Je hebt zoveel gekregen en je doet je best – dat mag worden gezegd! Ja, dat móét worden gezegd. Kinderen kunnen niet zonder bevestiging, volwassenen evenmin. Via de woorden van mensen horen we iets van Gods liefde.

Het wordt een probleem als dit telkens doorslaggevend wordt in je keuzes. Je kiest dan niet een baan omdat je ervan opbloeit en anderen verder helpt, maar omdat het bewondering oproept. Je doet een klus in je kerk omdat mensen je dan zien. Dat is zo jammer! Geef eens iets zonder dat, zoals Jezus dat zegt, “je linkerhand weet wat je rechterhand doet”. Doe eens iets zónder er later over te vertellen. Vertel eens iets doms over jezelf, een blunder of afgang, en dan natuurlijk niet zodat je weer complimenten krijgt over je openheid… Wat een ruimte ontstaat er dan!

Slaaf van je schuld 

Je herinnert je iets en je maag krimpt ineen. O nee, toen… Toen deed ik zoiets stoms… Schuldgevoelens zijn normaal. En tot op bepaalde hoogte zelfs gezond. Ze getuigen van een realistisch zelfbeeld. Want natúúrlijk heb je dingen verkeerd gedaan. Je bent mens! Mensen die aan het einde van hun leven zeggen: ik zou alles precies hetzelfde doen – die zijn blind voor wat ze anderen tekort hebben gedaan. 

Maar schuldgevoelens kunnen je gevangen houden. De herinneringen ebben dan niet weg, maar je draait telkens dezelfde film af in je hoofd en je komt vast te zitten in je leven. Besef dat God je vergeeft. Hij biedt je vergeving aan. Accepteer dat. Weet het niet beter dan God. Hij vergeeft je! Ja, je hebt fouten gemaakt. Wij allemaal. Maar dat is slechts een onderdeel van je. Er is zoveel prachtigs aan je. Als je vergeving accepteert, kun je zeggen: ja, ik heb domme dingen gedaan, maar ik ben meer dan dat en God houdt totaal van me.

Danielle Strickland trekt in haar boek een aansprekende parallel tussen de slavernij van de Israëlieten en ons hedendaagse leven. Een must-read voor wie dit jaar met ons op weg is naar vrijheid. Ben je nieuwsgierig naar dit boek? Word lid en ontvang een gratis boek! Klik hier. 

Tekst: Reinier Sonneveld

Het volledige artikel verscheen eerder in ons magazine (Eva 4, 2019). Een gratis proefnummer ontvangen? Klik hier!

Lees ook: De vier vrijheidsstappen van Michelle van Dusseldorp