Eva Logo
Kanker
7 juli 2019 in Lijf & leven

Anneke verloor op jonge leeftijd haar vader aan kanker

Anneke (51) stond midden in het studentenleven toen haar vader na een ziekbed van twee weken overleed aan kanker. Ze worstelt daarna lange tijd met haar geloof, maar net als bij haar vader houdt haar geloofsrelatie stand door haar rotsvaste vertrouwen in God.

 “Ik had een goede band met mijn vader. Hij was eigenaar van een paar supermarkten en was vooruitstrevend. In de vakanties werkte ik voor hem en onderweg in de auto hadden we goede gesprekken. Ik heb daar mooie herinneringen aan. 

‘Dit is het. We kunnen niks doen.’

In januari van dat jaar schaatsten we samen de Veluwemeertocht en vroeg ik me voor het eerst af of het goed met hem ging. Was ik zoveel beter geworden dat ik harder dan hij kon schaatsen? Achteraf denk ik dat hij al ziek was. Een paar maanden later besloot hij naar de dokter te gaan. Hij voelde zich niet fit. We dachten dat hij  te hard had gewerkt. Op 23 juni kregen we het bericht dat hij kanker had. Ik stond bij mijn moeder in de keuken toen ze het vertelde. ‘Wat nu? Wat gaan ze eraan doen?’, was meteen mijn reactie. ‘Nee’, zei mijn moeder. ‘Dit is het. We kunnen niks doen.’ We moesten wachten totdat het voorbij zou zijn. 

Ongelukkig en eenzaam

Machteloos toekijken kon ik niet. Vanaf dat moment ben ik hard gaan bidden. Ik kon me niet indenken dat wij als gezin nooit meer compleet zouden zijn. De wreedheid dat mijn broer (8 jaar) en zus (4 jaar) zouden opgroeien zonder vader, kon ik niet aan. Ik kon niet denken aan een leven zonder mijn vader. Ik geloofde dat God wonderen kan doen. Als ik erin geloof, dacht ik, dan komt het goed. Laat hem alstublieft in ieder geval nog een paar jaar leven. Het gebeurde niet. Op 8 juli is hij overleden. Dat was twee weken later. 

Overlevingsstand 

Het was een mokerslag. Ik werd stilgezet terwijl het leven om mij heen gewoon doorging. Het was een enorm contrast. Als voetballer wilde ik meevieren dat het Nederlands elftal Europees kampioen werd (1988) en in de supermarkt zei de caissière goed bedoeld: ‘Prettig weekend’...  Ik was twintig jaar. Hoe kon dit gebeuren? Mijn bruisende leven stond op z'n kop. Het was stil, het was een grote chaos in mijn hoofd. In de overlevingsstand ging ik verder met m'n leven. We hadden veel lieve mensen om ons heen. Automatisch ging er veel aandacht naar mijn moeder en de twee jongste kinderen. Ik had het gevoel dat ik er zoveel mogelijk voor hen moest zijn. Ik voelde me ongelukkig en eenzaam. Toch hield ik me groot. 

Ik ben nooit kwaad geweest op God. Ik had wel vragen. Hij had mijn vader toch beter kunnen maken? Ik had veel en oprecht gebeden. Was dit echt nodig? Geloofsgesprekken ging ik uit de weg. Ik wilde ver bij dat onderwerp wegblijven, uit angst dat ik mijn geloof in God zou verliezen. Ja, ik was teleurgesteld, ik ervaarde het als een vertrouwensbreuk. Aan de andere kant: waarom zou hij mijn vader genezen en anderen niet? Verhoort Hij wel concrete gebeden?

Geloof

Gelukkig had ik vrienden en vriendinnen met wie ik het leven deelde, uitbundig feestvierde en diepgaande gesprekken voerde. Een van mijn vrienden had niet veel met de kerk en het geloof en hij stelde mij in die periode eerlijke vragen. Bij hem hoefde ik me niet te verdedigen. Door zijn vragen kon ik teruggaan naar de basis van mijn geloof. Wat geloofde ik eigenlijk? Ja, ondanks alles was ik ervan overtuigd dat God bestond. Zo heb ik mijn relatie met God langzaam weer opgebouwd. Mijn vader had een diep geloof, heel puur. Hij sprak er niet expliciet over, maar leefde het voor. Dat rotsvaste vertrouwen heb ik ook. 

‘Is het geloof mijn zelfbedachte houvast?’

De trouwtekst van mijn man en mij is ‘Niets kan ons scheiden van de liefde van God…’ Die tekst staat boven mijn leven. Dat zal niet gebeuren. Soms is het erg ingewikkeld om daar handen en voeten aan te geven. Een mens wil graag houvast. Is het geloof mijn zelfbedachte houvast? Die twijfels gaan weleens door mij heen. Ook vind ik het gebed voor genezing en het geloof in concrete gebedsverhoring nog steeds een lastig fenomeen. Heeft het werkelijk zin om voor iemands genezing of andere concrete wensen te bidden? Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik overtuigd ben van Gods bestaan en Zijn meerdimensionaliteit ten opzichte van mensen. In Zijn grootsheid kan ik Hem beperkt bevatten, maar ik wil Hem daarom juist van harte aanbidden als Schepper. 

Verwerking

Mensen om mij heen omschrijven mij als de persoon die zorgt voor actie en plezier. Ik ben van nature een optimist en zie altijd kansen. Ik realiseer me dat ik daardoor de indruk wek dat ik een zorgeloos bestaan heb en een beetje oppervlakkig leef. Dat is niet zo. Er is een rand die ik liever niet laat zien. Een rand van levenslang verdriet om het verlies van mijn vader en mijn twee jaar oudere zus die zestien jaar geleden op 37-jarige leeftijd overleed aan borstkanker. Twee mensen die ik dagelijks mis. Ik denk dat het niet mogelijk is om zulk intens verdriet volledig te verwerken. Ik snap dat mensen weleens denken dat verdriet, als het al lang geleden is, op een gegeven moment klaar moet zijn. Maar dat gaat nooit gebeuren. Er blijven momenten in je leven voorbij komen dat je weer een stukje verwerking meemaakt. Ik heb dat geaccepteerd en dat helpt mij om te genieten van iedere dag en een gelukkig, heel dankbaar mens te zijn.”

Anneke Sluiter- Mijnheer is getrouwd met Benny en moeder van vier kinderen. Als teamlid ‘Mijnheren’ gaat ze op 6 september samen met drie neven en een oom per fiets de Mont Ventoux beklimmen voor de familieleden die overleden zijn aan kanker. Samen gaan ze op die berg vechten om een klein beetje mee te maken wat zij hebben doorstaan en middels sponsorgelden bij te dragen aan alles wat nodig is om (verder) te leven met kanker. 

 

Binnenkort verschijnt een tweede deel van het verhaal van Anneke. Niks missen? Meld je aan voor de nieuwsbrief!

Lees ook: Hester verloor als kind haar vader