Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
zelfdoding
23 mei 2019 in Lijf & leven

‘Waren wij niet genoeg om voor te blijven leven?’

De vader van Lisanne kiest voor zelfdoding als zij 22 jaar is. ‘Ik geloofde niet dat hij het zou doen.’ Hoe gaat zij om met gevoelens van verdriet, maar ook boosheid om de keuze die haar vader maakte?

Zelfgekozen dood

‘Had je niet beter voor hem kunnen zorgen?’ Die vraag kreeg een vriendin naar haar hoofd geslingerd, direct nadat haar man zichzelf van het leven had beroofd. En nog wel door haar broer, van wie ze juist troost had verwacht. Een beschuldiging die haar dertig jaar na dit drama nog altijd diep raakt en die ervoor zorgde dat de band met haar broer nooit meer dezelfde werd.

Mijn vriendin had in haar ogen alles gedaan om haar depressieve echtgenoot te helpen. Zijn dood leek onvermijdelijk. Natuurlijk had ze zichzelf afgevraagd of ze genoeg had gedaan om het te voorkomen. Sterker nog: die vraag is nooit verdwenen. In plaats van troost bezorgde haar broer haar een schuldgevoel, wat haar verdriet alleen maar groter maakte.
Ook de moeder van Lisanne bleef achter met een schuldvraag. Zij had haar man, de vader van Lisanne, kort voor zijn zelfgekozen dood verlaten. Als dochter worstelde Lisanne van den Brink (28 jaar) met een heel andere vraag.