Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
verslaafd porno seks internet
5 juni 2019

Moeder van een verslaafde zoon: ‘Ik vroeg me af waar God was’

Vijf jaar geleden ontdekte Ingrid dat haar zoon verslaafd was. Een heftige tijd breekt aan, waarin haar zoon zelfs een paar maanden op straat leeft. Ingrid vertelt hoe dit voor haar was en hoe God vrijheid heeft gegeven.

“Hoe het precies is begonnen, weet ik niet,” vertelt Ingrid (48). “Hij was jong, een jaar of twaalf. Toen begon hij al met filmpjes kijken op internet. Dat werd problematisch, we kwamen erachter op zijn negentiende. We zouden naar Israël gaan met ons gezin, hij moest zelf zijn paspoort regelen. Maar hij ging er maar niet achteraan. De gemoederen liepen zo hoog op dat het hoge woord eruit kwam: Ricardo* vertelde dat hij seksverslaafd was. Hij was er zelf ook nog maar net achter. Ik heb meteen de hulpverlening gebeld – een paar maanden later is hij opgenomen.”

Verslaafd

Ingrid en de vader van Ricardo zijn gescheiden toen Ricardo bijna twee jaar oud was. Ingrid: “De basisschoolperiode woonde hij bij mij, de middelbare schoolperiode bij zijn vader. Tijdens de puberteit heeft Ricardo de seksverslaving ontwikkeld, wat zich uitte in het kijken naar porno en het bellen met sekslijnen. Vanaf zijn zeventiende werden de problemen veel heftiger. Hij was weer bij mij komen wonen, omdat hij een moeizame verstandhouding had met zijn vader. Hij hield zich niet aan de afspraken die we maakten en het was erg moeilijk om hem voor iets te motiveren. Hij raakte snel geïrriteerd en was erg prikkelbaar. Steeds meer kwam hij in een isolement terecht. Ik geloofde niet wat hij vertelde – zo liep de spanning hoog op in ons gezin.”

'Het leek wel alsof hij twee levens leidde'

Regelmatig sprak Ingrid met haar zoon over zijn internetgebruik en zijn gedrag. “Maar ik kon de vinger niet op de wond leggen. Het was ook niet constant aanwezig. Ricardo ging steeds meer zijn eigen gang en op den duur was een gesprek ook niet meer zinvol. Dat gaf veel strijd en frustratie. Het leek wel alsof hij twee levens leidde. Ik had veel zorg om Ricardo, maar ook om zijn broertje en zusje. Ik wilde niet dat zij eronder zouden lijden. Het heeft wel de onbevangenheid in huis weggenomen: ik liep bijvoorbeeld niet meer van de douche naar de slaapkamer in mijn ondergoed. Je voelde dat er dingen niet klopten, maar pas achteraf weet je waarom het was.”

Oorzaak

Hoe Ricardo verslaafd is geraakt, weet Ingrid niet precies. “Er zijn allerlei factoren die daarbij meespelen. Hij heeft van beide kanten van de familie het verslavingsgen geërfd. Daarnaast heeft hij ADHD, wat pas op zijn achttiende is geconstateerd. Jarenlang heeft Ricardo zich niet begrepen gevoeld. In zijn kindertijd was ik al op zoek naar hulp: waarom lukken dingen niet bij hem? Onderwijzers zeiden dat hij dromerig was, maar hij was niemand tot last, dus er werd niets aan gedaan. Bij de hulpverlening zijn er verschillende testen gedaan, daar kwam niets uit. Hij worstelde in zijn eentje.”

'De schaamte is heel groot'

Daarnaast heeft de verslaving volgens Ingrid te maken met een laag zelfbeeld en een onbevredigende drang naar geborgenheid en genegenheid. “Als hij niet lekker in z’n vel zat, greep hij ernaar waardoor hij dat negatieve gevoel even vergat. Maar de schaamte daarna is heel groot. Dat maakt de verslaving heel sluipend en destructief.”

Hulp

Ergens voelde Ingrid opluchting toen Ricardo vertelde dat hij verslaafd was. “Vanaf toen konden we naar een oplossing zoeken. Ik heb meteen instanties gebeld. Ricardo is behandeld door Stichting De Brug, allemaal ambulant. Maar dat werkte niet. Uiteindelijk kwam hij noodgedwongen in een privékliniek terecht, hij was toen twintig. Vanuit daar is-ie van het ene naar het andere gerold. Daar werken mensen die weten hoe het is om verslaafd te zijn, dat werkt heel goed. Tijdens het proces werden we er als familie bij betrokken: iedere week was er een familieavond waar je dingen kon delen. Dat hebben we jaren gedaan. Mijn man – dus niet Ricardo’s biologische vader – is altijd meegegaan, dat was heel fijn. Samen hebben we onze schouders eronder gezet.”

Drie maanden dakloos

Met Ricardo ging het op- en afwaarts. “Hij is twee keer opgenomen geweest en heeft in een safehouse gezeten. Na zijn tweede opname kwam hij terecht in Den Haag. Maar daar ging het mis: na anderhalf jaar begeleid wonen viel hij terug in zijn verslaving. Van tevoren had ik aangegeven dat hij niet meer thuis kon komen wonen. Ik wilde zijn broertje en zusje ook beschermen. Ik wist niet hoe het zich zou gaan ontwikkelen – voor hetzelfde geld duurt het heel lang voordat het weer goed zou gaan. Ik kon het niet meer handelen op dat moment.

Toen hij werd weggestuurd uit de kliniek en naar het Leger des Heils werd gebracht, heeft hij drie maanden op straat geleefd. Dat was een hele heftige periode. Ik had hem gezegd dat de bal bij hem lag: ‘Wil jij dat ik weet hoe het met je gaat, dan moet je mij informeren.’ Ik wilde hem de verantwoordelijkheid geven. Hij zat in het hulpverleningswereldje en kon alle hulp krijgen die hij nodig had – ik kon niet zoveel voor hem betekenen. Wat dat betreft stond ik machteloos.”

'Ik was niet boos op God, maar ik vroeg me wel af waar Hij was'

Toen heeft Ingrid een hele tijd niets gehoord. “Dat was zo lastig, ik wist niet waar hij was… Uiteindelijk heb ik hem een appje gestuurd, dat ik van tevoren op die familieavonden heb besproken. Ik wilde hem laten weten dat ik aan hem denk en dat ik van hem houd. Hij loopt daar in zijn eentje rond met het gevoel dat niemand van hem houdt… Zo kan iemand niet rondlopen op deze wereld. Na een tijdje kreeg ik reactie. Ik wist dat hij in ieder geval nog leefde. Hij vertelde me dat hij een kamer had in Den Haag, vanuit het Leger des Heils.”

Vriendin

Sinds Ricardo in dat huisje woont, gaat het bergopwaarts. “Hij is nu vijfentwintig jaar, en tweeënhalf jaar clean. Hij gaat een opleiding doen en woont samen met zijn vriendin. Zij weet overal vanaf. Maar het leven is nog niet makkelijk voor hem, overzicht houden is moeilijk. Dat heeft te maken met zijn ADHD, maar ook door zijn verslaving is hij onrustig in zijn hoofd. Hij is wat chaotisch en raakt snel overprikkeld. Andere naasten van verslaafden zullen zich hier misschien in herkennen. Hij krijgt daarvoor ambulante hulp. Vorig jaar was zijn gedrag niet oké – ook als je in herstel bent, kun je verslavingsgedrag vertonen. Hij is dan op zichzelf gericht, geïrriteerd, opstandig, niet eerlijk en vaag. Ik wees hem daarop, waarna hij zelf gelijk hulp heeft gezocht. In dat opzicht gaat het een stuk beter met hem.”

God

In het hele proces vond Ingrid het lastig om Gods nabijheid te ervaren. “Mensen zeiden tegen me dat Jezus mijn pijn kende, maar daar had ik geen bal aan. ‘Fijn dat Hij het allemaal weet, maar ik zit met de gebakken peren’, dacht ik toen. Ik bleef wel naar de kerk gaan en bidden, maar ik vond het lastig om rust te ervaren in mijn geloof. Ik zat op een koor en zong ‘In de zwaarste strijd vind ik rust in Uw aanwezigheid’ – maar ik voelde er niets bij. Ik was niet boos op God, maar ik vroeg me wel af waar Hij was. Het voelde alsof Ricardo’s leven tussen mijn vingers wegglipte.”

'Als God nieuw leven kan geven en levens kan redden, dan kan Hij Ricardo ook redden'

“Tijdens de familieavonden miste ik het praten over het geloof. Wat doet God in deze situatie, en wat zegt de Bijbel over dit soort thema’s? Daarom hebben we zelf een christelijke familiegroep ‘In Herstel’ opgericht, voor mensen die verslaafde naasten hebben. Om de twee weken komen we met zo’n acht mensen op donderdagavond samen. We praten aan de hand van de Bijbel en het twaalfstappenprogramma van AA, maar dan vanuit Bijbelse principes. Iedere keer merk ik dat God de leiding heeft over die avonden. Mensen zitten vast in het patroon dat de verslaving van hun naaste met zich meebrengt, maar God werkt in hun levens. Ik hoop dat steeds meer mensen van In Herstel afweten; men schaamt zich vaak, en zoekt daardoor geen hulp. Maar bij ons is iedereen is welkom.”

Vrijheid

“Ik was eens zo’n avond aan het voorbereiden, en las Ezechiël 37. Daar staat dat God Ezechiël in een dal van beenderen zette. God raapte de beenderen bij elkaar, Hij gaf ze pezen, liet vlees op de beenderen groeien en blies hen adem in. Kort daarna hoorde ik een preek over hoe drie mensen uit de brandende oven werden gered. Als God nieuw leven kan geven en levens kan redden, dan kan Hij Ricardo ook redden. Dat gaf me zoveel rust. Zijn de problemen opgelost? Nee. Dat hoeft dus ook niet om die vrijheid en vrede te ervaren.”

Niet mijn strijd

“Natuurlijk vliegt het me weleens aan. Maar ik weet gewoon dat Ricardo veilig is bij God, ook al heeft Ricardo dat zelf niet in de gaten. Het is niet mijn strijd, God heeft de overwinning al behaald. Dat is voor mij vrijheid. Bij mij overheerst het vertrouwen, ik weet dat het goed gaat komen.”

Kijk voor meer informatie over de christelijke familiegroep In Herstel op www.in-herstel.nl.

* Vanwege privacyredenen is de naam gefingeerd.

Ook vrouwen kampen soms met seksverslaving. Psychosociaal therapeut Jantine Stam wil dit taboe doorbreken. Lees hier een interview met haar.