Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
rouw
1 augustus 2019 in Rouwverwerking

'De tranen komen. In gedachten zit daar mijn lieve pap.'

Leonieke mist haar vader. Tijdens een weekendje weg met haar man voelt ze zich alleen en sluit ze zich af, totdat ze mag herinneren. In deze blog lees je over haar proces van rouw.

Samen

Samen met Simon ga ik dit weekend naar Schiermonnikoog. Er even samen tussenuit, een cadeau verzilveren dat we 2 jaar geleden kregen voor ons 25-jarig huwelijksfeest. Eindelijk zitten we dan samen op de boot naar Het Schier. Ik kijk op de boot om me heen. Allemaal papa’s en mama’s met kleine kinderen. Ik ontmoet geluk, liefde en warmte.

Het is warm en de zon brandt op ons hoofd. Ik kom in mijn eigen wereld en bedenk dat de tijd ons bijna ingehaald heeft. Ik haal herinneringen op. Mijn gedachten dwalen af naar vroeger: samen met papa en mama op vakantie. Ons huwelijk. Met Simon op vakantie. Een aantal jaren later vakantie vieren met de kinderen én opa en oma, mijn papa en mama. En nu weer met z‘n tweeën. Ik wil er samen over praten. Ik wil delen wat ik voel, denk en ervaar, maar ik zie dat hij afwezig is. Hij heeft het warm en kijkt om zich heen, maar niet naar mij. Hij is meer geïnteresseerd in anderen - tenminste dat denk ik. Ik pak mijn boek en lees wat. Ik word verdrietig, maar laat dat niet merken. Ik trek me terug in mezelf en ik heb geen woorden. Ik sluit me af. Het is een wat moeizame dag en het lukt me niet om terug te komen. Ik ben teleurgesteld, verdrietig en voel me alleen. We lopen, zwijgen en eten en drinken wat. We kijken naar stomme programma’s op de televisie, die mij niet interesseren. Ik ga naar bed.

Alleen

Ik word alleen wakker. Simon ligt naast me, maar ik voel nog geen samen. Ik voel me alleen maar alleen. We kleden ons aan en gaan ontbijten. Hij gaat aan een zevenpersoons tafel zitten. Ik kijk om me heen en zie dat er inderdaad geen tweepersoons tafels meer zijn. Ik voel me alleen aan zo’n grote tafel, samen met hem. Dan komt er een meneer, met vrouw en kind aan. Ze willen bij ‘ons’ aan de tafel gaan zitten. Achter ons zit een ander gezin. Er wordt door de vader gezegd dat die plekken aan ‘onze’ tafel bezet zijn. De meneer - met vrouw en kind - begint te mopperen. Hij vindt het geen stijl om zo’n grote tafel bezet te houden. De vader van het gezin begint nog wat uit te leggen en te bemiddelen maar meneer is boos en niet voor rede vatbaar. Meneer de Mopperkont druipt af en zoekt elders een plekje. Meneer de Mopperkont raakt me en mijn gedachten dwalen weer af naar mijn vader.

Mijn lieve pap

Een paar minuten later komen er twee mensen aan. Een mooie, ietwat in zichzelf gekeerde oudere man, met een lichtblauwe trui en grijzend haar, zegt mij gedag. Naast hem een mooie, vriendelijke, oude dame met een stok. Dan komt er een meisje naar ze toe en zegt: ‘Goedemorgen, opa en oma’. Opa en oma kijken wat verward. Kunnen we niet bij elkaar zitten? Blijkbaar niet. De vader aan onze tafel zegt dat ze naast ons mogen zitten. Dan loopt er een grote jongen naar de opa toe en geeft zijn opa een dikke knuffel. Ik kijk en schiet vol. De tranen komen. In gedachten zit daar mijn lieve pap.

Ik zie een andere dochter binnenkomen. Ze begroet liefdevol haar pap en mam. Ik kijk naar Simon, hij snapt er natuurlijk nog niets van. Ik snik en zeg: ‘Papa…’. Ik veeg de tranen weg met mijn servet, maar ze zijn niet meer te houden. Mijn servet is kletsnat. We eten nog wat, ruimen op en lopen terug naar de hotelkamer.

Rouw

In de hotelkamer huil ik en heb verdriet. Ik kijk terug, voel en herinner. Het verleden is niet terug te draaien maar ik kan wel herinneren. De mooie momenten en de moeilijke momenten. De gezinsmomenten, de familiemomenten, de momenten met papa en mama en later met opa en oma.

Ik denk aan de momenten dat ik samen met mama bij mijn zieke pap zat. Ik denk aan de gesprekken waarin we konden herinneren en delen. Ik denk terug aan de ochtenden dat ik papa heb mogen verzorgen. Ik denk aan de woorden die hij sprak toen ik zo verdrietig was: ‘Ach mijn lieve griet’. Ik denk aan het moment dat mijn lieve papa zijn laatste adem uitblies. Aan de laatste dagen dat papa bij ons was, het moment dat we papa met elkaar in de kist legde. Ik denk aan de dankdienst. Aan het moment dat de kist met papa het graf inging.

De gedachten mogen er allemaal zijn. Dit is rouwen. Door de rouw te nemen zoals het komt, kom ik bij mezelf, kom ik bij papa en open ik mezelf weer. Door de tranen heen wordt liefde levend. We delen en vertellen wat we voelen en hebben ervaren. We herinneren. Dit lucht op. Er is weer ruimte. Ruimte bij mezelf, ruimte voor de ander en ruimte voor samen.

Lees ook: Rouwen mannen wel echt? Rouw-specialist Manu vertelt: 'Twee mensen rouwen nooit op dezelfde manier'

 

Geschreven door: Leonieke Scheepsma. Leonieke werkt in een praktijk voor psychosociale hulpverlening, rouw - & en verliesbegeleiding. Kijk op hartgericht.nl