Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
Ellis heeft lymfklierkanker
15 juni 2019 in Lijf & leven

Ellis leeft nog altijd met de gevolgen van lymfklierkanker

Drie jaar geleden krijgt Ellis Tams (34) te horen dat ze lymfklierkanker heeft. Na een intensieve behandeling wordt ze schoon verklaard, maar nog steeds leeft ze elke dag met de gevolgen van deze ziekte.

Ellis: “Een week na de geboorte van onze jongste dochter Floor begon ik last te krijgen van pijnlijke armen en later kreeg ik dikke klieren in mijn hals. Na vier maanden kreeg ik te horen dat er een lymfoom in mijn nekwervel zat. Dat is een tumor van lymfklierkanker. Deze drukte op mijn zenuwstelsel, waardoor ik uitval kreeg in mijn armen en later ook in mijn benen. Ik ben toen direct bestraald en na een maand gestart met de chemo’s. Ik ben meteen in de overlevingsstand geschoten en telde de chemo’s af. Na elke chemo kreeg ik een gehaakt vlaggetje van mijn tante met het nummer van chemo erop. Ik keek echt uit naar het moment dat er zes vlaggetjes hingen en de behandeling klaar was.

‘Elke dag word ik nog geconfronteerd met de gevolgen van de lymfklierkanker’

In november 2016 werd ik schoon verklaard. Dan komt het proces van verwerking en revalideren. In de periode van de behandeling ben je bezig met de dag, de week, de kuur waar je op dat moment in zit. Verder vooruitkijken lukt mentaal niet. Achteraf ben ik gaan nadenken over wat er is gebeurd. Lichamelijk moest ik revalideren, om mijn spieren weer op te bouwen. Door middel van fysiotherapie moest ik weer leren lopen en bij een ergotherapeut leerde ik dagelijkse handelingen, zoals het openen van een melkpak. Ook moest ik oefenen in schrijven: wanneer ik iets opschreef, bibberde ik erg, omdat ik weinig kracht had in mijn hand.

Genoeg rustmomenten

Ik ben nu twee en een halfjaar verder en word elke dag nog geconfronteerd met de gevolgen van de lymfklierkanker. Mijn energielevel soms erg laag. Daarom moet ik van tevoren goed plannen wanneer ik wat ga doen, zodat ik ervoor kan zorgen dat ik genoeg rustmomenten heb op een dag. Ik heb inmiddels geaccepteerd en ook wel gemerkt dat ik nu op een niveau zit waarin ik niet meer enorme stappen ga maken. Als je nog aan het begin van het traject zit dan weet je nog niet waar je naartoe gaat. Alle stappen die je zet zijn mooi, maar je wilt altijd nog één stap verder. Je bent dan eigenlijk nooit tevreden. Nu denk ik: oké, als dit het is, dan moet ik het hier mee doen, en dan accepteer ik dat ook. Daar kan ik nu meer vrede mee hebben.

Kinga

In het begin van mijn herstelperiode moest ik erg zoeken naar wie ik was. Ben ik een nieuwe Ellis of ben ik gewoon weer de oude? Ik heb geleerd om te kijken naar wat ik echt belangrijk vind. Ik moet heel veel keuzes maken, want ik kan niet meer alles doen. Naast dat ik vanuit lichamelijke nood keuzes moet maken, speelt mijn geloof hierin ook een rol. In mijn ziekzijn en het proces daarna heb ik gemerkt dat ik op God kon terugvallen en dat ik steeds van Hem kracht en moed kreeg om verder te gaan.

Ik vond het mooi om te zien hoe Kinga uitkeek naar de hemel en ik heb geleerd, ook door haar verhaal, dat het leven niet alleen maar hier is. Het gaat straks verder en óók nu bouw je aan Zijn koninkrijk. Dat geeft mij rust; ik hoef me niet alleen te focussen op dit leven. Het geeft richting aan mijn leven. Ik wil graag van betekenis zijn in het leven. Waar ik voor mijn ziekte de dingen deed die op mijn pad kwamen, leef ik nu bewuster.

‘Ik heb weleens gezegd dat ik denk dat ik niet heel oud word’

Ik vind het jammer dat ik geen hele dagen meer kan werken en dat ik goed moet nadenken over hoe ik mijn week inplan. Het is steeds zoeken naar balans, zodat ik niet over mijn grens heen ga. Wel moet ik nieuwe dingen blijven proberen. Zo kon ik bijvoorbeeld niet meer hardlopen, maar wilde ik dit wel graag kunnen. Toen ik voor het eerst op de loopband stapte bij fitness, zei mijn trainer dat ik het moest proberen. Het lukte me en dat maakte me erg emotioneel. Dat raakt me omdat ik me dan besef hoe onzeker het me gemaakt heeft en hoeveel vertrouwen en zelfvertrouwen ik kwijt was.

Ik ben me door de ziekte erg bewust geworden van de realiteit van mijn sterfelijkheid. Ik heb ook wel eens gezegd dat ik denk dat ik niet heel oud word. Je weet dat natuurlijk niet, maar de kans dat ik nog een keer lymfklierkanker krijg, is in mijn geval wel groter. Daar houd ik rekening mee, maar aan de andere kant wil ik ook heel graag leven. Daarom geniet ik erg van het leven. Iets wat ik nog heel graag zou willen, is vijf kilometer hardlopen. Lang heb ik dat niet hardop gezegd, omdat ik bang was dat dit niet haalbaar zou zijn. Maar nu denk ik dat ik dit kan halen.”  

Lees hier ook een interview met Ellen. Haar man had blaaskanker: "Zijn ziekte veranderde ons huwelijk."